17-06-05

U2 Vertigo // 2005 live in Brussel: fabelachtig


[cultuur] Ik heb maar één woord over voor het concert van U2 vrijdagavond in het Koning Boudewijnstadion: fabelachtig. In tegenstelling tot de onterechte negatieve kritieken van God en klein pierke kan ik, als observator, ten stelligste beweren dat dit een bijzonder geslaagd concert was, meer zelfs, misschien wel één van de beste die de Ierse groep in België gespeeld heeft. Het geluid kwam inderdaad soms niet goed over, maar daar is de installatie en de makke akoestiek van ons nationaal stadion voor verantwoordelijk en niet de groep. Maar goed, genoeg woorden vuilgemaakt aan de kritieken van verwaande niet-fans, die er enkel waren om "er bij geweest te zijn". Hopelijk blijft u, eminente dames en heren, volgende keer weg en houdt u zo plaats over voor de echte fans, waarvan een groot deel geen kaartjes kon bemachtigen.
Unos, dos, tres, catorce! Op die manier schoot Bono het Belgische concert op gang. Het gelijknamige titelnummer van de Vertigo-tournee is een pur sang rocksong: loeiharde gitaren en een onvergetelijk refrein: hello hello, I'm at a place called Vertigo! Alle fans zongen het uit volle borst mee, want de sfeer was pico bello. Enkel jammer dat de duisternis niet wat eerder inviel, aangezien het tweede nummer, Until the end of the world, pas goed tot zijn recht komt in een donkere omgeving. De song is een verhaal uit de bijbel op muziek. Bono evoceert een dialoog tussen Jezus en Judas tijdens het laatste avondmaal: we ate the food, we drank the wine, everybody having a good time, except you, you were talking about the end of the world. Hoewel het een bijzonder zwartgallige, doodse tekst is, komt de song live pas echt tot leven. Ook The Electric Co., uit hun eerste album, Boy, werd in het begin van de set gespeeld. Het grote publiek kende het niet, maar de fans waren laaiend enthousiast. Het moet zowat twintig jaar geleden zijn dat dit nog op Belgische bodem uitgevoerd werd. Elevation veranderde het stadion in één woohoo-woohoohoo geblaat en zelfs drummer Larry Mullen Jr. zong een strofe mee, tot de fans luidkeels overnamen: El-e-va-tion!
Dan maar terug naar 1983 met New Years' Day. The Edge had er niets beter op gevonden dan de overbekende melodie gewoon op het keyboard te beginnen. Zijn solo maakte het publiek gek. Beautiful Day creëerde hetzelfde effect. Pas tijdens City of blinding lights, de nieuwe single, werd gebruikt gemaakt van het mega-scherm. Met quasi driedimensionele beelden zette Bono deze mooie song luister bij. City of blinding lights is misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, How to dismantle an atomic bomb. Het doet denken aan een geactualiseerde versie van Where the streets have no name: and I miss you when you're not around, I'm getting ready to leave the ground... Machtig nummer. Daarna schakelden we enkele versnellingen terug met Miracle Drug en Sometimes you can't make it on your own. In het eerste verwondert U2 zich over geneesmiddelen die levens redden, in het tweede mijmert Bono over de dood van zijn vader. Het beeldscherm illustreerde dit prachtig: curves tijdens Miracle Drug, die horizontaal worden in de overgang naar Sometimes: pa Hewson sterft. De man overleed in 2001, midden in de Elevation-Tour en het sloeg diepe wonden bij Bono.
Na dit rustige intermezzo werden alle registers opengetrokken voor de "War"-sequentie. Love and peace or else, een nieuw nummer, verraste iedereen. Dreigende geluiden kondigden een spectaculaire vredessong aan: all your daughters of Zion, all your Abrahams sons! Men weze gewaarschuwd. De fans werden gek toen Bono zelf gesticulerend begon te drummen, gewapend met een bandara met de boodschap COEXIST. De C was de halve maan, de X een davidsster en de T een kruis. Geniaal! Hopelijk dringt de boodschap door tot de dochters van Sion en de zonen van Abe. Dé verrassing van de avond. Bij Sunday Bloody Sunday, de song waarmee de groep groot werd, ontplofte het Koning Boudewijnstadion. Het werd me bijna eventjes te veel. Wat een sfeer. Het daaropvolgende dreigende Bullet the blue sky, een zwarte song over de gevolgen van de Amerikaanse wapenhandel, deed de massa zwijgen. Op die manier wees U2 in een kwartier tijd zowel Israël, het Verenigd Koninkrijk en de Verengide Staten met de vinger. Je moet het toch maar doen.
Toen werd het tijd voor vier klassiekers: Running to stand still, Pride (in the name of love), Where the streets have no name en One. Streets is mijn all-time favourite en werd ook nu weer spectaculair gebracht. Geen enkel nummer is live beter. Na de langgerekte intro ontplofte het stadion een tweede keer, toen Bono "I want to run, I want to hide, I want to tear down the walls that hold me inside". Dit moet je eenmaal in je leven meegemaakt hebben. Deze keer stond Streets in teken van Bono's Africa-campagne; tijdens One maande hij ons aan om een steun-sms te sturen. Waarop het stadion verlicht werd door duizenden gsm's. Adembenemend zicht.
Tijd voor een Achtung Baby-stukje. Deze plaat uit 1991 is mijns inziens nog altijd hun magnum opus. Achtereenvolgens werden het experimentele Zoo Station, The Fly en Mysterious Ways op ons losgelaten. Zoo Station was bijzonder krachtig, terwijl tijdens The Fly, mijn all-time nummer 2 na Streets, de "truisms" van Zoo TV - subliminale boodschappen - op het scherm getoond werden. Blij dat ik ook dat gezien heb.Met de rocker All because of you en het akoestische Yahweh, twee nummers uit How to dismantle..., sloot U2 af. Althans dat dachten we, tot Bono en de zijnen besloten Vertigo nog een tweede keer te brengen. Het is een verwijzing naar de Boy tour - hun eerste album en waarop How to dismantle... geïnspireerd is - toen de groep bij gebrek aan songs I will follow tweemaal speelden, zowel bij het begin als op het einde. Het krachtige Vertigo deed ons trillend het stadion verlaten. What a night! What a show! Wie hier niet van genoten heeft is ofwel doof ofwel van kwaaie wil. Er waren inderdaad technische mankementen, ook waar wij zaten, maar ik heb als fan van elke eurocent (het waren er 7000) genoten. Misschien ben ik niet onbevooroordeeld, maar dit afschieten is intellectueel oneerlijk. Vijfentwintig jaar na je debuut tijdens quasi de helft van je show nieuwe nummers brengen zegt genoeg. (Foto: Reuters)

00:53 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Goed gezegd! Heb al redelijk wat gelezen over het optreden hier in Brussel (ik was ook één van de gelukkigen!) maar jouw verslag zegt het helemaal! Blij dat jij er ook zo van genoten hebt! Nu is het wachten op de DVD en aftellen naar het volgende concert (ik ben duidelijk besmet geraakt met het U2-virus) :-)

Gepost door: Tim | 06-08-05

De commentaren zijn gesloten.