26-04-05

F1 GP van San Marino: het rode gevaar


[autosport] Dromen duurt maar eventjes. De Ferrari's lieten dit seizoen nog niet veel van zich horen. Zowel in Melbourne, Sepang als Imola kwalificeerde Schumacher zich bijzonder slecht; in de races verliep het hem niet veel beter. Een zevende plaats in Australië en een anonieme wedstrijd in Maleisië. In Sakhir kon hij een tijdje leider Alonso bedreigen, maar ook dat werd vroegtijdig gestopt wegens een vermoeide Ferrari. Het debuut van zijn F2005 ging totaal de mist in. Ook Barrichello verging het niet veel beter. In Melbourne kon hij nog een tweede plaats in de wacht slepen dankzij zijn doorzettingsvermogen, maar de andere races waren huilen met de pet op: opnieuw bereikte hij de finish niet, nadat de Braziliaan ook al in de achterste gelederen moest starten. In Imola verging het hem niet veel beter, hoewel hij zich lange tijd voor hauptmann Schumacher kon ophouden. Desalniettemin parkeerde hij zijn wagen vroegtijdig in de garage van het Autodromo Enzo e Dino Ferrari. Maar... vanaf dat moment was Schumacher ontketend. Net toen we dachten dat het Australisch en Maleis scenario zich ook op Europese bodem ging herhalen, gaf de Duitser er een lap op. Zowat één derde van de race was hij geblokkeerd achter zijn Toyota-broer, maar eenmaal Ralf de benzinepomp opzocht, vloog de zevenvoudige wereldkampioen naar voor. Zoiets heb ik zelden van hem gezien. Bevrijd van middelmatige wagens voor zijn neus begon hij aan zijn remonte en die was gewoon bovenmenselijk. Misschien gaf het feit dat een Duitser paus geworden is hem vleugels, maar Schumacher reed vanaf dat moment met bovennatuurlijke krachten naar leider Alonso toe. Zowel Renault als de jonge Spanjaard werden als bijzonder snel aanzien, maar dit belette niet dat Schumacher er gewoon naar toe reed. Hij was twee seconden (!) per ronde sneller, en dat is een eeuwigheid in de F1. Van dertiende stelling laveerde hij doorheen het veld naar de tweede plaats, om daar de toch niet trage Alonso van alle kanten te bestoken. De laatste twaalf ronden waren adembenemend. Schumacher probeerde de man uit Oviedo op alle mogelijke manieren te passeren, maar Fernando hield het hoofd koel. Zonder de minste fout te maken reed hij naar een derde overwinning op rij en verstevigde daarmee zijn eerste positie in de WK-stand. Indrukwekkend. Maar dat was Schumacher's exploten evenzeer. Hoewel ik nooit een echte fan van de Duitser geweest ben, heb ik in de veertien jaar dat ik de F1 volg maar zelden zo'n krachttoer gezien. Zijn Ferrari was gewoon superieur en gecombineerd met Schumi's talent gaf dit vuurwerk. Dit was racen van de bovenste plank en bewees nogmaals dat Schumacher intrinsiek één van de grootste racers aller tijden is, of je dat nu leuk vindt of niet. Voor zo'n prestatie doe ik mijn hoed af.
Dat gezegd zijnde was de weerstand die Fernando Alonso bood fenomenaal. Het was nog maar eens een demonstratie van zijn supertalent. Hij moet over stalen zenuwen beschikken. Rondenlang een rood monster achter je houden zonder één fout te maken dwingt respect af. Ook hij kan één van de hele groten worden. Hij is alvast goed op weg en hoop dat hij zijn kwaliteiten ook in de rest van het jaar zal kunnen tonen. Het seizoen is met zijn 19 races immers nog heel lang.De rest speelde in deze context maar een secundaire rol. Jenson Button kon, voor de aankomst van Schumacher, eventjes Alonso bedreigen. De BAR lijkt een nieuwe adem gevonden te hebben, maar paste te verkeerde strategie toe. In plaats van zijn positie tegen die van Schumacher te verdedigen, koos hij voor een offensieve strategie - Alonso uit het zadel proberen te lichten. Dit werkte contraproductief en in zijn overmoed verloor hij zijn tweede plaats na een inhaalmanoeuver van de Duitser in de Variante Alta. Maar toch: Jenson is alive and kicking en dat kan alleen maar positief werken voor de rest van het seizoen. Noterenswaardig is de sterke prestatie van McLaren. Kimi Raikkonen had zich op pole gekwalificeerd, maar moest al snel opgeven, hoewel hij heel snel van Alonso wegreed. De vervanger van Montoya, Alexander Wurz, reed in zijn eerst race in vier en een half jaar naar een verdiende vierde plaats. De Toyota's deden het iets minder dan in de vorige races, maar bleven hun plaats in de punten opeisen. Jacques Villeneuve, ten slotte, heeft zijn vel gered: hij reed met zijn Sauber op een overtuigende wijze naar een zesde plaats. Bravo.
Ferrari heeft nog niet alles op orde, maar is on their way back. De F2005 heeft een angstaanjagend potentieel. We hopen echter dat Renault en consoorten hun aanvankelijke dominantie kunnen omtoveren in een waardevolle concurrentie met de Italiaanse renstal. Zoniet komt het doemscenario van 2002 en 2004 dichterbij...

00:14 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.