20-09-05

Jamaïca aan de Moezel


[buitenland]Onze oosterburen weten nu ook eens wat het is. De verkiezingen hebben het slechtst mogelijk resultaat opgeleverd. Zowat alle partijen, behalve extreem-links, verloren. Christen-Democrate Angela Merkel kon haar favorietenrol niet waarmaken en bondskanselier Schroëder wil van geen wijken weten. Voorlopig doet niemand water in de (Moezel)wijn. Beide kopstukken eisen het kanselierschap op en dat zorgt voor een patsituatie. Bovendien willen de groten niet met elkaar samenwerken en partijen die dat wel willen, behalen onderling geen meerderheid. Noch rood en groen, noch Christen-Democraten en liberalen halen samen een meerderheid. Aangezien socialisten een grote coalitie uitsluiten en liberalen niet met socialisten in zee willen blijft maar één meerderheid theoretisch mogelijk: een Jamaïca-coalitie, hét nieuwe woord van de dag. Het betreft meer bepaald een samengaan van de CDU/CSU (zwart), de liberalen (geel) én de groenen van Joschka Fischer. Samen vormen ze de kleuren van de Jamaïcaanse vlag. Vandaar de naam, want na sepia (paars-groen) hebben we misschien wel Jamaïca. Voorlopig blijft het bij een theoretische mogelijkheid. Fischer en de zijnen vonden het geen redelijk voorstel en ik zie het eerlijk gezegd zelf nauwelijks zitten. De fundi's zouden dit nooit of te nimmer aanvaarden. Dat krijgt de minister van buitenlandse zaken nooit verkocht aan zijn achterban. Het blijft afwachten wat de komende dagen brengen.
Maar goed, tijdens de Wahltag was ik zowaar zelf in Duitsland, meer bepaald aan de Moezel. De lokale wijnen zijn ook hier bijzonder populair en ik moet zeggen, het is een gezellige streek. Nog nooit was ik verder in het land van de Duitscher doorgedrongen, maar het was echt wel genoeg om de couleur locale op te snuiven. We zaten nog maar enkele minuten aan de dis toen wat verder een horde 'dikke Duitsers', gewapend met Bratwurst mit Sauerkraut, schlagers te berde brachten. Typischer kon niet; ze deden niet de minste moeite om de clichés te ontkrachten. Zijn er dan toch nog zekerheden?

00:24 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-09-05

Peter en de Atlas


[cultuur] Niets is leuker dan rondsnuffelen in de bestofte rekken van De Slegte, de tweedehands- en fin-de-serie-boekhandel. Vanmiddag tussen soep en patatten snel een bezoekje gebracht aan dat Leuvens oord van verderf en jawel, een schat werd mijn deel.
Al heel mijn leven ben ik verzot op atlassen en andere kaartenboeken. Meer zelfs, via die dingen leerde ik lezen. We schrijven 1982 - ik was toen drie - en mijn ouders kregen een cadeau van de toenmalige BAC-bank (nu Bacob, of is dat alweer veranderd?), namelijk De wereld rondom ons. Land na land werd opgesomd, vergezeld met een kleurrijke vlag. Kleine Peter, toen al zo nieuwsgierig, deed dat boekje open en bleef er in bladeren. En bladeren. En bladeren. Kijken naar de foto's én kijken naar de kaarten. Vooral de kaarten. Langzamerhand begon ik zo de namen van de landen naast de vlaggetjes te lezen. Het werd erger: naarmate ik meer en meer kon lezen, begon ik zelfs de namen van de hoofdsteden van buiten te kennen, zodat ik terecht als een rariteit beschouwd werd. "Allez manneke" - ik was toen zes of zeven - "wat is de hoofdstad van Madagascar?" "Antananarivo" "En van Bulgarije?" "Sofia". Welk kind van die leeftijd houdt zich godbetert met idyllische oorden als N'Djamena of Addis Abeba bezig? Gelukkig dat Jambers toen niet bestond.
Na verloop van tijd schakelde ik over van landenatlassen naar wegenkaarten en wegenboeken. Met mijn kleine blauwe boekje, Lannoo's wegenatlas (editie 1988 of zo), kon ik als tienjarige aan iedereen vertellen hoe je het best van Mons naar Philippeville kon rijden via Beaumont. Meer nog: ik leerde onbewust de nummers van de wegen van buiten. Dat gaat er moeilijk uit. Zo is de N33 de weg van Oostende naar Torhout, de N36 gaat van Zarren over Roeselare naar de kanten van Kortrijk (Harelbeke?), de N31 is de weg van Brugge naar Blankenberge, de N369 verbindt Leffinge met Ieper, kortom, in het pre-GPS-tijdperk was ik steeds bereid mijn diensten aan te bieden. Je houdt het niet voor mogelijk.
Nadat de Michelins hun intrede deden (de grote atlas van Frankrijk uit 1995 heb ik verslonden) en mijn kamer volhing met kaarten uit National Geographic kocht ik in het begin van de 21ste eeuw de Topografische Atlas van België, hét magnum opus van het NGI (het Nationaal Geografisch Instituut, zo'n heerlijke instelling die nog niet gefederaliseerd is). In dit bekroond werk staan zowat alle objecten die het Belgisch landschap sieren. Om uren in te kijken. Na wat zoekwerk zie je ook minder evidente dingen staan, zoals oude spoorwegbermen, zodat je er ook de evolutie van het landschap en de ruimtelijke inrichting door kan vatten. Dus zocht ik onmiddellijk alle restanten van oude spoorlijnen op. Een paar jaar geleden heb ik hierover al iets geschreven op peterNET.
Als ik ergens op reis ga, dan moet ik een kaart of atlas van de streek kopen. Uit Parijs bracht ik een grote geplastificeerde Michelin mee. Ook Barcelona heeft lange tijd een paar vierkante meter van mijn kotmuur ingenomen. In de fnac van Lissabon tikte ik de Aeroguia Lisboa e área metropolitana op de kop, waardoor ik nu ook de mooie Portugese hoofdstad vanuit de lucht kan bekijken. Dat zag je ook vanuit het vliegtuig - het zicht op de Vasco da Gama-brug was adembenemend - maar een atlas geeft mij een blijvende herinnering aan zo'n mooie beelden.
Nog één groot werk mis ik: de grote atlas van National Geographic. Zoals ik reeds zei sieren de losse kaarten van dit gerenommeerde Amerikaans Instituut (jawel, zelfs de Verenigde Staten hebben zo'n organisaties!) mijn muren, maar alle kaarten zijn ook in boekvorm te verkrijgen. Het prijskaartje bedraagt een paar honderd euro. Bovendien wordt het ding vaak bijgewerkt - gelukkig maar - zodat je exemplaar snel veroudert. Money money money. Maar dat mag de pret niet drukken. Ooit koop ik dat ding.
Vandaag was het in De Slegte andere koek die onder mijn neus belandde. De Leuvense vestiging bood tegen een bijzonder aangename prijs een exemplaar van de Atlas de géographie moderne aan. Niets speciaals denkt u, ware het niet dat het exemplaar uit 1907 dateert! Ongelooflijk. De kaarten tonen de wereld zoals die er toen uitzag: het Europa van vóór het Verdrag van Versailles en het Afrika en Azië van vóór de dekolonisatie. Bovendien was Frankrijk nog steeds van Elzas en Lotharingen geamputeerd (dat ze in 1870 aan Duitsland verloren hadden). Dat viel bij de Fransen bijzonder zwaar. Nog steeds beschouwden ze het als een deel van hun rijk. De atlas uit 1907 is van Franse makelij (Librairie Hachette, Paris) en op elke kaart van Frankrijk tekende men er met een stippellijn de verloren departementen bij. Toen was dat nog wishful thinking, maar elf jaar later, na de Grote Oorlog, zouden de gebieden definitief bij L'Hexagone ingelijfd worden. Ook België staat niet in zijn geheel in mijn exemplaar. In die tijd was er immers nog geen sprake van de Oostkantons. Nee, Eupen en Malmédy waren toen nog eigendom van den Duitscher. Begint het bij u ook te watertanden? Pech, want die atlas is nu lekker van mij...

00:36 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-09-05

U loot we shoot


[buitenland] Het is weer zover: Amerika staat op z'n kop. Niet dat dat zo uitzonderlijk is, maar in alle ontreddering verliezen vele Amerikanen recht en rede. In de straten van het door een orkaan getroffen New Orleans geldt het recht van de sterkste. Omdat de stad zowat compleet verlaten is moet de resterende bevolking op zoek naar voedsel, drank en medicijnen. Soms zit er niets op dan de leegstaande winkels te plunderen. Op zich is dat zeker verkeerd, maar nood breekt in deze wet. Begrijp me niet verkeerd: ik moedig hier niet het stelen van goederen aan, maar wil enkel begrip opbrengen voor wat vele verstotenen in New Orleans dezer dagen ondergaan. Zo had een vrouw dringend insuline nodig. Geen levende apothekersziel in de buurt, dus wat gedaan? Een echte struggle for life in de rijkste Staat ter wereld, één waar de kloof tussen rijk en arm steeds groter wordt.
De reactie van de plaatselijke opinion leaders is echter traditioneel: u loot, we shoot! Hét middel bij uitstek, meneer vuurwapen, moet ook nu zijn effectiviteit bewijzen. De zin voor nuance is weer ver te zoeken. OK, het zijn uitzonderlijke en erge omstandigheden, maar dat de meest Franse stad van de Verenigde Staten nu wellicht meer wapens telt dan Bagdad is hallucinant. Als je op het oude continent woont kan je je dat moeilijk inbeelden. Dat belooft voor de toekomst van New Orleans, voor zover de stad er nog een heeft...
George B. kondigde in alle verwarring aan dat America strong enough is om de problemen de baas te kunnen. Het kwam nogal hooghartig, ja zelfs arrogant over, zodat hij na enkele uren schoorvoetend toegaf dat alle hulp welkom was. Spontaan bood Fidel Castro zijn diensten aan. Die zat...
Hoeveel ze nog blijven pochen dat ze de beste zijn en alles aankunnen, ook de Amerikanen kunnen er niet omheen dat hun macht niet onbeperkt is. 9/11 was een bewijs dat ook zij niet immuun zijn voor het internationale terrorisme - wat dat ook precies moge zijn - maar hun reactie was zoals altijd: shock and awe. Vier jaar later zorgt Moeder Natuur voor bijzonder onheil. Misschien toch eens aan Kyoto denken, meneer de president?

23:10 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-09-05

Gordelen ja goooordelen...


[cultuur?] Jaja, opnieuw nam ik aan een Vlaams-Nationalistische manifestatie deel, erg tegen mijn principes, maar mijn omgeving stond erop des zondags nog wat lichamelijke inspanningen te verrichten. De Gordel dus. Naast mij politieke terughoudendheid ten opzichte van het evenement moest ik daarbovenop nog de GP F1 van Italië op het supersnelle circuit van Monza missen. Het stemt een mens voor minder ongunstig gezind.
Het begon al met de reis er naar toe. Dat de trein altijd een beetje reizen is wisten we al, dat de NMBS je spontaan extra kilometers laat sporen is ook niet nieuw, maar wel ongemakkelijk. Nergens wist men van treinen naar of tussenstops in Zaventem. Geen enkele conducteur was op de hoogte, zodat we uiteindellijk vanuit Leuven via Brussel naar Zaventem moesten terugsporen. Eenmaal aangekomen stond niet aangeduid waar de start van de gezondheidswandeling plaatsvond. Uiteindelijk hebben we de beperkte meute gevolgd en konden we, na opnieuw wat zoeken, aan de 15km veldtocht beginnen. Tussendoor moesten we alle romantische Vlaamse symbolen trotseren, zoals de echte Vlaamse leeuwenvlag (de zwarte leeuw, niet die met rode klauwen en tong, want da's voor softies), Vlaamse stickers, BB-toestanden ("België Barst"), kortom, the usual ****.
Begrijp me niet verkeerd : ik vond het leuk dat we een stuk van de Vlaamse rand rond Brussel te zien kregen. Ik was daar nog nooit geweest en heb een aantal legendarische plaatsen met eigen ogen van dichtbij kunnen aanschouwen: het Viaduct van Vilvoorde (foto), de ex-fabrieken van Renault-Vilvoorde, ... Het is erg dat je favoriete merk zo'n sociaal drama heeft aangericht, maar ik ben blij het nu toch eens gezien te hebben. Verder was Grimbergen een ontdekking.
Voor de rest was de wandeling een ontgoocheling. Vaak kwamen we niet verder dan lange tochten door chiquere woonwijken. Je zou de indruk krijgen dat de mensen uit de rand absoluut niets te kort schieten (of zijn de villa's van Franstaligen en Eurocraten?). Ondanks de goede bewegwijzering - niet door de Franstalige vijand verwijderd! - kon het traject mijns inziens beter. Ik geef het een zes op tien, maar ben niet onbevooroordeeld dus is mijn quotering in deze eerder irrelevant. Overigens, 175 jaar België was super!

22:40 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |