27-03-05

Vroeg of laat komt het toch uit...


[buitenland] Dat moet Erich Priebke blijkbaar niet gedacht hebben. Gisterenavond was er op Arte een documentaire over het leven van deze voormalige SS-bevelhebber. Op het einde van de tweede wereldoorlog was hij in Rome verantwoordelijk voor de deportatie en marteling van honderden, zoniet duizenden Italiaanse Joden en andere verdachten. Toen de andere kopstukken van het nazi-regime in 1945 in Nürnberg terechtstonden, was Priebke de dans ontsnapt. Met de ganse familie vluchtte hij onder een schuilnaam naar Argentinië en vestigde zich er in het lieflijke stadje Bariloche, dat nog meer Duitsers herbergde. Sterker nog: er was een complete Duitse wijk én dito gemeenschap. Hoewel die kolonie Duitsers een aparte groep vormden, integreerde Priebke zich in het lokale verenigingsleven en functioneerde er als kruidenier. Maar het beestje kon zijn ware aard niet verbergen: hij was geen van zijn nazistische overtuigingen kwijtgespeeld. Zo grapten de Duitsers onder elkaar over het feit dat het vandaag de verjaardag van Der Adi was... Maar niet met de buitenwereld: in Bariloche heerste er een omerta. Géén enkel lid van de Duitse kolonie sprak met een Argentijn of andere buitenlander over het oorlogsverleden. Het was een echte taboe. Tot een snuggerige Amerikaanse journalist Priebke op het spoor gekomen was en de man in 1994, vergezeld van cameraploeg, doodleuk op straat vroeg of hij niet die bewuste oorlogsmisdadiger was. Priebke ontkende, vijftig jaar na de feiten (hij was ondertussen al 81), alle betrokkenheid; hij had niets te maken met misdaden tegen de menselijkheid. Te laat: ook in Europa aasde men op de verloren gewaande Priebke en meteen probeerde het Italiaanse gerecht zijn uitlevering te bekomen. Na meer dan een jaar huisarrest werd hij naar Rome overgebracht en daar veroordeeld. Hij zit nu, op zijn 92ste, nog steeds in de cel en dit levert hem de lugubere titel op van oudste gevangene in Europa.
Het was voor de Argentijnen die decennialang in dezelfde buurt van Priebke leefden natuurlijk een slag van jewelste. Wetende dat een oorlogsmisdadiger tegen wie duidelijke bewijzen aangevoerd werden al tijden naast je in de straat woonde, is geen pretje. Uiteindelijk, als je alle puzzelstukjes samenlegt, kon men het geweten hebben. Priebke was jarenlang actief in het Germaans-Argentijnse genootschap in Bariloche. Waarom niet Duits-Argentijns? Officiële verklaring: ook Oostenrijkers maken deel uit van onze vereniging. Maar daar zat meer onder: het bevestigde nog maar eens hun blijvende fascinatie voor het grote Germaanse volk en Rijk. Ze konden het niet onder stoelen of banken steken. En het is uiteindelijk ook voor de buitenwereld zichtbaar geworden. Sindsdien is er in Bariloche geen sprake meer van een omerta...

20:42 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Vlotte pen :-) Dag peter
ik lees je stukjes altijd omdat ook geschiedenis mij boeit! Je hebt een vlotte pen en tis een plezier om te lezen. Groetjes en hopelijk tot ziens (in alma of zo ;-))

Gepost door: karolien dezeure | 28-03-05

nen gelukkige verjaardag é :)

Gepost door: sfie | 30-03-05

De commentaren zijn gesloten.