31-03-05

De grootste Belg aller tijden


[cultuur] Ik verjaar vandaag (30 maart) en moet er jammer genoeg weer een jaar bijtellen. Dit keer zitten we aan de 26 en dat begint toch wel te tellen. Doch dit terzijde. Tegenwoordig spreekt men over niets anders meer dan de grootste Belg aller tijden. Eddy Merckx? Nee, dat is enkel de grootste sportman aller tijden. Pater Damiaan? Goh, er zijn zoveel moedige missionarissen die hun leven gegeven hebben. Ik kan me zo niet iemand voor het oog halen die we als "grootste" Belg aller tijden of zelfs van de twintigste kunnen beschouwen. In Frankrijk heeft men dat een stuk makkelijker: Charles de Gaulle is er de onbetwiste nummer één. Maar Belg? Er zijn er verdorie zoveel! Ons land heeft zoveel grote talenten voortgebracht. Ik hou het dan maar bij Kuifje, de emanatie van alle Belgische kwaliteiten...
Voor ik echt melancholisch begin te doen, moet ik zeggen dat de moedige reporter van kleinsaf aan mijn grote held geweest is. Zijn 22 avonturen (+ Kuifje en het Haaienmeer; Kuifje en het geheim van het gulden vlies of Kuifje en de blauwe sinaasappels zijn niet verkrijgebaar) heb ik verslonden. Dat is het enige correcte woord. Meer zelfs: dankzij Kuifje heb ik leren lezen. In de derde kleuterklas (schooljaar 1984-1985) kocht mijn moeder De juwelen van Bianca Castafiore. Of hoe een Italiaanse sopraan (Aaaaaaaaah ik lach bij het zien van mijn schoonheid in dees spiegelllll....) een rustig kasteel als Molensloot kan terroriseren en er constant met de heer des huizes overhoop ligt. Duizend bommen en granaten! Kleine Peter was meteen verkocht.
Al snel volgden Raket naar de Maan, Mannen op de Maan, Het Geheim van de Eenhoorn, De Schat van Scharlaken-Rackham, Kuifje in Tibet, De Sigaren van de Farao, De Blauwe Lotus, Kuifje in Afrika, Kuifje in Amerika, De Zaak Zonnebloem,... Kortom, stuk voor stuk legendarische verhalen. Kuifje heeft zoveel positieve eigenschappen dat hij terecht de grootste Belg aller tijden kan zijn. Hij heeft een enorm doorzettingsvermogen. In Mannen op de Maan rekent hij af met een interne vendetta in de raket; sterker nog: in het ijskoude Tibet gaat hij ver over het uiterste om zijn goeie vriend Tsjang te redden, die in de ban van de Yeti was. Hij is gewiekst en visionair: kijk maar naar de Zaak Zonnebloem: op een sluikse manier slaagt hij er in Professor Zonnebloem uit de handen van de Communisten te halen, die via zijn uitvindingen de symbolen van het kapitalisme wilden vernietigen. Achteraf bekeken was dit bijzonder visionair: de Sovjets - ze worden niet bij naam genoemd - laten de grote wolkenkrabbers in New York ineenstorten met Zonnebloem's technologie. Ongelooflijk! En, een van zijn andere - zoniet belangrijkste - deugden is zijn passie voor de geschiedenis. In zovele albums wordt spelenderwijs geschiedenis in kaart gebracht: de Inca's in Kuifje en de Zonnetempel, het China uit De Blauwe Lotus, ... En dan vergeten we nog de persiflages op eigentijdse problemen: Cuba in Kuifje en de Picaro's, de Communisten in De Scepter van Ottokar of De Zaak Zonnebloem, etc.
Maar toch: ondanks de vele goede werken kon tekenaar Hergé de tekenen van de tijd niet wegmoffelen. Het tijdschrift Le vingtième siècle, waarin de eerste Kuifje-strips in de jaren dertig verschenen, was van een nogal uitgesproken rechts-katholieke signatuur en dat beïnvloedde de inhoud van een aantal verhalen. Anti-communisme (cf. supra), paternalisme (Kuifje in Afrika - of beter: Tintin au Congo) en zelfs een lichte vorm antisemitisme (de slechte Bohlwinkel in De Geheimzinnige Ster, een allusie op de 'rijke' Jood) passeerden de revue.
Hoe dan ook, Kuifje hield zichzelf buiten deze polemiek en volgde steeds zijn geweten als goeie, moedige reporter. Hij is voor mij ondanks alles terecht hét symbool van de polyvalente, biculturele én verdraagzame Belg. Ik ben zeker een overtuigd tintinophile...

01:06 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-03-05

Vroeg of laat komt het toch uit...


[buitenland] Dat moet Erich Priebke blijkbaar niet gedacht hebben. Gisterenavond was er op Arte een documentaire over het leven van deze voormalige SS-bevelhebber. Op het einde van de tweede wereldoorlog was hij in Rome verantwoordelijk voor de deportatie en marteling van honderden, zoniet duizenden Italiaanse Joden en andere verdachten. Toen de andere kopstukken van het nazi-regime in 1945 in Nürnberg terechtstonden, was Priebke de dans ontsnapt. Met de ganse familie vluchtte hij onder een schuilnaam naar Argentinië en vestigde zich er in het lieflijke stadje Bariloche, dat nog meer Duitsers herbergde. Sterker nog: er was een complete Duitse wijk én dito gemeenschap. Hoewel die kolonie Duitsers een aparte groep vormden, integreerde Priebke zich in het lokale verenigingsleven en functioneerde er als kruidenier. Maar het beestje kon zijn ware aard niet verbergen: hij was geen van zijn nazistische overtuigingen kwijtgespeeld. Zo grapten de Duitsers onder elkaar over het feit dat het vandaag de verjaardag van Der Adi was... Maar niet met de buitenwereld: in Bariloche heerste er een omerta. Géén enkel lid van de Duitse kolonie sprak met een Argentijn of andere buitenlander over het oorlogsverleden. Het was een echte taboe. Tot een snuggerige Amerikaanse journalist Priebke op het spoor gekomen was en de man in 1994, vergezeld van cameraploeg, doodleuk op straat vroeg of hij niet die bewuste oorlogsmisdadiger was. Priebke ontkende, vijftig jaar na de feiten (hij was ondertussen al 81), alle betrokkenheid; hij had niets te maken met misdaden tegen de menselijkheid. Te laat: ook in Europa aasde men op de verloren gewaande Priebke en meteen probeerde het Italiaanse gerecht zijn uitlevering te bekomen. Na meer dan een jaar huisarrest werd hij naar Rome overgebracht en daar veroordeeld. Hij zit nu, op zijn 92ste, nog steeds in de cel en dit levert hem de lugubere titel op van oudste gevangene in Europa.
Het was voor de Argentijnen die decennialang in dezelfde buurt van Priebke leefden natuurlijk een slag van jewelste. Wetende dat een oorlogsmisdadiger tegen wie duidelijke bewijzen aangevoerd werden al tijden naast je in de straat woonde, is geen pretje. Uiteindelijk, als je alle puzzelstukjes samenlegt, kon men het geweten hebben. Priebke was jarenlang actief in het Germaans-Argentijnse genootschap in Bariloche. Waarom niet Duits-Argentijns? Officiële verklaring: ook Oostenrijkers maken deel uit van onze vereniging. Maar daar zat meer onder: het bevestigde nog maar eens hun blijvende fascinatie voor het grote Germaanse volk en Rijk. Ze konden het niet onder stoelen of banken steken. En het is uiteindelijk ook voor de buitenwereld zichtbaar geworden. Sindsdien is er in Bariloche geen sprake meer van een omerta...

20:42 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-03-05

De almachtige


[buitenland] en eigenlijk ook [binnenland] Nee, in deze paasdagen ga ik het niet over God de vader hebben, maar over een andere almachtige. Mobutu Sese Seko Kuku Ngbendu wa za Banga - vrij vertaald De almachtige haan die victorie kraait, de krijger die onhoudbaar zege op zege behaalt - kortweg Chef genoemd, stond vannacht in het middelpunt van de belangstelling. Op France 2 werd een twee uur lange reportage over de man uitgezonden (0h00 - 2h00). Het was een opeenvolging van moordpartijen, crises en baldadigheden van een machtsgeile en nietsontziende dictator. Mobutu, die in de chaos na de onafhankelijkheid van Congo aan de macht kwam (1965), heeft zijn land rechtstreeks ten gronde gericht. Maar de waarheid moet gezegd zijn: de Belgen hebben nooit een Congolese elite gezorgd die de transitie naar onafhankelijk moest begeleiden. Na de Congo-kwestie (1960) werd het land zowat aan haar lot overgelaten. Joseph-Désiré Mobutu profiteerde hiervan om via een zuivere personencultus zijn heerschappij over het land te vestigen. De gewone bevolking liet hij links liggen en terroriseerde hen met zijn goed uitgebouwde veiligheidsdiensten; dat was dan het enige dat ooit perfect gewerkt heeft in Congo. Voor de rest stroomden alle inkomsten van het land naar de Zwitserse rekeningen van Mobutu.
Het land evolueerde naar een totale dictatuur; Mobutu ensceneerde komplotten om mogelijke tegenstanders uit de weg te ruimen; massa's onschuldige mensen werden geëxecuteerd. Toen hij zag dat de Kerk een machtsmiddel was, probeerde hij ook dit instituut te controleren. Maar plots ging het bergaf. Congo - ondertussen omgedoopt tot Zaïre - werd een van de armste landen ter wereld. Schoorvoetend introduceerde hij op een theatrale manier een "meerpartijensysteem", maar dat was meer schijn dan werkelijkheid. Hoewel het een poging was om de interne oppositie verder monddood te maken, liep het niet meer zoals het in de jaren zestig en zeventig geweest was.
De man vervreemde meer en meer van de werkelijkheid. Hij had zich teruggetrokken in zijn megalomane paleis in Gbadolite, zijn geboortedorp in het noorden van het land. Of hij verbleef in zijn villa's aan de Côte d'Azur, waar hij baldadige feestjes organiseerd. By the way, een graag gezien gast was niemand minder dan huidig Kamervoorzitter Herman De Croo. In Kinshasa was le maréchal nog nauwelijks te zien en dat terwijl zijn land ten prooi viel aan anarchie. Mobutu werd ook banger en meer achterdochtig. Eind 1989 werd zijn Roemeense goeie vriend en collega-dictator Nicolae Ceausescu na een korte maar bloedige burgeroorlog terechtgesteld. Het boezemde hem schrik in: kon dit ook in Zaïre gebeuren?
Toen hij in 1996 af te rekenen kreeg met een rebellie uit het Oosten, onder leiding van Laurent-Désiré Kabila, was het hek van de dam: Kinshasa werd ingenomen en de Président-Fondateur kon vertrekken. Enige maanden later stierf hij aan prostaatkanker in Rabat. Een zwarte bladzijde uit de geschiedenis werd omgeslagen.
Het viel mij in die reportage (uit 1999) op hoe vaak journalisten toegang kregen tot zijn paleis of privé-feestjes. We zagen of hoorden Walter Zinzen en Guy Polspoel ("Monsieur Spolspoel"); veel van zijn lege pracht en praal kon door de ganse wereld gezien worden. Die valse openheid heeft mede zijn ondergang bespoedigd. Mobutu was een ordinaire dictator die elke ideologie gebruikte die zijn macht ten goede kwam. Congo draagt daar tot op de dag van vandaag de gevolgen van, nu met een meer verlichte opvolger-dictator. Schrijnend...

12:00 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-03-05

Pang


Het is weer zover: een gewapende student heeft nog eens een bloedbad aangericht in een Amerikaanse school. Dit keer was Minnesota aan de beurt. Een kleine zes jaar na Columbine High School (Littleton, Colorado) heeft het wapenbezit in Amerika nog maar eens onschuldige slachtoffers gemaakt. Nu, in naam van de vrijheid kan iedereen er zo'n moordtuig aankopen. Een paar paperassen invullen en je bent de trotse bezitter van een Colt (of hoe zo'n ding ook mag heten, don't shoot me, ik ken er gelukkig niets van). Niet zelden komt zo'n ding dan in de verkeerde handen terecht and it ends up in tears. Voor Europeanen zijn zo'n toestanden quasi onbegrijpelijk. Je hebt hier haast politieke inmenging nodig om een wapenvergunning te bekomen. Of toch tenminste een serieus lange arm...
De NRA, de National Rifle Association, zowat de belangenverdediger van wapenfabrikanten en -gebruikers, is er alvast gerust in. Haar boegbeeld, acteur Charlton Heston, is duidelijk: "There are no good guns. There are no bad guns. A gun in the hands of a bad man is a bad thing. Any gun in the hands of a good man is no threat to anyone, EXCEPT BAD PEOPLE." (Zie hiervoor o.a. Bono's boodschap in de DVD U2 Elevation Tour Live in Boston, tijdens het fantastische Bullet the blue sky). Met andere woorden: schiet er maar op los als je denkt dat je door een bad man bedreigd wordt. Een groot deel van de Amerikanen simplificeren vatten het dagelijkse leven op als een tafereel in een movie: de bad guy versus de good guy. Dan gebeuren er natuurlijk drama's zoals vandaag, maar begin dat in sommige Amerikaanse kringen aan het verstand te brengen...

01:01 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Le malade imaginaire/arganoia


Oftewel de ingebeelde ziekte. Historia, de faculteitskring van de studierichting geschiedenis aan de KU Leuven, heeft een eigen bewerking van Molière's Le malade imaginaire opgevoerd. Ik moet zeggen: prima. De acteurs en actrices leefden zich bijzonder goed in in hun rol. Vooral de kamermeid, Toinette, was de ster van de avond. Haar subtiele kritiek op de verwaande zieke Argan was aanstekelijk. Een groot talent. Ook de andere deelnemers gaven het beste van zichzelf. Molière zag dat het goed was. Je zou voor minder tevreden terugkeren. Wat een verademing na het Nekkanacht-fiasco. Historia rules!

00:59 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

F1 GP van Maleisië: Go Fernando go


Zondagmorgen werd in Sepang de GP F1 van Maleisië verreden, en dat onder een mistig gesternte. In de omgeving woedden er immers bosbranden, en die lieten hun sporen na. Het heeft de Renault-rijders echter niet kunnen tegenhouden: zowel Fernando Alonso als Giancarlo Fisichella deden een goeie zaak, want ze kwalificeerden op een respectievelijk eerste en derde plaats. Daartussen was de Toyota van Jarno Trulli gesandwiched. Ook Mark Webber en Ralf Schumacher deden een goeie zaak. Trulli was de eerste rijder die een Toyota op de eerste startlijn plaatste en dat voor de tweede keer in veertien dagen. De Ferrari's bakten er opnieuw niets van: Barrichello en Schumacher stonden op een respectievelijk twaalfde en dertiende plaats. Met hun F2004 bakken ze er niets meer van.
Alonso miste zijn start niet en bouwde meteen een stevige voorsprong uit. Jarno Trulli verloor terrein maar kon toch zijn tweede plaats behouden. Achter hem gingen Fisichella en Webber een hard gevecht aan. In de hairpin net voor start en finish gebeurde het onvermijdelijke: Fisi duwde de Australiër van de baan in een nogal optimistisch ingeschat inhaalmanoeuver. Ook Webber treft zijn deel van de schuld: hij wou de aanval van de Italiaan buitenom counteren, met traantjes als gevolg. Na een moedig gevecht haalde Webbers' teamgenoot, Nick Heidfeld, een mooie derde plaats binnen en verhoogde op die manier zijn marktwaarde. Dat in tegenstelling tot de Ferrari's: Schumacher raakte maar niet door het middenveld en Barrichello gaf op. Voor de roden is het tijd dat de nieuwe bolide, de F2005, er aan komt. In de wandelgangen valt te horen dat ze er in Bahrein, de volgende race, aankomt. De concurrentie weze dus gewaarschuwd. Maar voorlopig hoeft ze nog niet te veel te vrezen. Renault heeft zonder twijfel de beste wagen in het pak, gecombineerd met het meest ambitieuze rijdersduo. Alonso haalde dan ook een makkelijke zege binnen in Maleisië en droomt al volop van de wereldtitel. Jarno Trulli gaf Toyota haar eerste podium; het Japanse team staat dank zij de vijfde plaats van Ralf Schumacher voorlopig op de tweede plaats in het kampioenschap. Zo'n situatie had niemand voor de start van het seizoen durven dromen, na alles wat er in 2004 gebeurd is...

00:57 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-03-05

Nekka 2005: ontgoocheling


[cultuur] Inderdaad, het is niet naar mijn gewoonte, maar ik ben alweer naar een Vlaams-Nationaal festijn geweest. Los van alle ideologie wou ik op de Nekka-nacht Herman Van Veen aan het werk zien. De Nederlander, bekend van Toveren, Opzij, Suzanne, Hilversum III en Zo vrolijk kon wel goed zingen, maar de show zat bijzonder abominabel in elkaar. Het begon nochtans indrukwekkend: Van Veen kwam van achteren doorheen het publiek naar het podium. Zo hebben we de meester tot 2 meter kunnen benaderen. Dat was meteen het hoogtepunt van de show en, u weet, na een hoogtepunt kan het alleen maar bergaf gaan. Niet dat zijn liedjes het niet meer deden, maar de setlist zat bijzonder slecht in elkaar. Na een half uur waren zijn grootste hits al gespeeld. We wachtten op een climax - een lang uitgesponnen versie van Toveren ? - maar dat zat er niet in, meer nog, een van zijn grootste hits werd dus niet eens gespeeld. Dan mag je als toeschouwer terecht ontgoocheld zijn. De show had een totaal gebrek aan tempo, zodat het tweede deel ronduit saai genoemd kon worden. De special guests varieerden. Kommil Foo en vooral Herman Finkers steelden de show, veel meer dan Herman Van Veen overigens. Maar dat was het dan ook. Paul Van Vliet kwam over als een oude pretentieuze blagaai, ene Afrikaanssprekende Zuid-Afrikaanse zangeres wiens naam mij al ontsnapt wiegde ons bijna in slaap. Eva De Roovere had enkel een mooie stem, haar liedjes waren bijzonder saai. En, los van de Van Veen-mania, werden ook amateurdichters in de bloemetjes gezet. De Nekka-nacht is nu eenmaal een spektakel waar de promotie van de Nederlandsche taal centraal staat. De geselecteerde gedichten waren op muziek gezet, maar, ach, het zei mij niets meer. De foto van het evenement, afkomstig van mijn gsm-camera illustreert het evenement: flou, onduidelijk, karakterloos... Twee jaar geleden waren De Kreuners op bezoek. Dat was pas een show.

13:12 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-03-05

KVS: de K van kunst, de V van Vlaams en de S van subsidie


[binnenland] Het Vlaams Belang maakt al de ganse week amok over het feit dat de programmatie van de verschillende gesubsidieerde theaters in het Vlaamsche en Brusselsche land niet is wat het moet zijn. Vooral experimentele stukken én niet-Nederlandstalige producties domineren en dat is niet goed. Geef ons het Vlaamsch volkstheater maar terug, want dat brengt cultuur dichter bij de Vlamingen. Natuurlijk. Vanavond sprak Filip Dewinter hierover bij Siegfried Bracke in Ter Zake en maakte een bijzonder zwakke indruk. Bracke, toch niet mijn beste vriend, maakte brandhout van zijn voorstellen en liet hem handig zijn eigen stellingen quasi ontkrachten. En ja, experimenteel theater moet kunnen, en ja ik zal de eerste zijn die ze ga subsidiëren, maar het moet fatsoenlijk zijn en de multikul moet er niet bij betrokken worden... Ziedaar: de traditionele Vlaams Belang-retoriek komt boven. Nihil novem sub sole. Dewinter sloeg in Ter Zake echter een slecht figuur, maar daar zal de Antwerpse hauptmann wel niet van wakker liggen. Zijn boodschap is ongenuanceerd in de populaire - zeg maar populistische - pers opgenomen en heeft bijgevolg haar doelpubliek bereikt. Hij ligt niet wakker van de pseudo-intellectuelen en kultuurpausen (oh ja, de kaa) die op Canvas afstemmen.
Maar om het nog eens over die cultuurpausen te hebben. Het spreekt vanzelf dat ze gesubsidieerd moeten worden en de mogelijkheid moeten hebben om hun werken ten toon te stellen. Maar aan de andere kant: de bedragen die voor hun werk gevraagd worden zijn vaak astronomisch. De overheid komt in een moeilijk parket: kunst stimuleren, ja natuurlijk, maar gebruikt men hiermee de schaarse middelen op een efficiënte manier? Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat dan voorrang gegeven wordt aan jonge, opkomende kunstenaars. De zelfverklaarde cultuurpausen moeten weten dat er grenzen zijn aan hun vaak arrogante houding. Ik heb hier reeds meer over geschreven naar aanleiding van de beruchte Leuvense kever. Enige bescheidenheid van hunnentwege is dus niet ongepast... (12/3/05 21:56 CET)

22:08 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-05

Blogmania


[media] Jaja, ik doe er ook al een tijdje aan mee. Het bloggen is een echte rage. De Standaard liet vandaag weten dat ook de groten der aarde er mee begonnen zijn. Niemand minder dan de Franse president Jacques Chirac laat zijn onderdanen weten wat hij dezer dagen denkt. Zo sprak hij gisteren over zijn nogal absurde droom: "J’ai fait un cauchemar, cette nuit. J’ai rêvé que George W. Bush envahissait le Luxembourg, prétextant que l’économie luxembourgeoise n’était pas bien propre. Et une fois le Luxembourg anéanti, il s’attaquait à la France, en disant ” You, the French, we will, we will rock you “. Je ne sais pas trop si ça veut effectivement dire quelque chose, mais dans mon rêve, c’était traduisible par : ” Vous, les français, nous allons vous écrabouiller “. Il était accompagné de John Wayne, de Condoleeza Rice et de Billy Crawford sur des chevaux en acier qui crachaient de l’acide. Puis il plantait des drapeaux américains partout sur une carte géante, sauf sur la Creuse et la Meurthe-et-Moselle ( ” it sucks ” disait Mme Rice ), tout en dansant le french-cancan et en disant : ” Oh, la Moulin Wouge “." Wie weet, misschien is het wel een voorteken. Maar alle gekheid op een stokje. Hij heeft alvast illustere collega-bloggers: Bert Anciaux, Eric Van Rompuy, Marleen Vanderpoorten, ... Het is evident dat de ene blog al interessanter is dan de andere, maar is het de start van een nieuw fenomeen? De politicus richt zich nu rechtstreeks tot de mensen met zijn of haar eigen overpeinzingen. Schijn bedriegt: hun hersenspinselen zijn nogal selectief. Over het één wordt meer gepraat dan over het ander; delicate verantwoordelijkheden worden handig omzeild. Dat neemt niet weg dat ik de stunt van Chirac best te pruimen vind. Als het al een stunt is: blijkbaar heeft iemand anders dan Chirac de domeinnaam geregistreerd. En we krijgen wel bijzonder veel te weten over zijn persoonlijk leven. Zo laat hij in zijn toekomstkaarten kijken: "il faut bien l’admettre, je suis en fin de carrière." We gaan zien...

10:25 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-05

Formule 1: GP van Australië


[autosport] Jaja, ik ben een van die mensen die zo gek is om op te staan voor een F1-race. Wegens het uurverschil ging het festijn dit keer door in Melbourne, Australië. Ik heb mijn nachtrust dus opgesplitst en ziehier een verslag van deze race. Het is geen Schumacher-one-man-show geworden...

12:29 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-03-05

Gentlemen, start your engines!


[autosport] Morgenochtend wordt het WK Formule 1 weer op gang geschoten. Of het weer een opeenvolging van overwinningen voor Michael Schumacher wordt, is een open vraag. Een vooruitblik...

22:08 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Pittoresk


[cultuur] Is het niet mooi? Het sneeuwde gisteren in West-Vlaanderen. Het was de eerste keer dat ik het jammer vond dat ik al in het station van Kortemark moest afstappen. Ik kon uren blijven staren naar het stille, rustige landschap van ons schattige Belgenland, vanaf Deinze tot mijn heemstede. De akkers, wit van de sneeuw, landbouwerloos en hier en daar een vogel die het luchtruim verkoos boven de witte velden, het was een waar genot... Pittoresk, zoals ze zeggen. Wel, aan dat woord heb ik mij deze week wat geërgerd. Het is, aldus één cursus mijner, een concept dat stamt uit de romantiek. Deze kunst- en intellectuele stroming (eind 18de-19de eeuw) wou gevoelens, zowel negatieve als positieve, onder woorden brengen. Allemaal goed en wel, zo werd pijn geassocieerd met "het sublieme" en alle aspecten ervan werden geanalyseerd. Blijkbaar is pijn niet zo erg zolang er geen fysiek lijden of dood bij komt te kijken. Maar soit. Pittoresk had dan weer meer te maken met landschappen en tuinen. Ze vormden als het ware een tegenbeweging: weg van het kille rationalisme van de geometrische Franse tuinen en landschappen uit het neo-classicisme. Leve het ruwe, zoals bergpaadjes en het bochtige, zoals een warrige tuin. En daar werd dan nog een ganse theorie aan gekoppeld. Zo slaagde men er in om in Cornwall "romantische" reisgidsen uit te geven, waar vooral ruwe paden, scherpe afdalingen en feëerieke (juist getypt?) dalen in voorkwamen... (confer de schilders Turner en Constable) Ahum. Hoewel ik mijn cursus cultuurgeschiedenis prima en bijzonder overzichtelijk gedoceerd wordt, kan ik me absoluut niet vinden in deze hersenspinsels. Laten we gewoon genieten van het West-Vlaamse sneeuwlandschap zonder over natureingang te filosoferen...

11:54 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |