28-10-05

Playing the angel


[cultuur] Veel figuren uit de recente muziekgeschiedenis hebben een bijzonder losbandig leven achter de rug. De excessen van Keith Richards, Mick Jagger, Kurt Cobain, Courtney Love, Elton John en bijzonder talloze anderen hoeven geen betoog. Toch kan er maar één van hen zeggen dat hij ooit dood is geweest: Dave Gahan, de zanger van de Britse band Depeche Mode. Hij is midden jaren negentig door een overdosis verdovende middelen eventjes van de wereldkaart geweest. Enkel een adrenalinespuit in zijn hart - althans zo gaat de legende - kon hem van een definitieve enjoy the silence redden. Blijkbaar is het goed gelukt, want de man is ondertussen clean en heeft met zijn immer ruziënde groep zopas een prima plaat gemaakt.

Vernieuwend is Playing the angel allerminst, maar het is dit keer wel een goeie verderzetting van hun traditionele stijl: donkere songs, omringd met synthesizers. Die continuïteit is geen schande, wat kritikasters er ook mogen van vinden. Wat Depeche Mode's vorige plaat, Exciter (2001) (bekend van Dream on en I feel loved) miste hebben ze nu ruimschoots goedgemaakt. Drie van de eerste vijf songs - A pain that I'm used to, Suffer well en Precious - durf ik zelfs tussen mijn all-time favourites plaatsen. Dat zijn meer bepaald Never let me down again (wat me live een U2-gevoel geeft, en dat wil al een en ander zeggen), Enjoy the silence, Useless, People are people en I feel loved. Dat zijn hun grote hits, jawel, maar goed, het is geen schande dat ik die okee vind. Het refrein van A pain that I'm used to kan je moeilijk uit je hoofd krijgen: all this running around, well it's getting me down, just give me a pain that I'm used to. Zolang Gahan hier de adrenalinespuit niet mee bedoelt is dit een onvergetelijk nummer. Even goedklinkend is de guitar riff van Suffer well. De intro van Precious, de nieuwe single, doet aan die van Enjoy the silence denken. Het is geen rechtstreekse imitatie, maar waarom mag een goed element niet verder gebruikt worden? Uiteindelijk lijken ook heel wat Beatles-nummers op elkaar. De rest van de plaat is rustiger van aard, maar mag er zeker zijn.

Conclusie: het loont de moeite om voor sommige songs van Playing the angel in je mp3-speler de repeat-functie aan te zetten. Dat doe ik toch. Jammer dat ik in januari hun concert zal missen. Misschien een ideetje voor TW Classics, Herman Schueremans?

11:48 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-05

nu ook...


... peterNET op blogspot.com

23:21 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-05

Nicole & Hugo Superstar


[cultuur] Normaal ben ik niet zo'n Eurosong-addict (behalve als de punten toegekend worden - Zis is Brussels calling), maar het jubileumgala gisterenavond bracht ons een prachtig stukje TV. De welbekende Nicole & Hugo hadden hier alles mee te maken.

In 1973 nam het enthousiaste koppel in Luxemburg deel aan de finale met "Baby baby". Op zich scheen het niet zo'n goed nummer te zijn - ze werden laatste - maar ze hadden een onvergetelijke indruk gemaakt door hun voor die tijd extravagante kostuums. Met de paarse dingen om hun lijf, vergezeld van een even extravagant dansje, deden ze een algemene golf van hilariteit ontstaan. Het was echter volstrekt irrelevant voor de jury, maar het publiek vond het grandioos. Zo grandioos dat ze het op het jubileumgala nog eens over mochten doen. Het publiek in Kopenhagen ging werkelijk door het dak en scandeerden 'Nicole en Hugo' uit volle borst. Toen het duo het podium betrad, was het applaus tot in Stockholm hoorbaar. Schitterend. Met volle overgave deden ze 32 jaar later hun hit over. Dat ze zelf ondertussen prille zestigers zijn deed hoegenaamd niets af van de pret. Ze stonden er. Schitterend.

In een interview vorige week vertelden ze over hun leven en hun toekomstplannen. Ondanks een zware operatie van Nicole enkele maanden terug blaakten ze van gezondheid. De komende maanden gaan ze op tournee en zingen ze op cruises. Hun enthousiasme en dankbaarheid voor alles wat het leven hen gebracht heeft ging door merg en been. Prachtige mensen. Gisteren waren ze twee minuten dé supersterren van het continent. Welke Belgische groep heeft hen dat ooit voorgedaan?

15:02 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-05

Grenzen


[cultuur] Ik heb voor de reportage van Histories van vanavond, over de geschiedenis van de grenzen van België, maar één woord over: subliem. Op een ronduit schitterende manier vertelden ze het boeiende verhaal van de totstandkoming van ons grondgebied. België's grenzen zijn welgeteld 1445,5 kilometer lang, maar achter zowat elke centimeter zit een verhaal. Het oeverloze aantal kronkels verklapt dat ons territorium niet gevormd werd zoals dat in andere landen het geval is. Nu ja, ook onze buurlanden hebben een deel weinig rechtlijnige grens, maar dat komt dan enkel en alleen omdat ze aan België plakken.

De reportagemakers namen ons mee van De Panne tot Het Zwin en hadden zowel oog voor de grote lijnen als voor de details en petites histoires. Het is te ingewikkeld om alles van naaldje tot draadje op te sommen, maar men gaf, vergezeld van degelijk commentaar van o.a. Geert Van Istendael, Jozef Deleu en Rolf Falter, duidelijk weer wat het grensconcept voor België heeft betekend.

De aflijning van België tegenover zijn buurlanden is voor het grootste deel ontstaan door oorlogen en imperialistische politiek van de grootmachten. De Belgisch-Franse grens evolueerde tijdens de periode van Lodewijk XIV met de regelmaat van de klok. Pas in 1713, op het einde van de Spaanse successieoorlog, werd het tracé min of meer vastgelegd. Lodewijk was er de voorbije halve eeuw in geslaagd om Rijsel van de Vlamingen af te nemen en het om te toveren tot een voorportaal van Parijs. Vauban zorgde er vervolgens met zijn vestingen voor dat er een buffer tegen het noordelijk gevaar werd opgetrokken. Toen de grens nog niet vastlag werden steden uit het huidige België eveneens in zijn constructie opgenomen. Daarom hebben zowel Ieper als Veurne Vauban-vestingen. De Fransen voerden ook naar het zuiden toe een dergelijke politiek. In de Belgische steden werden de vestingen grotendeels (door de staat) afgebroken wegens in onbruik geraakt. De Fransen betaalden hier niet voor, zodoende hebben vele steden en stadjes hun vestingsstructuur behouden.

De Belgisch-Luxemburgse grens dateert dan weer van bij het ontstaan van ons land. Het jonge en onstabiele België kon volgens de grootmachten onmogelijk het strategische Luxemburg, mét het superversterkte Luxemburg-stad, krijgen. Het Duitstalig deel bleef voorlopig in het bezit van de Nederlandse koning. De Franssprekende Luxemburgers werden niettemin bij het Koninkrijk der Belgen gevoegd.

De Oostkantons vertellen dan weer het merkwaardige verhaal van de Duits-Belgische grensperikelen. Na het Verdrag van Versailles (1919) kreeg België, als compensatie voor de geleden schade, een stukje Duitsland in bezit, tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking. Daarom collaboreerden ze een kwarteeuw later gretig: de Duitse bezetting was voor hen dan ook een (verplichte) terugkeer naar het vaderland. Met deze spontane reactie werd tijdens de repressie weinig rekening gehouden. Maar goed, de Duitstalige Belgen zijn met hun verleden in het reine gekomen. Met een handvol ministers voor een handvol gemeenten moeten ze zowat de best beschermde minderheid ter wereld zijn.

Honderd jaar lang konden België, Nederland en Duitsland het niet eens worden over de 344 hectaren van Moresnet, het 256-inwoners tellende gehuchtje aan het punt waar bovengenoemde landen aan elkaar raken. Er was immers een bijzonder winstgevende mijn. Om conflicten te vermijden kreeg het al die tijd een neutraal statuut. De 344 hectaren waren zo goed als soeverein, met eigen munt en postzegels. De Esperantisten speelden eind negentiende eeuw even met het idee om van Moresnet de hoofdstad van het Esperanto-Rijk te maken. Het mocht echter niet zijn; in 1919 werd de lap grond Belgisch grondgebied. Een prachtig verhaal.

Wist u trouwens dat er ettelijke tientallen mensen geëlektrocuteerd werden toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog de Belgisch-Nederlandse grens overstaken? Om het neutrale Holland te verdedigen hadden de Duitsers een met heel wat volt geladen afsluiting geplaatst. O wee gij die het ding durfde over te steken.

Moet ik nog meer vertellen? Dit was zowat het beste TV-programma dat ik de voorbije jaren gezien heb. Een evenwichtige historische reportage, voorzien van deskundig commentaar én een positieve boodschap over de geschiedenis van ons land. Laten we maar 175 jaar België vieren: het is zowat het beste dat ons kon overkomen. Door dit toevallige amalgaam werden we gespaard van pedant chauvinisme en gevaarlijk nationalisme. Wie hier vandaag de dag geen respect voor heeft zou wel eens van een kale reis kunnen terugkomen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn...

22:55 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zwaan


[buitenland] Hopelijk blijft dit artikel in de rubriek buitenland staan, want ik heb het dit keer meer bepaald over de zogenaamde vogelgriep. Het is een gevaarlijk virus waarmee we bijzonder omzichtig moeten mee omgaan. Het heeft Roemenië, Turkije en aartsvijand Griekenland al bereikt, dus is waakzaamheid geboden. Voorlopig schijnt het niet op mensen over te gaan, maar de respectievelijke overheden mogen niets aan het toeval overlaten.
Toch blijf ik de hele hetze ook iets lachwekkends hebben. Elk exemplaar gevogelte dat eventueel besmet is komt nu in het wereldnieuws. "Mogelijks is ook een zwaan uit Boekarest besmet met het vogelgriep-virus", luidde het op het VRT-radionieuws. Zelfs het ergste nieuws heeft een hilarisch tintje, zolang je de zaak maar kan relativeren. Straks wordt een eend uit de vijver van het park van Timisoara of een mus op een staketsel in Thessaloniki in het middelpunt van de belangstelling geplaatst. Ach, de betreurde beesten zullen er postuum nog eens van genieten. Het is hen gegund.
Laten we nu vooral het hoofd koel houden. Vooralsnog is de gevreesde pandemie nog niet uitgebroken. De media slaagt er zoals altijd in om de zaak op te blazen, met als gevolg dat massa's mensen anti-griep-medicijnen hamsteren. Volgens artsen kunnen ze het proces hoogstens vertragen, maar ten gronde niets doen tegen het virus. De collectieve hysterie speelt de farmaceutische industrie in de kaart. De capriolen van sommige media openen een goudmijn voor de makers van de traditionele medicijnen. Hopelijk zullen hun grote winsten voor de niet-doeltreffende geneesmiddelen hen niet beletten om verder te zoeken naar stoffen die het virus wél tegenhouden. Het is tijd dat iedereen in deze zijn verantwoordelijkheid begint op te nemen...

01:47 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-05

The Brothers Grimm


[cultuur]Eliminating evil since 1812, aldus het onderschrift van "The Brothers Grimm", de film die ik zonet op het witte doek geprojecteerd kreeg. Het verhaal is eenvoudig: de goeie tegen de slechte, de gebroeders Grimm die de held zijn en dat in een eclectisch geheel van sprookjesfiguren. Zowel Roodkapje, Repelsteeltje, Sneeuwwitje, Hansje en Grietje en nog een aantal andere oudstrijders uit de kinderboeken worden ontvoerd. De ijdele en soms zelfs achterbakse Wilhelm en Jacob Grimm slagen er uiteindelijk toch in om hen terug te halen en te verlossen van de vloek van de slechteriken. Een makkie, niet?
Dat kan best zijn, maar dat is zonder Terry Gilliam gerekend. De ex-Monty Python-hero heeft zijn best gedaan om hun typische humor in de film op te nemen. De verwijzingen naar andere series en films zijn legio. "It is I, Cavalli" was toch wel een allusie op "It is I, Leclerc" van 'Allo Allo. Ook Itchy en Scratchy uit de Simpsons passeerden de revue. Dit alles vergezeld van immens mooie beelden en een perfect uitgebalanceerd geluid maakt dat dit sprookje ook wat mij betreft een goeie afloop kent..

01:41 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-05

Oostduinkerke


[cultuur] De wereld zit toch raar in elkaar. Alles wat lekker of leuk is, is ongezond. Frieten, biefstuk, bier, boterkoeken etc. bevatten ofwel te veel vet of te veel suiker. Autoracen is dan weer te gevaarlijk. Aan de Schepper had ik graag aanbevolen dat hij volgende keer wat meer uit zijn doppen kijkt. Toch bestaat er iets dat wél leuk en wél gezond is, namelijk wandelen op zaterdagnamiddag en vooral dan nog in een mooie omgeving. Het zal u wel niet verbazen dat de kust opnieuw mijn bijzondere voorkeur wegdraagt, maar een mens kan zijn roots nu eenmaal niet ontkennen. U zal mij dat niet kwalijk nemen. Dit keer was Oostduinkerke, tussen Koksijde en Nieuwpoort, aan de beurt, hét dorp van de paardevisschers, maar daar hadden we vandaag geen oog voor.

Oostduinkerke-Bad (als tegenhanger van Oostduinkerke-Dorp, dat wat meer landinwaarts ligt) is de laatste jaren deftig gerenoveerd. Heel wat krakemikkige hotels en aanverwanten werden gesloopt en vervangen door nieuwe bouwwerken, maar zoals altijd primeerde het commerciële motief boven het esthetische. Het grote hotel op de hoek kon ook in Oberbayern gelegen hebben. Jammer, want ik telde maar één authentiek huisje in de ganse kustplaats. Gedane zaken maken echter geen keer, dus wijdden we ons aan het Oostduinkerke dat wel nog ongerept was, namelijk de natuur.

De toeristische brochures laten meestal alleen het strand zien en maar goed ook. Er is in Oostduinkerke meer te zien dan dat, maar hoe minder massatoeristen dat weten, hoe beter. Onze tocht begon inderdaad via dat beruchte strand, dat er wegens weer en seizoen gelukkig zonneklopperloos bijlag. Het was een gezondheidswandeling van Oostduinkerke tot Nieuwpoort-Bad - een schamele twee-en-een-halve kilometer - om net voor de afgrijselijke bebouwing het achterland op te zoeken. We doken meteen de duinen in, maar ook daar stonden kolossen van steen en cement. Dit keer waren het geen dure appartementen, maar stalinistische gebouwen waarin zeeklassen ondergebracht worden. Dat praat een en ander goed, maar toch had ik ze liever wat verder in het binnenland gezien.

Meteen na die giganten draaiden we rechtsaf om het Hannecartbos binnen te treden. Het bos werd pas na de Eerste Wereldoorlog aangelegd door de familie Hannecart, die het niet zag zitten om telkens naar de Ardennen te trekken om te jagen. Ze legden dan maar een bos aan in Oostduinkerke zelf. In 1981 werd het aangekocht door het Vlaams Gewest; acht jaar later maakten ze er een natuurgebied van. Het Hannecartbos is niet bijster groot, waardoor je je de vraag stelt hoe men daar in hemelsnaam kon jagen, maar genoeg om voor een rustige, groene oase binnen de toeristische kustbebouwing te zorgen. Detail: onder het bos ligt een verzande arm van de IJzer.

Zoals gezegd was Hannecart maar een bondig intermezzo, zodat we snel in de Doornpanne terechtkwamen. Het verbaasde me opnieuw dat er nog zo'n uitgestrekte duinenvlakte binnen Oostduinkerke te vinden was. Zeggen de Doornpanne tot aan de gezichtseinder reikt is een enigszins optimistische uitspraak, al is het domein van aanzienlijke omvang. Het is alleszins groot genoeg om in te verdwalen, vooral als de bewegwijzering je in de steek laat. Uiteindelijk vonden we toch de uitgang, maar het was wel eventjes zoeken. We hadden eventjes geluk toen we op een bijzonder smal ruiterpad geen paarden ontmoetten. Noch wij, noch de viervoeters gingen immers van plan zijn om naar de achteruitversnelling over te schakelen.

Nog één noemenswaardig feit langs de wandeling: een watertorentje dat net op een kerk leek. Van dichtbij zou je denken dat het een gewijde plaats is, maar dat bleek niet het geval. Al blijft het een raar zicht.

Wat hebben we geleerd, zoals de arrogante zelfingenomen oen Piet Huysentruyt zou zeggen? Oostuinkerke is meer dan strand alleen. Je vindt er ook een bos, uitgestrekte duinen midden de villa's dat bovendien leuk is om door te wandelen. Trek er nu niet massaal naar toe en, last but not least, blijf op de paden en laat het natuurschoon zijn of haar eigen weg gaan. U weze gewaarschuwd!Foto's zijn hier te vinden

11:30 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-05

Het geheugen van Congo


[binnenland] Veel voormalige koloniale mogendheden hebben moeite om met hun verleden in het reine te komen. Zo ook ons land. L'époque congolaise was niet de meest roemrijke periode uit onze vaderlandse geschiedenis, maar wel één van de meest interessante én dubbelzinnige. Ter gelegenheid van 175 jaar België organiseert men een grootse overzichtstentoonstelling over dat koloniale tijdperk. Ik bracht er zopas een bezoek aan en vond het niet onaardig. De expositie was verrassend genuanceerd en deed moeite om het verhaal in een juiste context te plaatsen.
Het begon al met een duidelijke situering in de tijd. De koloniale tijd is niet de enige geschiedenis van Congo, maar een periode van nauwelijks 75 jaar - mààr 3 generaties, zoals de tentoonstelling stelt. Hiermee wil men niets minimaliseren, maar erop wijzen dat het land een véél langere traditie heeft. De Belgen hebben Congo niet geschapen, maar er wel een bijzonder ingrijpende en blijvende invloed op gehad. Een eerste zaal vertelde het verhaal van de ontdekkingsreizigers van Midden-Afrika. Stanley en Livingstone werden in de kijker gezet, evenals ene Pierre Savorgnan de Brazza, een Italiaanse Fransman die dat andere Congo - juist: Congo-Brazzaville - in kaart bracht. Na de ontdekking kwam de echte kolonisatie aan de beurt. Leopold II zocht, conform aan de tijdsgeest, nieuwe gebieden om de macht en de belangen van zijn land en van hemzelf uit te breiden. Congo werd zijn deel en de beruchte Conferentie van Berlijn (1884-1885) zorgde voor een internationale legitimatie van Congo als zijn persoonlijk bezit. Leopold's constructies en de rol van de Société Générale werden uit de doeken gedaan, evenals de keerzijde van de medaille. Met een grote foto van een kind met afgehakte handen werden de minder fraaie praktijken wel heel duidelijk in beeld gebracht.
De gruwelijke verhalen werden niet geschuwd. Meer zelfs: de begeleidende brochure wijdt twee bladzijden aan de vraag of er een Congolese genocide geweest is, maar spreekt zich uiteindelijk niet uit. De aanklachten worden meteen in een negatief daglicht geplaatst: "De beschuldiging van genocide, ingebracht tegen de Onafhankelijke Congostaat, werd versrpeid door recente populair-geschiedkundige werken en gretig overgenomen door de media. Is deze aanklacht historisch gefundeerd?" De redactie omzeilt de kwestie handig, want men twijfelt aan de betrouwbaarheid van de demografische gegevens. Er kunnen geen rotsvaste conclusies uit getrokken worden. Bovendien speelden ook andere factoren mee: "Vandaag plaatst de gescheidenis van de op 20% geschatte demografische regressie in de jaren 1875-1925/1930, de gewelddaden van de leopoldiaanse tijd in een bredere context van gezondheidsomstandigheden en van volksverhuizingen, zonder aan een van deze factoren een exclusief belang toe te kennen." Ondanks deze bijzonder diplomatische bewoordingen wordt niets ontkend, wat de geloofwaardigheid van de tentoonstelling toch ten goede kwam.
De andere delen van de tentoonstelling ging in op de economische en agrarische rijkdommen, de beeldvorming en de cultuur van het land. Daarin werd ieders rol benadrukt. De Kerk heeft er, hoewel heel paternalistisch en bekeringsgezind, steeds voor gezorgd dat er onderwijs verstrekt werd. Zo was er een mooie foto van het nu vervallen seminarie van de Witte Paters. Schrijnend. Ook de in 1954 door de KUL-UCL gestichte universiteit Lovanium prijkte op een grote foto. Prachtige nieuwe gebouwen, maar nauwelijks door zwarte studenten bevolkt. Lovanium is nooit tot volle ontwikkeling gekomen. Om maar niet te spreken over de huidige toestand...
Het is erg om vast te stellen dat Congo op het einde van het 'wonderdecennium' (1950-1959) uiteindelijk zelfstandig werd, maar implodeerde. De Belgen waren dan wel weg, maar hiermee zakten ook alle maatschappelijke structuren in elkaar, aangezien die niet door 'inlanders' bevolkt werden. De rest is geschiedenis... Ook dat kwam in Tervuren aan bod, zij het misschien iets te summier. Op de Congo-crisis en de moord op Lumumba ging men niet bijzonder diep in, maar de kwestie is nog te 'vers' om er in dit kader grote uitspraken over te doen.
Mijns inziens was het een geslaagde tentoonstelling. Er werd op alle aspecten van de Congolese maatschappij ingegaan, evenals het 'zwarte' verleden van ons land, zij het in bedekte termen. De expositie blinkt uit in zijn volledigheid én bondigheid. Geen overbodige videowalls, inheemse dieren of toneeltjes, neen, enkel de essentie. Het is al bij al een grote prestatie om een kolossaal en omstreden onderwerp op die manier in beeld te brengen.
Nog een uitsmijter: De tentoonstelling leerde ook dat de Congolese muziek nauw verwant is met de Cubaanse. De Rumba heeft heel wat invloeden ondergaan van de Congolese Mambo en vice versa. Veel weet ik er niet van, maar het is opvallend dat er op dit vlak sterke banden zijn op een plaats waar je dat niet zou verwachten.

Meer info op http://www.congo2005.be/ Als u nog wil gaan zal u zich moeten spoeden: op 9 oktober gaan de deuren definitief dicht!

19:00 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-10-05

À Dieu Coco


[binnenland] "Allô, Coco ici. Comment ça va?" Dat zei Jean-Claude Van Cauwenberghe ooit eens tijdens een TV-reportage tegen iemand aan de andere kant van de lijn. Zo kwamen we meteen te weten wat zijn roepnaam (of is het troetelnaam?) was. Toen was hij nog dé man van de PS in de regionale regeringen. Sinds vrijdagnamiddag is dat niet meer het geval. Het corruptieschandaal in de PS-federatie van Charleroi deed hem de das om, want gesjoemel in de boekhouding van de plaatselijke sociale huisvestingsmaatschappij maakten zijn positie onhoudbaar. Van Cauwenberghe was immers de sterke man van Charleroi, de grootste Waalse stad, maar een sfeer van verdachtmaking was niet bevorderlijk voor het imago van zijn partij. Voorzitter Elio di Rupo doet er namelijk alles aan om af te rekenen met de kwalen van het verleden, meer bepaald de machtsdynastieën en het oneindige cliëntelisme.
Toch ben ik ervan overtuigd dat het voorval, mits het binnen de perken blijft, uiteindelijk lonend zal zijn voor di Rupo's strategie. Ten eerste kan hij hiervan profiteren om tabula rasa te maken met de kwalen en nefaste persoonlijkheden van de partij in Charleroi. Nieuwe mensen en nieuwe zeden kunnen de PS net voor de gemeenteraadsverkiezingen bijzonder ten goede komen. Als ze de boodschap goed verkopen, dan zal de grote schoonmaak bij de Carolo's electoraal lonend blijken én een voorbeeld zijn voor de andere federaties, die met dezelfde problemen als Charleroi te kampen hebben. Vervolgens komt het ook de positie van de nieuwe Dieu ten goede. Nu Van Cauwenberghe voorlopig geneutraliseerd is, kan di Rupo ook het grote Charleroi volledig inpalmen. Nu nog Luik veroveren en dan is gans Wallonië zijn privé-domein.
Begrijp me niet verkeerd, ik ga hier niet de PS verdedigen, maar vrees wel dat di Rupo twee vliegen in één klap aan het slaan is: én hij kan komaf maken met het verleden én hij kan ook bij de Carolo's de baas spelen. Een unieke kans. Ik ben ervan overtuigd dat de man met de eeuwige glimlach zich dat geen twee keer zal laten zeggen.
Voorlopig blijft het koffiedik kijken. Van Cauwenberghe is nu wel van het voorplan verdwenen, maar is hij ook definitief politiek dood? In België bestaat er zoiets als het lazarus-effect, dat, om Mark Eyskens te parafraseren, stelt dat "men pas politiek dood is als men tussen zes planken buitengedragen wordt". Een comeback is niet uit te sluiten en Coco (of 'Van Cau') zal achter de schermen zeer zeker invloed blijven uitoefenen. Di Rupo heeft zijn veldslag nog niet gewonnen. Hij zal zijn elitetroepen moeten inzetten om Charlerloi te veroveren.
Ik vond Van Cauwenberghe persoonlijk een ietwat dubbelzinnig figuur. Aan de ene kant was hij ervan overtuigd dat de regio's niet steeds op de federale overheid moesten wachten. Ze mochten niet bij de pakken blijven zitten, maar zouden zelf het heft in eigen handen nemen. Het recente Waalse Marshall-plan was hier een getuige van. Toch was hij ook, net zoals voorganger Robert Collignon, Nederlandsonkundig en stak zijn afkeer voor het noorden van het land niet onder stoelen of banken. Van Cauwenberghe kwam aan Vlaamse zijde soms arrogant over en dat bevorderde de dialoog tussen de gemeenschappen niet.
Afwachten wat het wordt. Voorlopig neemt een cdH'er de lopende zaken in de Waalse Gewestregering over. André Antoine zit de Ministerraad in Namen voor Dat is mooi meegenomen voor de coming man van de Franstalige Christen-Democraten, die met een nijpend gebrek aan topfiguren te kampen hebben.

01:16 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |