29-06-05

Akkerdjie!


[cultuur] Ik behoor tot een generatie die van bij de geboorte TV kent: de kijkbuiskinderen. Mijn kindertijd speelde zich vooral tijdens de jaren tachtig af en ik ben dan ook in die periode met de kinderprogramma's opgegroeid. Toevallig kwam ik terecht op "Het jeugdsentiment Portaal" en ietwat melancholisch als ik ben, bleef ik kijken. En ja, het ganse arsenaal aan jeugdseries en tekenfilms kwam aan bod. Wie herinnert zich Merlina niet?

Bob Davidse stelt voor:
MERLINA
geschreven door Dick Durver
in een productie van Lambert van der Sype

Zo startte de begingeneriek die ons even vertrouwd in de oren klonk als de jingles van het nieuws anno 2005. Merlina was hét detectivebureau bij uitstek, waar we allemaal naar opkeken en in de klas over praatten. Marie-Anne Meerschaut, Pol 'Polycarpus' Tack, Ann de schrandere en natuurlijk Napoleon kwamen elke dag voor onze ogen. En dan hadden we het nog niet over Commissaris Stapel, archivaris Archibald, Sardonis, Renaat Vandenkapblok en alle andere schrandere figuren... Dat waren pas tijden. "Jeugdsentiment" laat ons weten dat er in 1983 uiteindelijk 95 episodes van Merlina gemaakt werden. Dan was het gedaan, maar niet voor lang. Merlina kreeg een waardige opvolger: Postbus X. De redactie van de Ravenburgse Post amuseerde zich in het oplossen van allerlei even dubieuze affaires. Ann, Marie-Anne en Napoleon verdwenen ten voordele van een aantal nieuwe figuren: Jessi Kumps, Felix Haantjens, Adèle Pluym en Ilse Hiks vervoegden Polycarpus Tack. Opnieuw maandenlang spanning in onze huiskamers. Eenmaal ook het Postbus X-verhaal afgelopen was, kwam de ploeg met Interflix op de proppen, maar dat is al van na mijn tijd. Maar toch: het was een succesformule en de toenmalige BRT gaf creatieve geesten de kans om goede TV te maken. Chapeau. Een aantal enthousiastelingen hebben over deze trilogie een website gemaakt, genaamd "De Ravenburgse Post".
Jeugdsentiment geeft ons ook informatie over andere reeksen: Mik, Mak en Mon, Jacobus & Corneel, Carolientje en Kapitein Snorrebaard en nog zovele andere. Een bezoekje waard! Inderdaad, tachtig was prachtig...

01:33 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-06-05

Ongerept


[regionaal] Het kan toch wel deugd doen. Na de vreselijke temperaturen van de voorbije dagen - voor mij is la canicule een echte marteling - eindelijk een frisse bries voelen is een waar genot. Dit keer vond het festijn plaats in De Haan. In dit huisgezin zijn de meningen over de gezelligheid van de oostkust verdeeld. Met de oostkust bedoelen we alles wat rechts van het magische centrum, Oostende, te vinden is. Van Bredene tot Knokke, over De Haan, Wenduine, Zeebrugge en Heist. Sommigen onder ons verafschuwen de koude wind aan 'de andere kant' van de Koningin der Badsteden. Oostkust=koude kust. de haanDat vind ik nu precies het gezelligst. De frisse - bij momenten inderdaad koude - bries is voor mij steeds een verademing. Als je tijdens de week in de droge Leuvense stadslucht verblijft is een weekendse dijkwandeling niet meer of minder dan een privilegie. Aan het jodium van de Belgische kust kan geen airco of Ice-Tea tippen. Enkel de zeelucht heeft bij mij een verfrissende werking. Ik zal het dan maar toegeven: ik ben en blijf gehecht aan onze kust.

De Haan is anders dan de rest. Voorlopig blijft het badplaatsje gespaard van die afgrijselijke hoogbouw en blijft ze haar origineel karakter behouden. Heel wat huizen doen je aan het Normandische Deauvillede haan of Trouville denken, de badplaatsen voor rijke Parisiens. De gebouwen zijn hoekiger, de villa's staan in de dorpskern, houten planken sieren de kalkwitte muren en het tramstationnetje lijkt nog hetzelfde van in de vorige eeuw. Wat dat betreft is De Haan een unicum aan onze kust. Natuurlijk is er hier en daar een gedrocht van een flatgebouw op te merken, maar ze bederven de pret niet. Ik vind het echt jammer dat de andere kuststeden of badplaatsen niet diezelfde sfeer kunnen evoceren. Indien men na de tweede wereldoorlog Oostende had vrijwaard van alle smakeloze apartementsgebouwen en alle Belle Epoque-huizen had gerenoveerd, dan was de stad nu een equivalent van Brugge, maar dan van een ander era. Het tijdperk rond de eeuwwisseling (19de-20ste eeuw) was dé bloeitijd van Oostende. Niet enkel had Leopold II de badstad groot gemaakt - inderdaad: met onkoosjere fondsen - maar ook het toerisme en de optimistische tijdsgeest maakten van de stad iets heel speciaals. Mooie liedjes duren echter niet lang. De eerste wereldoorlog ontwrichtte de maatschappij op zo'n ingrijpende wijze dat niets meer hetzelfde was. Het succes kon tijdens het interbellum, en zeker na de tweede wereldoorlog, niet herhaald worden. Belangstelling was er genoeg, maar het massatoerisme maakte de stad kapot. Ganse straten met mooie doch onaangepaste huizen werden vervangen door karakterloze bouwwerken. Hopelijk zal De Haan hier in de toekomst van gespaard blijven. Het heeft nog dat tikkeltje karakter dat elders te veel verdwenen is.

23:24 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De schurkenstaat


[buitenland] Het geheugen van de mensen, en vooral de journalisten, is blijkbaar aan de korte kant. Bij de recente Iraanse presidentsverkiezingen, gewonnen door een man van de harde lijn, stelde men de zaken in de pers verkeerd voor. Na de eerste ronde werden de zogenaamde 'hervormers' - lees: de goeien voor het Westen - uitgeschakeld. Jammer. Het duel van de tweede ronde ging tussen ex-president Rafsanjani (foto) en de oerconservatief Ahmadinejad. Plots werd Rafsanjani voorgesteld als de hervormer, dé man die we moesten hebben. Maar was het in 1997 niet die man die we weg wilden, toen de even zogenaamde reformistische Khatami aan de macht kwam? Khatami is een ontgoocheling gebleken. Toen er in 1997 hints werden gedropt dat men geen Islamitische staat van Iran wou maken, maakte iedereen van Khatami een witte raaf, een herademing na de conservatief Rafsanjani. De nieuwe president scheen echter niet bij machte om een en ander te veranderen, meer nog, de Amerikanen labelden Iran als "schurkenstaat". Dat was niet meteen stimulerend om dat land een democratischer cachet te geven. De conservatieven speelden de slachtofferrol en zie, ze hebben gewonnen. Hoe Rafsanjani zich plots opwierp als de man die we nodig hadden, in de tweede rond ging het tussen conservatief en oerconservatief. Dat laatste kamp heeft het gehaald: Ahmadinejad wordt de nieuwe Iraanse president.
Hij heeft al beloofd een strakkere koers te varen, door de staat Islamitischer te maken, maar bleef desalniettemin vaag. Over het atoomprogramma werd alvast niet meteen gerept, noch over de relaties met de Verenigde Staten. Voor zover ik het nu kan zien is het een man van oneliners. Over democratisering: "We hebben in Iran geen revolutie gehad om democratie in te voeren." Ook over internettoegang, die nog steeds beperkt wordt in Iran, had hij een - verrassende - mening: "We kunnen ons land niet afsluiten van de rest van de wereld. Mijn telefoonrekening is zo hoog omdat mijn kinderen steeds op internet zitten." Afwachten dus...

10:40 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-06-05

Het drama van Indianapolis


[autosport]Welke woorden bestaan er voor? De GP F1 van de Verenigde Staten ging met zes wagens van start: de Ferrari's, Jordans en Minardi's. Deze laatste twee komen niet boven de rol van figurant uit, waardoor het geheel een klucht geworden is. Enkel Schumacher en Barrichello speelden enige rol van betekenis, maar u weet, de Ferrari's racen niet tegen elkaar. De roden behaalden een dubbelslag en C-figuur Tiago Monteiro (alle respect voor de man, maar samen met zijn inferieure wagen speelt hij in normale omstandigheden geen rol van betekenis) stapte mee op het podium. Zowel Schumacher, Barrichello en Ferrari komen hierdoor terug in de race voor het kampioenschap. Monteiro beleefde, als eerste Portugees op een F1-podium, zijn jour de gloire en teamgenoot Narain Karthikeyan werd de eerste Indiër die punten scoorde. Ten slotte reden ook de Minardi's in de punten, waardoor ze volgend jaar hun reiskosten van de FIA terugbetaald krijgen. How come?
Het begon allemaal met Ralf Schumacher. Vorig jaar ontsnapte hij in de laatste banked curve ternauwernood aan volledige verlamming na een zware crash. Hij deed het vorige week nog eens allemaal over. Nu was het niet zijn fout, noch die van wagen Toyota, maar van bandenfabrikant Michelin. Hun banden bleken niet aangepast te zijn aan de banking noch aan het asfalt; in twaalf gevallen stelden ze mankementen vast. Michelin besloot dan ook onmiddellijk de teams te verbieden met deze banden op volle snelheid door die bewuste bocht te rijden, aangezien ze de veiligheid van de piloot niet konden garanderen. De Franse bandenfabrikant had geen andere bandensets in Indianapolis voor handen; de tijd was te kort om andere banden uit Clermont-Ferrand te laten overvliegen. Een bijzonder pijnlijke maar moedige beslissing van Michelin. Ze konden het zich in geen enkel, maar dan ook in geen enkel geval veroorloven om de piloten met gevaarlijk materiaal te laten racen. Dit zou de doodsteek geweest zijn voor een multinational die veiligheid als core business heeft. Liever een afgang in de Formule 1 dan in de rest van haar bedrijf.Daarmee was de kous niet af. De 7 teams die op Michelin-banden reden - Renault, McLaren, BAR, Sauber, Red Bull, Williams en Toyota - konden de baan niet meer op en dat was bijzonder vervelend voor de race. Een GP met zes wagens aan de start zou een fiasco zonder weerga zijn voor de sport, die vooral in de Verenigde Staten problemen heeft om voet aan de grond te krijgen. Hoewel heel wat Amerikanen in deze, laten we eerlijk zijn, Europees gefundeerde sport interesse hebben, gaat de voorkeur van het gros van haar fans naar de NASCAR, de Indy Racing League of de Champ Cars. De cultuurbarrière met het oude continent, dat hoogtechnologische wagens tegen elkaar laat rijden, blijft bijzonder groot. Toch blijft Circus Ecclestone inspanningen doen om de Formule 1 ook in Noord-Amerika te laten doorbreken. In Montreal, ter gelegenheid van de GP van Canada, is dat geen probleem. De Europesere Canadezen hebben steeds een boontje gehad voor de sport, maar bij de Amerikanen is het andere hamburger. Een race in Indianapolis, hét hart van de Amerikaanse autosport, moest daar verandering in brengen. Tot nu toe lukte dit behoorlijk, maar ook niet meer dan dat.
Ecclestone en co probeerden alsnog een compromis uit te werken. Er werd voorgesteld om een chicane - een vertragingsbocht - te installeren in die bewuste bocht. Daardoor werd de snelheid gevoelig verlaagd en in dat geval waren de banden, aldus Michelin, wel veilig. Men kon echter geen compromis vinden. Tot net voor de race is er 'diplomatiek' overleg geweest tussen Bernie Ecclestone, als promotor en houder van de commerciële rechten, Max Mosley, als hoofd van de organisator, de Internationale Automobielfederatie (FIA) en de teams. Het leverde niets op. De FIA wou geen chicane: regels zijn regels. Ferrari wimpelde het probleem af. In feite hadden zij er geen zakens mee. Ecclestone stond voor één keer machteloos toe te kijken.
Een uur voor de race was er nog geen oplossing. Ook om 13u plaatselijke tijd niet, toen de race van start moest gaan. Alle wagens stonden op de startgrid, aangevoerd door de Toyota van Jarno Trulli, die hiermee de eerste pole voor het Japanse merk liet optekenen. Na de opwarmronde bogen alle Michelin-teams af naar de pits en dat was het. Slechts de Ferrari's van Michael Schumacher (DUI) en Rubens Barrichello (BRA), de Jordans van Narain Karthikeyan (IND) en Tiago Monteiro (POR) en de Mindardi's van Christian Albers (NL) en Patrick Friesacher (OOS) begaven zich naar de startgrid voor de start. Het beeld was absurd: zes wagens namen de start voor een gezondheidswandeling rond de Indianapolis Motor Speedway. Prompt maakten de fans het typisch Amerikaanse "Thumbs down"-gebaar, gooiden bierblikjes op de piste of verlieten het "spektakel". ITV interviewde de boze fans, die massa's geld uitgegeven hebben aan verplaatsingskosten, overnachtingen en een toegangsticket. De commentaren waren, hoewel soms ongenuanceerd, weinig mals voor de F1, maar dat kon je hen niet kwalijk nemen. De fans zijn bedot en dat is een schande.
Wie is nu de schuldige? Alle partijen probeerden de zwarte piet naar elkaar door te schuiven, maar mijns inziens draagt iedereen verantwoordelijkheid:
* Michelin is de oorzaak van het hele gebeuren. Hun banden waren niet aangepast aan de piste. Ze maakten een professionele fout, gingen af als een gieter, maar behielden hun waardigheid door de blaam grotendeels op zich te nemen. Als multinational hadden ze echter geen andere keuze.
* De FIA hield voet bij stuk. Regels zijn regels, ook als het belang van de sport in een enorme markt op het spel staat. Hetzelfde voor hun eigen geloofwaardigheid. Werd er in Indianapolis een uitzondering gemaakt door een chicane te installeren, dan verloren ze ook op alle andere plaatsen hun gezag. De FIA maakte echter geen afweging. Hun blazoen was beter op te poetsen na een toegeving dan de populariteit van de Formule 1 in de Verenigde Staten bij een fiasco. Het was kiezen tussen de pest en de cholera, maar een tweede oplossing was minder rampzalig: door een chicane ging er ten minste een race geweest zijn.
* De Michelin-teams hadden eerder de handdoek in de ring moeten gooien. Ze moesten onmiddellijk eensgezind de chicane-oplossing, maar met gevolg dat ze geen punten zouden kunnen scoren, doorgedrukt hebben. Dit gebeurde niet. Beter overleg en minder calculeren van hun particuliere belangen gingen veel onheil voorkomen hebben.
* Ferrari was het meest hypocriet. Hun onverzettelijke houding bewees nog maar eens dat zij voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor schandalen in de Formule 1 de voorbije jaren. In plaats van onmiddellijk akkoord te gaan met de chicane-oplossing hielden ze zich afzijdig. Op papier hadden ze er inderdaad niets mee te maken, maar ze konden de sport met een lichte toegeving een enorme dienst bewezen hebben. Ze waren dit verplicht: al jaren gijzelen ze de fans door teamorders uit te vaardigen en wonderkind Michael Schumacher alles te geven wat hij wil. Hoe getalenteerd de Duitser ook moge zijn, dit zal altijd een smet op zijn blazoen blijven, waardoor hij mijns inziens nooit in de rij van de legendes Gilles Villeneuve, Ayrton Senna, Jim Clark, Stirling Moss, Juan Manuel Fangio, Ronnie Peterson, Alberto Ascari, Alain Prost of zelfs Nigel Mansell zal kunnen toetreden. Schumacher kreeg té veel cadeau om in een mausoleum der groten te worden opgebaard. Door voor één keer op het scherp van de snee te racen met Barrichello kon hij in Indianapolis nog één en ander gered hebben en zou hij eventueel aan de knieën van een Senna of Villeneuve kunnen tippen. Barrichello kon zo'n duel aan. Meteen konden ze ook hun putsch van Oostenrijk 2002, toen Barrichello in de laatste bocht afboog om Schumacher de overwinning te schenken, een beetje goed maken. De arrogantie van het team voorkwam dit, waardoor ze een verpletterende verantwoordelijkheid dragen in de afgang van de Formule 1, waar ook ter wereld.
* En wat met Bernie Ecclestone? Die stond erbij en keek er naar. Zaterdag was hij nog de Guy Verhofstadt van de Formule 1, door de kijkers van ITV te verzekeren dat er 20 wagens zouden deelnemen aan de race. Achteraf bleek dat een vergissing te zijn. Met zijn 75 zomers mag hij wel eens aan pensioen beginnen te denken.

Hoe moet het nu verder? Er is de voorbije tien jaar, vooral na het verongelukken van Ayrton Senna, constant gespeculeerd over de toekomst van de Formule 1. Er waren voortdurend wijzigingen in het reglement, in de specificatie van de wagens, kortom, onstabiliteit. Hier moet een einde aan komen, door een drastisch gewijzigd reglement vast te leggen voor een lange termijn. Een aantal voorstellen:
* Haal alle overbodige technologie van de wagens. Hoe waardevol die ook is, de Formule 1 is de mooiste sport van de wereld en moet een "sport" blijven. Dus: weg met de traction control, actieve ophanging, automatische versnellingsbak, software-communicatie tussen team en wagen, etc. Breng de grote banden uit de jaren '70 en '80 terug, waardoor de rijders constant moeten corrigeren en de snelheden automatisch verlaagd worden, wat de veiligheid bevordert.
* Voer een absoluut verbod van teamorders in en zet daar desnoods een bijzonder zware sanctie op. Bovendien moeten beide wagens dezelfde configuratie hebben.
* Laat alle teams voor het seizoen een "Akte van vertrouwen" tekenen, waardoor ze beloven om fair-play in acht te nemen. Zodoende zullen er niet steeds sanctioneringen moeten getroffen worden tijdens het seizoen.
* Schaf de luxe-hospitality af. Grote pagode's in de paddock zijn misschien wel leuk voor sponsors en VIP's, maar de fans hebben er niets aan, behalve het verhogen van ticketprijzen. Bovendien moet de promotie van de race en de commerciële rechten niet door een oligarch beheerd worden, maar door de organisator, de FIA. Druk de prijzen van de TV-rechten, zodat de sport in nog veel meer landen bekeken kan worden. Het komt de sport enkel ten goede.
* Dit alles zou een automatische reductie van de kosten impliceren, maar wegens een grotere populariteit en verspreiding toch een goeie zaak worden voor het aantrekken van constructeurs. Die mogen er gretig aan deelnemen, door het afschaffen van de toegangsfee. Twintig wagens op de grid is wat mij betreft veel te weinig. 26 of 28 zou al heel wat leuker zijn.
* Meer stratencircuits. Waarom niet teruggaan naar Long Beach? Naar het mooie Adelaïde? Die wedstrijden leverden altijd spektakel op, en dat is toch wat de fans willen. Stop het bouwen van karakterloze circuits à la Sakhir, Istanbul, Shanghai etc. De fans hebben er niets aan. Ga terug naar Argentinië, Mexico, Zuid-Afrika etc. Een kostenreductie maakt geld vrij voor meer races.
* Nog zoveel meer, maar het zou te veel worden om hierover uit te weiden...
Misschien zou het goed zijn mocht men hier eens over nadenken. De sport heeft het nodig. Het is niet toevallig dat de Indy Racing League, een Amerikaanse tegenhanger, zo populair is. De wagens kosten een fractie van de Formule 1-bolides, de fans worden nauwer betrokken bij het evenement en kunnen het beter betalen. Dit zou niet meteen het aureool van de Formule 1 als "summum" van de autosport teniet doen. Integendeel. Misschien kan de Formule 1 op die manier eindelijk voet aan de grond krijgen in de Verenigde Staten. Moge de farce van Indianapolis een waarschuwing zijn...

13:17 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-06-05

Fiasco @ Indy


[autosport] De GP F1 van de Verenigde Staten in Indianapolis was een fiasco. Zes wagens aan de start door het Michelin-incident. Op het eind van de week ga ik er mijn gedacht eens over zeggen, als de examendruk eventjes afneemt. De F1 staat voor belangrijke keuzes.

10:57 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-05

U2 Vertigo // 2005 live in Brussel: fabelachtig


[cultuur] Ik heb maar één woord over voor het concert van U2 vrijdagavond in het Koning Boudewijnstadion: fabelachtig. In tegenstelling tot de onterechte negatieve kritieken van God en klein pierke kan ik, als observator, ten stelligste beweren dat dit een bijzonder geslaagd concert was, meer zelfs, misschien wel één van de beste die de Ierse groep in België gespeeld heeft. Het geluid kwam inderdaad soms niet goed over, maar daar is de installatie en de makke akoestiek van ons nationaal stadion voor verantwoordelijk en niet de groep. Maar goed, genoeg woorden vuilgemaakt aan de kritieken van verwaande niet-fans, die er enkel waren om "er bij geweest te zijn". Hopelijk blijft u, eminente dames en heren, volgende keer weg en houdt u zo plaats over voor de echte fans, waarvan een groot deel geen kaartjes kon bemachtigen.
Unos, dos, tres, catorce! Op die manier schoot Bono het Belgische concert op gang. Het gelijknamige titelnummer van de Vertigo-tournee is een pur sang rocksong: loeiharde gitaren en een onvergetelijk refrein: hello hello, I'm at a place called Vertigo! Alle fans zongen het uit volle borst mee, want de sfeer was pico bello. Enkel jammer dat de duisternis niet wat eerder inviel, aangezien het tweede nummer, Until the end of the world, pas goed tot zijn recht komt in een donkere omgeving. De song is een verhaal uit de bijbel op muziek. Bono evoceert een dialoog tussen Jezus en Judas tijdens het laatste avondmaal: we ate the food, we drank the wine, everybody having a good time, except you, you were talking about the end of the world. Hoewel het een bijzonder zwartgallige, doodse tekst is, komt de song live pas echt tot leven. Ook The Electric Co., uit hun eerste album, Boy, werd in het begin van de set gespeeld. Het grote publiek kende het niet, maar de fans waren laaiend enthousiast. Het moet zowat twintig jaar geleden zijn dat dit nog op Belgische bodem uitgevoerd werd. Elevation veranderde het stadion in één woohoo-woohoohoo geblaat en zelfs drummer Larry Mullen Jr. zong een strofe mee, tot de fans luidkeels overnamen: El-e-va-tion!
Dan maar terug naar 1983 met New Years' Day. The Edge had er niets beter op gevonden dan de overbekende melodie gewoon op het keyboard te beginnen. Zijn solo maakte het publiek gek. Beautiful Day creëerde hetzelfde effect. Pas tijdens City of blinding lights, de nieuwe single, werd gebruikt gemaakt van het mega-scherm. Met quasi driedimensionele beelden zette Bono deze mooie song luister bij. City of blinding lights is misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, How to dismantle an atomic bomb. Het doet denken aan een geactualiseerde versie van Where the streets have no name: and I miss you when you're not around, I'm getting ready to leave the ground... Machtig nummer. Daarna schakelden we enkele versnellingen terug met Miracle Drug en Sometimes you can't make it on your own. In het eerste verwondert U2 zich over geneesmiddelen die levens redden, in het tweede mijmert Bono over de dood van zijn vader. Het beeldscherm illustreerde dit prachtig: curves tijdens Miracle Drug, die horizontaal worden in de overgang naar Sometimes: pa Hewson sterft. De man overleed in 2001, midden in de Elevation-Tour en het sloeg diepe wonden bij Bono.
Na dit rustige intermezzo werden alle registers opengetrokken voor de "War"-sequentie. Love and peace or else, een nieuw nummer, verraste iedereen. Dreigende geluiden kondigden een spectaculaire vredessong aan: all your daughters of Zion, all your Abrahams sons! Men weze gewaarschuwd. De fans werden gek toen Bono zelf gesticulerend begon te drummen, gewapend met een bandara met de boodschap COEXIST. De C was de halve maan, de X een davidsster en de T een kruis. Geniaal! Hopelijk dringt de boodschap door tot de dochters van Sion en de zonen van Abe. Dé verrassing van de avond. Bij Sunday Bloody Sunday, de song waarmee de groep groot werd, ontplofte het Koning Boudewijnstadion. Het werd me bijna eventjes te veel. Wat een sfeer. Het daaropvolgende dreigende Bullet the blue sky, een zwarte song over de gevolgen van de Amerikaanse wapenhandel, deed de massa zwijgen. Op die manier wees U2 in een kwartier tijd zowel Israël, het Verenigd Koninkrijk en de Verengide Staten met de vinger. Je moet het toch maar doen.
Toen werd het tijd voor vier klassiekers: Running to stand still, Pride (in the name of love), Where the streets have no name en One. Streets is mijn all-time favourite en werd ook nu weer spectaculair gebracht. Geen enkel nummer is live beter. Na de langgerekte intro ontplofte het stadion een tweede keer, toen Bono "I want to run, I want to hide, I want to tear down the walls that hold me inside". Dit moet je eenmaal in je leven meegemaakt hebben. Deze keer stond Streets in teken van Bono's Africa-campagne; tijdens One maande hij ons aan om een steun-sms te sturen. Waarop het stadion verlicht werd door duizenden gsm's. Adembenemend zicht.
Tijd voor een Achtung Baby-stukje. Deze plaat uit 1991 is mijns inziens nog altijd hun magnum opus. Achtereenvolgens werden het experimentele Zoo Station, The Fly en Mysterious Ways op ons losgelaten. Zoo Station was bijzonder krachtig, terwijl tijdens The Fly, mijn all-time nummer 2 na Streets, de "truisms" van Zoo TV - subliminale boodschappen - op het scherm getoond werden. Blij dat ik ook dat gezien heb.Met de rocker All because of you en het akoestische Yahweh, twee nummers uit How to dismantle..., sloot U2 af. Althans dat dachten we, tot Bono en de zijnen besloten Vertigo nog een tweede keer te brengen. Het is een verwijzing naar de Boy tour - hun eerste album en waarop How to dismantle... geïnspireerd is - toen de groep bij gebrek aan songs I will follow tweemaal speelden, zowel bij het begin als op het einde. Het krachtige Vertigo deed ons trillend het stadion verlaten. What a night! What a show! Wie hier niet van genoten heeft is ofwel doof ofwel van kwaaie wil. Er waren inderdaad technische mankementen, ook waar wij zaten, maar ik heb als fan van elke eurocent (het waren er 7000) genoten. Misschien ben ik niet onbevooroordeeld, maar dit afschieten is intellectueel oneerlijk. Vijfentwintig jaar na je debuut tijdens quasi de helft van je show nieuwe nummers brengen zegt genoeg. (Foto: Reuters)

00:53 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-06-05

Vertigo // 2005

Het is zover. Binnen een paar uur vertrek ik vanuit Leuven naar het Koning Boudewijnstadion voor het concert van U2. Het werd de voorbije dagen en weken tot in het extreme gehypet door alle media. Komt daarbij nog de onverwachtige soundcheck gisterenavond, waar ze de ganse show voor een leeg stadion speelden. Een vriend van me woont niet ver van het KBS en hij belde mij op. Ik hoorde op de achtergrond U2 live mijn favoriet Where the streets have no name spelen. Mijn avond was geslaagd (bedankt Bert!). Maar dat zal vanavond nog veel meer het geval zijn.
Hypen: ze kunnen er wat van. Niet toevallig misschien dat U2 voordat ze U2 heetten bekend stonden als "The Hype". Je kan geen krant openen noch website bekijken zonder dat Bono in vol ornaat op de frontpage verschijnt. Het is ongelooflijk wat die man bereikt heeft. Zijn strijd tegen aids, armoede en staatsschuld in Afrika laten hem toe in elk land als staatshoofd ontvangen te worden. Alle politici willen op de foto bij Bono, al waren het ordinaire fans. Zie je wel, wij doen ook iets voor de goede zaak...
Bono kon zelfs voormalige Amerikaans minister van Financiën Paul O'Neill overtuigen om met hem een rondreis door Afrika te maken, zodat de boeman aan den lijve kon ondervinden waarvoor de rockster streed. Helemaal hilarisch werd het toen Bono in een Afrikaans dorpje I still haven't found what I'm looking for zong. O'Neill stond er bij en keek er naar. De man maakte een afwezige indruk en je zag duidelijk dat hij geïrriteerd was door die omhooggevallen Ier. De Afrikanen kenden niet onmiddellijk de U2-catalogus, waarop een Amerikaans cartoonist in de huid van Paul O'Neill kroop: "At least I have one thing in common with the Africans: they don't know your music either". Bono's strijd is er één van lange adem, maar hij probeert het ten minste. Celebrity is cash is zijn redenering. Met een bekende kop kan je veel mensen beïnvloeden en daar luisteren de wereldleiders wel naar.
Maar laten we terugkeren naar de essentie. Het concert van de Vertigo // 2005-tournee zal spectaculair zijn. Er werd een immens videoscherm besteld bij ons aller Barco. Niet zo immens als tijdens de Popmart-tournee in 1997 en 1998, maar daar zal wel niemand meer aan kunnen toppen, laat staan het betalen. De setlist die ze gisterenavond uittesten was niet spectaculair, maar wel goed. Naast het reeds vermelde Streets speelden ze ook Until the end of the world, The fly, Elevation, Zoo Station en Bullet the blue sky, een bijzonder krachtig nummer dat een aanklacht vormt tegen de Amerikaanse wapenhandel. Bon, meer moet ik niet zeggen. Indien u er niet bent vanavond, pech, want u zal iets missen. Een verslag en eventueel foto's volgen!

11:55 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-05

Harry Potter (II)

[buitenland] Ik kan het niet laten om op de Harry Potter-controverse door te gaan. Vanmiddag haalde het incident zelfs de homepage van CNN. Een klik verder laat het volgende zien:

"BRUSSELS, Belgium (Reuters) -- Belgium is trying to work its magic to soothe the anger of the Dutch prime minister after the Belgian foreign minister compared him to Harry Potter, the boy wizard of children's literature.

Belgian Prime Minister Guy Verhofstadt apologized to Dutch leader Jan Peter Balkenende over the weekend for the remark made by his notoriously blunt foreign minister, Karel De Gucht."


Meer te lezen op de site van CNN.

15:35 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-05

Harry Potter


[buitenland] Je moet het toch maar weer doen. Karel De Gucht is er opnieuw in geslaagd om een diplomatieke rel te doen ontstaan. Dit keer zijn onze noorderburen de pineut. De Gucht beschreef premier Jan-Peter Balkenende in de kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws als "een mix van Harry Potter en brave stijfburgerlijkheid". Zo'n uitspraak over een regeringsleider kan tellen. Eerst minimaliseerde de liberaal het: "Mijn woorden werden verdraaid." Tot de journalist in kwestie een geluidsband van het interview liet horen, waarop De Gucht dit wel letterlijk zei. Een flagrante leugen als je het mij vraagt. In Verhofstadt II is men al voor minder moeten opstappen, vraag dat maar aan Anissa Temsamani. Wat later stelde de ontmaskerde De Gucht dat hij die omschrijving gebruikte om Balkenende van Pim Fortuyn te onderscheiden. Het kwaad was echter geschied, want onmiddellijk werd de Belgische ambassadeur op het matje geroepen.
We wisten al langer dat het hoofd van de Belgische diplomatie niet de meest diplomatische politicus van ons land is. Zo kwam hij al eerder in stokken met de Congolese leiders, toen hij hen in feite van onbekwaamheid beschuldigde. Ook in zijn partij, de VLD, verklaarde hij zijn mening ronduit. Dat is niet meteen een minpunt, maar wel bijzonder ambetant als je minister van Buitenlandse Zaken bent. Ook zijn voorganger, Louis Michel, was bij momenten in hetzelfde bedje ziek. Zo mochten we niet meer gaan skiën in Oostenrijk toen extreem-rechts er aan de macht kwam. Au fond gaf ik hem gelijk, maar in een internationale context was dat een bijzonder ongelukkige formulering.
Is de positie van De Gucht wel houdbaar? Mja, hiervoor ontslag nemen zou belachelijk overkomen, maar we mogen het incident niet minimaliseren. Voor het persoonlijk aanvallen van collega's zijn weinig excuses aanvaardbaar. Als we nog meer van datzelfde krijgen, dan moet Verhofstadt zich toch eens bezinnen over de vraag of het zo'n wel zo'n goed idee was om De Gucht minister van Buitenlandse Zaken te maken...

20:29 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-05

In de pan gehakt


[buitenland] Ook Nederland heeft de Europese grondwet in de pan gehakt. Onze noorderburen moeten niet weten van het 'grote Europa'. Tja, dat is het resultaat van een referendum: het wordt door links en rechts misbruikt om de binnenlandse politiek te beoordelen en, als het even kan, af te straffen. Dat is bijzonder laag. Hoewel ik kan begrijpen dat er terechte kritiek is op de Grondwet, geven ook de Nederlanders een slecht signaal. Als één van de founding fathers van de Europese Unie laten ze het nu afweten.Het land verkeert de laatste jaren meer en meer in crisis. Na de Fortuyn-saga begon een maatschappelijk debat over de Nederlandse samenleving zich te manifesteren. Haar geroemde tolerantie, haar voorbeeldig gedrag wat bestuur betreft en haar multiculturele maatschappij werd in vraag gesteld. Jaren van opgekropte frustraties komen boven als een populistische oen "het eens durft zeggen". Dat hij daarenboven nog doodgeschoten werd, verbeterde de zaak niet. De ene crisis volgde de andere op, doodsbedreigingen én verdere moorden werden niet geschuwd (confer Theo Van Gogh). Nu helpt Nederland ook nog het Europese project kelderen.
Met zijn centrum-rechtse coalitie probeert Jan-Peter Balkenende redden wat er te redden valt. Met een rechts beleid poogt hij de massa's tot kalmte aan te manen maar dat lukt blijkbaar nog niet. Ondertussen moet hij afrekenen met oerconservatieve ministers en nieuwe populisten zoals Geert Wilders, die de zaak nog meer compliceren. De gebarsten maatschappelijke bom bevatte blijkbaar atoomdeeltjes. Kortom: Nederland is er voorlopig erg aan toe. Als hier niet snel verandering in gebracht wordt dreigt het land ten prooi te vallen aan nog meer rechts-populistische groeperingen. Ze popelen om de Nederlandse markt in te palmen. Een equivalent van het Vlaams Belang of de FPÖ kan heel snel een Cordon Sanitaire-discussie op gang brengen. De Lijst Pim Fortuyn werd doodgeknuffeld, maar dat kwam doordat het een ongestructureerde éénmanspartij was. Als een meer gestructureerde variant het electoraat verovert zullen de gevolgen niet te overzien zijn. Hopelijk zullen de 'nuchtere' Nederlanders dan een meer redelijke houding aannemen. Nederland is ver verwijderd van haar 'Gidsland'-aureool. Ze wou in Europa steeds een voorbeeldfunctie vervullen, maar uiteindelijk draaide het uit op een arrogante zelfgenoegzaamheid. Een beetje nederigheid is hier op zijn plaats.
Ondertussen zit Europa met de gebakken peren. Het vertrouwen van de bevolking in de Europese structuren en besluitvorming is totaal zoek. Europa zal zich moeten leren aanpassen aan de gegeven omstandigheden. In veel landen zegeviert het individualisme, het populisme en de vervlakking van de politiek. De Unie moet hierop inspelen en haar imago veranderen in functie van de maatschappelijke situatie. Ik weet het: het is niet netjes, maar ze moet op eender welke manier het vertrouwen bij de bevolking herwinnen. In deze vervult de pers een sleutelfunctie. Zij zou de Europese besluitvorming en het nut ervan meer in de verf moeten zetten in plaats van steeds te praten over een logge machine en ongeoorloofde kosten. Een gestroomlijnde wisselwerking tussen de Europese Instellingen en de media wordt dé uitdaging van de komende jaren. (1/6/05 22:48 CET)

22:57 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |