17-04-05

Tentoongesteld


[cultuur] Het is welgeteld 47 jaar geleden, maar niemand is het vergeten: Expo 58! Een half jaar lang stond ons land in de kijker; de modernste snufjes werden op de Heizelterreinen tentoongesteld en iedereen kwam een kijkje nemen. Het was zoals het lijk van de Paus: je moest het gewoonweg gezien hebben. Familieleden vertellen me nog altijd over de Spoetnik die in het paviljoen van de Sovjet-unie te zien was. Zo'n universele tentoonstelling was dé gelegenheid om, in een koude oorlog-context, te laten zien wat je in huis had. België was de moderniteit ingetreden. Wie het allemaal nog eens wil beleven, moet hier maar eens een kijkje nemen.
Zelf stelde ons land ook heel wat in de kijker. Er was zelfs een kolonie uit de kolonie aanwezig. Maandenlang verbleven enkele honderden Congolezen in Brussel om er hun leefwereld voor te stellen. Gisterenavond zond RTBF een reportage hierover uit. 47 na datum is het hallucinant om te zien welk beeld men van de Congolezen ophing. Ze waren hier om te werken: het dagelijkse leven in Congo voorstellen op de Heizelterreinen, en dat voor miljoenen geïntersseerde westerlingen. De Congolezen waren gehuisvest in het CAPA (Centre d’Accueil du Personnel Africain, in de buurt van, euh, het museum voor Midden-Afrika in Tervuren), een nieuw opgericht paviljoen met alle modern comfort en gingen ze elke dag op en af naar de Heizel om er hun taak te doen. In de reportage, door een Congolees zelf gemaakt (in opdracht van de RTBF?), zien we hoe die mensen genieten van hun werkvakantie bij de kolonisator. Allemaal glimlachende gezichten... Maar toch: ik vond het bijzonder vernederend voor hen. De Congolezen werden er gereduceerd tot objecten, rariteiten, die bij wijze van spreken hun lichaam verkochten om de expo-gangers een beeld te geven van de kolonie. Kristien Hemmerechts, die commentaar gaf bij de reportage (dans un français impeccable), was vooral getroffen door de manier waarop de Congolezen bij de Belgen in dat paviljoen aanvaard werden. Als ze zich aanpasten aan de westerse standaarden, hadden de Belgen geen probleem met hen, integendeel: ze konden zelfs op een zekere vorm van respect rekenen. Ik vond het echter bijtend ironisch: enerzijds conformeerden de Congolezen zich aan de Europese cultuur, om twee uur later verplicht te worden hun eigen cultuur te "showen" en als rariteiten beschouwd te worden. Op het expoterrein waren het - excusez le mot - de negerkes en niet het personnel Africain. Een bijzonder triestig gebeuren op een historisch evenement uit de Belgische geschiedenis...

21:50 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

titel documentaire weet u misschien de titel van deze documentaire?
ik kan die nergens nog terugvinden

Gepost door: L. | 24-04-06

De commentaren zijn gesloten.