04-11-05

http://www.peterlog.be/

Ik stop met skynetblogs en schakel over naar mijn eigen weblog op http://www.peterlog.be/

19:50 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-05

Playing the angel


[cultuur] Veel figuren uit de recente muziekgeschiedenis hebben een bijzonder losbandig leven achter de rug. De excessen van Keith Richards, Mick Jagger, Kurt Cobain, Courtney Love, Elton John en bijzonder talloze anderen hoeven geen betoog. Toch kan er maar één van hen zeggen dat hij ooit dood is geweest: Dave Gahan, de zanger van de Britse band Depeche Mode. Hij is midden jaren negentig door een overdosis verdovende middelen eventjes van de wereldkaart geweest. Enkel een adrenalinespuit in zijn hart - althans zo gaat de legende - kon hem van een definitieve enjoy the silence redden. Blijkbaar is het goed gelukt, want de man is ondertussen clean en heeft met zijn immer ruziënde groep zopas een prima plaat gemaakt.

Vernieuwend is Playing the angel allerminst, maar het is dit keer wel een goeie verderzetting van hun traditionele stijl: donkere songs, omringd met synthesizers. Die continuïteit is geen schande, wat kritikasters er ook mogen van vinden. Wat Depeche Mode's vorige plaat, Exciter (2001) (bekend van Dream on en I feel loved) miste hebben ze nu ruimschoots goedgemaakt. Drie van de eerste vijf songs - A pain that I'm used to, Suffer well en Precious - durf ik zelfs tussen mijn all-time favourites plaatsen. Dat zijn meer bepaald Never let me down again (wat me live een U2-gevoel geeft, en dat wil al een en ander zeggen), Enjoy the silence, Useless, People are people en I feel loved. Dat zijn hun grote hits, jawel, maar goed, het is geen schande dat ik die okee vind. Het refrein van A pain that I'm used to kan je moeilijk uit je hoofd krijgen: all this running around, well it's getting me down, just give me a pain that I'm used to. Zolang Gahan hier de adrenalinespuit niet mee bedoelt is dit een onvergetelijk nummer. Even goedklinkend is de guitar riff van Suffer well. De intro van Precious, de nieuwe single, doet aan die van Enjoy the silence denken. Het is geen rechtstreekse imitatie, maar waarom mag een goed element niet verder gebruikt worden? Uiteindelijk lijken ook heel wat Beatles-nummers op elkaar. De rest van de plaat is rustiger van aard, maar mag er zeker zijn.

Conclusie: het loont de moeite om voor sommige songs van Playing the angel in je mp3-speler de repeat-functie aan te zetten. Dat doe ik toch. Jammer dat ik in januari hun concert zal missen. Misschien een ideetje voor TW Classics, Herman Schueremans?

11:48 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-05

nu ook...


... peterNET op blogspot.com

23:21 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-05

Nicole & Hugo Superstar


[cultuur] Normaal ben ik niet zo'n Eurosong-addict (behalve als de punten toegekend worden - Zis is Brussels calling), maar het jubileumgala gisterenavond bracht ons een prachtig stukje TV. De welbekende Nicole & Hugo hadden hier alles mee te maken.

In 1973 nam het enthousiaste koppel in Luxemburg deel aan de finale met "Baby baby". Op zich scheen het niet zo'n goed nummer te zijn - ze werden laatste - maar ze hadden een onvergetelijke indruk gemaakt door hun voor die tijd extravagante kostuums. Met de paarse dingen om hun lijf, vergezeld van een even extravagant dansje, deden ze een algemene golf van hilariteit ontstaan. Het was echter volstrekt irrelevant voor de jury, maar het publiek vond het grandioos. Zo grandioos dat ze het op het jubileumgala nog eens over mochten doen. Het publiek in Kopenhagen ging werkelijk door het dak en scandeerden 'Nicole en Hugo' uit volle borst. Toen het duo het podium betrad, was het applaus tot in Stockholm hoorbaar. Schitterend. Met volle overgave deden ze 32 jaar later hun hit over. Dat ze zelf ondertussen prille zestigers zijn deed hoegenaamd niets af van de pret. Ze stonden er. Schitterend.

In een interview vorige week vertelden ze over hun leven en hun toekomstplannen. Ondanks een zware operatie van Nicole enkele maanden terug blaakten ze van gezondheid. De komende maanden gaan ze op tournee en zingen ze op cruises. Hun enthousiasme en dankbaarheid voor alles wat het leven hen gebracht heeft ging door merg en been. Prachtige mensen. Gisteren waren ze twee minuten dé supersterren van het continent. Welke Belgische groep heeft hen dat ooit voorgedaan?

15:02 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-05

Grenzen


[cultuur] Ik heb voor de reportage van Histories van vanavond, over de geschiedenis van de grenzen van België, maar één woord over: subliem. Op een ronduit schitterende manier vertelden ze het boeiende verhaal van de totstandkoming van ons grondgebied. België's grenzen zijn welgeteld 1445,5 kilometer lang, maar achter zowat elke centimeter zit een verhaal. Het oeverloze aantal kronkels verklapt dat ons territorium niet gevormd werd zoals dat in andere landen het geval is. Nu ja, ook onze buurlanden hebben een deel weinig rechtlijnige grens, maar dat komt dan enkel en alleen omdat ze aan België plakken.

De reportagemakers namen ons mee van De Panne tot Het Zwin en hadden zowel oog voor de grote lijnen als voor de details en petites histoires. Het is te ingewikkeld om alles van naaldje tot draadje op te sommen, maar men gaf, vergezeld van degelijk commentaar van o.a. Geert Van Istendael, Jozef Deleu en Rolf Falter, duidelijk weer wat het grensconcept voor België heeft betekend.

De aflijning van België tegenover zijn buurlanden is voor het grootste deel ontstaan door oorlogen en imperialistische politiek van de grootmachten. De Belgisch-Franse grens evolueerde tijdens de periode van Lodewijk XIV met de regelmaat van de klok. Pas in 1713, op het einde van de Spaanse successieoorlog, werd het tracé min of meer vastgelegd. Lodewijk was er de voorbije halve eeuw in geslaagd om Rijsel van de Vlamingen af te nemen en het om te toveren tot een voorportaal van Parijs. Vauban zorgde er vervolgens met zijn vestingen voor dat er een buffer tegen het noordelijk gevaar werd opgetrokken. Toen de grens nog niet vastlag werden steden uit het huidige België eveneens in zijn constructie opgenomen. Daarom hebben zowel Ieper als Veurne Vauban-vestingen. De Fransen voerden ook naar het zuiden toe een dergelijke politiek. In de Belgische steden werden de vestingen grotendeels (door de staat) afgebroken wegens in onbruik geraakt. De Fransen betaalden hier niet voor, zodoende hebben vele steden en stadjes hun vestingsstructuur behouden.

De Belgisch-Luxemburgse grens dateert dan weer van bij het ontstaan van ons land. Het jonge en onstabiele België kon volgens de grootmachten onmogelijk het strategische Luxemburg, mét het superversterkte Luxemburg-stad, krijgen. Het Duitstalig deel bleef voorlopig in het bezit van de Nederlandse koning. De Franssprekende Luxemburgers werden niettemin bij het Koninkrijk der Belgen gevoegd.

De Oostkantons vertellen dan weer het merkwaardige verhaal van de Duits-Belgische grensperikelen. Na het Verdrag van Versailles (1919) kreeg België, als compensatie voor de geleden schade, een stukje Duitsland in bezit, tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking. Daarom collaboreerden ze een kwarteeuw later gretig: de Duitse bezetting was voor hen dan ook een (verplichte) terugkeer naar het vaderland. Met deze spontane reactie werd tijdens de repressie weinig rekening gehouden. Maar goed, de Duitstalige Belgen zijn met hun verleden in het reine gekomen. Met een handvol ministers voor een handvol gemeenten moeten ze zowat de best beschermde minderheid ter wereld zijn.

Honderd jaar lang konden België, Nederland en Duitsland het niet eens worden over de 344 hectaren van Moresnet, het 256-inwoners tellende gehuchtje aan het punt waar bovengenoemde landen aan elkaar raken. Er was immers een bijzonder winstgevende mijn. Om conflicten te vermijden kreeg het al die tijd een neutraal statuut. De 344 hectaren waren zo goed als soeverein, met eigen munt en postzegels. De Esperantisten speelden eind negentiende eeuw even met het idee om van Moresnet de hoofdstad van het Esperanto-Rijk te maken. Het mocht echter niet zijn; in 1919 werd de lap grond Belgisch grondgebied. Een prachtig verhaal.

Wist u trouwens dat er ettelijke tientallen mensen geëlektrocuteerd werden toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog de Belgisch-Nederlandse grens overstaken? Om het neutrale Holland te verdedigen hadden de Duitsers een met heel wat volt geladen afsluiting geplaatst. O wee gij die het ding durfde over te steken.

Moet ik nog meer vertellen? Dit was zowat het beste TV-programma dat ik de voorbije jaren gezien heb. Een evenwichtige historische reportage, voorzien van deskundig commentaar én een positieve boodschap over de geschiedenis van ons land. Laten we maar 175 jaar België vieren: het is zowat het beste dat ons kon overkomen. Door dit toevallige amalgaam werden we gespaard van pedant chauvinisme en gevaarlijk nationalisme. Wie hier vandaag de dag geen respect voor heeft zou wel eens van een kale reis kunnen terugkomen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn...

22:55 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zwaan


[buitenland] Hopelijk blijft dit artikel in de rubriek buitenland staan, want ik heb het dit keer meer bepaald over de zogenaamde vogelgriep. Het is een gevaarlijk virus waarmee we bijzonder omzichtig moeten mee omgaan. Het heeft Roemenië, Turkije en aartsvijand Griekenland al bereikt, dus is waakzaamheid geboden. Voorlopig schijnt het niet op mensen over te gaan, maar de respectievelijke overheden mogen niets aan het toeval overlaten.
Toch blijf ik de hele hetze ook iets lachwekkends hebben. Elk exemplaar gevogelte dat eventueel besmet is komt nu in het wereldnieuws. "Mogelijks is ook een zwaan uit Boekarest besmet met het vogelgriep-virus", luidde het op het VRT-radionieuws. Zelfs het ergste nieuws heeft een hilarisch tintje, zolang je de zaak maar kan relativeren. Straks wordt een eend uit de vijver van het park van Timisoara of een mus op een staketsel in Thessaloniki in het middelpunt van de belangstelling geplaatst. Ach, de betreurde beesten zullen er postuum nog eens van genieten. Het is hen gegund.
Laten we nu vooral het hoofd koel houden. Vooralsnog is de gevreesde pandemie nog niet uitgebroken. De media slaagt er zoals altijd in om de zaak op te blazen, met als gevolg dat massa's mensen anti-griep-medicijnen hamsteren. Volgens artsen kunnen ze het proces hoogstens vertragen, maar ten gronde niets doen tegen het virus. De collectieve hysterie speelt de farmaceutische industrie in de kaart. De capriolen van sommige media openen een goudmijn voor de makers van de traditionele medicijnen. Hopelijk zullen hun grote winsten voor de niet-doeltreffende geneesmiddelen hen niet beletten om verder te zoeken naar stoffen die het virus wél tegenhouden. Het is tijd dat iedereen in deze zijn verantwoordelijkheid begint op te nemen...

01:47 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-05

The Brothers Grimm


[cultuur]Eliminating evil since 1812, aldus het onderschrift van "The Brothers Grimm", de film die ik zonet op het witte doek geprojecteerd kreeg. Het verhaal is eenvoudig: de goeie tegen de slechte, de gebroeders Grimm die de held zijn en dat in een eclectisch geheel van sprookjesfiguren. Zowel Roodkapje, Repelsteeltje, Sneeuwwitje, Hansje en Grietje en nog een aantal andere oudstrijders uit de kinderboeken worden ontvoerd. De ijdele en soms zelfs achterbakse Wilhelm en Jacob Grimm slagen er uiteindelijk toch in om hen terug te halen en te verlossen van de vloek van de slechteriken. Een makkie, niet?
Dat kan best zijn, maar dat is zonder Terry Gilliam gerekend. De ex-Monty Python-hero heeft zijn best gedaan om hun typische humor in de film op te nemen. De verwijzingen naar andere series en films zijn legio. "It is I, Cavalli" was toch wel een allusie op "It is I, Leclerc" van 'Allo Allo. Ook Itchy en Scratchy uit de Simpsons passeerden de revue. Dit alles vergezeld van immens mooie beelden en een perfect uitgebalanceerd geluid maakt dat dit sprookje ook wat mij betreft een goeie afloop kent..

01:41 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-05

Oostduinkerke


[cultuur] De wereld zit toch raar in elkaar. Alles wat lekker of leuk is, is ongezond. Frieten, biefstuk, bier, boterkoeken etc. bevatten ofwel te veel vet of te veel suiker. Autoracen is dan weer te gevaarlijk. Aan de Schepper had ik graag aanbevolen dat hij volgende keer wat meer uit zijn doppen kijkt. Toch bestaat er iets dat wél leuk en wél gezond is, namelijk wandelen op zaterdagnamiddag en vooral dan nog in een mooie omgeving. Het zal u wel niet verbazen dat de kust opnieuw mijn bijzondere voorkeur wegdraagt, maar een mens kan zijn roots nu eenmaal niet ontkennen. U zal mij dat niet kwalijk nemen. Dit keer was Oostduinkerke, tussen Koksijde en Nieuwpoort, aan de beurt, hét dorp van de paardevisschers, maar daar hadden we vandaag geen oog voor.

Oostduinkerke-Bad (als tegenhanger van Oostduinkerke-Dorp, dat wat meer landinwaarts ligt) is de laatste jaren deftig gerenoveerd. Heel wat krakemikkige hotels en aanverwanten werden gesloopt en vervangen door nieuwe bouwwerken, maar zoals altijd primeerde het commerciële motief boven het esthetische. Het grote hotel op de hoek kon ook in Oberbayern gelegen hebben. Jammer, want ik telde maar één authentiek huisje in de ganse kustplaats. Gedane zaken maken echter geen keer, dus wijdden we ons aan het Oostduinkerke dat wel nog ongerept was, namelijk de natuur.

De toeristische brochures laten meestal alleen het strand zien en maar goed ook. Er is in Oostduinkerke meer te zien dan dat, maar hoe minder massatoeristen dat weten, hoe beter. Onze tocht begon inderdaad via dat beruchte strand, dat er wegens weer en seizoen gelukkig zonneklopperloos bijlag. Het was een gezondheidswandeling van Oostduinkerke tot Nieuwpoort-Bad - een schamele twee-en-een-halve kilometer - om net voor de afgrijselijke bebouwing het achterland op te zoeken. We doken meteen de duinen in, maar ook daar stonden kolossen van steen en cement. Dit keer waren het geen dure appartementen, maar stalinistische gebouwen waarin zeeklassen ondergebracht worden. Dat praat een en ander goed, maar toch had ik ze liever wat verder in het binnenland gezien.

Meteen na die giganten draaiden we rechtsaf om het Hannecartbos binnen te treden. Het bos werd pas na de Eerste Wereldoorlog aangelegd door de familie Hannecart, die het niet zag zitten om telkens naar de Ardennen te trekken om te jagen. Ze legden dan maar een bos aan in Oostduinkerke zelf. In 1981 werd het aangekocht door het Vlaams Gewest; acht jaar later maakten ze er een natuurgebied van. Het Hannecartbos is niet bijster groot, waardoor je je de vraag stelt hoe men daar in hemelsnaam kon jagen, maar genoeg om voor een rustige, groene oase binnen de toeristische kustbebouwing te zorgen. Detail: onder het bos ligt een verzande arm van de IJzer.

Zoals gezegd was Hannecart maar een bondig intermezzo, zodat we snel in de Doornpanne terechtkwamen. Het verbaasde me opnieuw dat er nog zo'n uitgestrekte duinenvlakte binnen Oostduinkerke te vinden was. Zeggen de Doornpanne tot aan de gezichtseinder reikt is een enigszins optimistische uitspraak, al is het domein van aanzienlijke omvang. Het is alleszins groot genoeg om in te verdwalen, vooral als de bewegwijzering je in de steek laat. Uiteindelijk vonden we toch de uitgang, maar het was wel eventjes zoeken. We hadden eventjes geluk toen we op een bijzonder smal ruiterpad geen paarden ontmoetten. Noch wij, noch de viervoeters gingen immers van plan zijn om naar de achteruitversnelling over te schakelen.

Nog één noemenswaardig feit langs de wandeling: een watertorentje dat net op een kerk leek. Van dichtbij zou je denken dat het een gewijde plaats is, maar dat bleek niet het geval. Al blijft het een raar zicht.

Wat hebben we geleerd, zoals de arrogante zelfingenomen oen Piet Huysentruyt zou zeggen? Oostuinkerke is meer dan strand alleen. Je vindt er ook een bos, uitgestrekte duinen midden de villa's dat bovendien leuk is om door te wandelen. Trek er nu niet massaal naar toe en, last but not least, blijf op de paden en laat het natuurschoon zijn of haar eigen weg gaan. U weze gewaarschuwd!Foto's zijn hier te vinden

11:30 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-05

Het geheugen van Congo


[binnenland] Veel voormalige koloniale mogendheden hebben moeite om met hun verleden in het reine te komen. Zo ook ons land. L'époque congolaise was niet de meest roemrijke periode uit onze vaderlandse geschiedenis, maar wel één van de meest interessante én dubbelzinnige. Ter gelegenheid van 175 jaar België organiseert men een grootse overzichtstentoonstelling over dat koloniale tijdperk. Ik bracht er zopas een bezoek aan en vond het niet onaardig. De expositie was verrassend genuanceerd en deed moeite om het verhaal in een juiste context te plaatsen.
Het begon al met een duidelijke situering in de tijd. De koloniale tijd is niet de enige geschiedenis van Congo, maar een periode van nauwelijks 75 jaar - mààr 3 generaties, zoals de tentoonstelling stelt. Hiermee wil men niets minimaliseren, maar erop wijzen dat het land een véél langere traditie heeft. De Belgen hebben Congo niet geschapen, maar er wel een bijzonder ingrijpende en blijvende invloed op gehad. Een eerste zaal vertelde het verhaal van de ontdekkingsreizigers van Midden-Afrika. Stanley en Livingstone werden in de kijker gezet, evenals ene Pierre Savorgnan de Brazza, een Italiaanse Fransman die dat andere Congo - juist: Congo-Brazzaville - in kaart bracht. Na de ontdekking kwam de echte kolonisatie aan de beurt. Leopold II zocht, conform aan de tijdsgeest, nieuwe gebieden om de macht en de belangen van zijn land en van hemzelf uit te breiden. Congo werd zijn deel en de beruchte Conferentie van Berlijn (1884-1885) zorgde voor een internationale legitimatie van Congo als zijn persoonlijk bezit. Leopold's constructies en de rol van de Société Générale werden uit de doeken gedaan, evenals de keerzijde van de medaille. Met een grote foto van een kind met afgehakte handen werden de minder fraaie praktijken wel heel duidelijk in beeld gebracht.
De gruwelijke verhalen werden niet geschuwd. Meer zelfs: de begeleidende brochure wijdt twee bladzijden aan de vraag of er een Congolese genocide geweest is, maar spreekt zich uiteindelijk niet uit. De aanklachten worden meteen in een negatief daglicht geplaatst: "De beschuldiging van genocide, ingebracht tegen de Onafhankelijke Congostaat, werd versrpeid door recente populair-geschiedkundige werken en gretig overgenomen door de media. Is deze aanklacht historisch gefundeerd?" De redactie omzeilt de kwestie handig, want men twijfelt aan de betrouwbaarheid van de demografische gegevens. Er kunnen geen rotsvaste conclusies uit getrokken worden. Bovendien speelden ook andere factoren mee: "Vandaag plaatst de gescheidenis van de op 20% geschatte demografische regressie in de jaren 1875-1925/1930, de gewelddaden van de leopoldiaanse tijd in een bredere context van gezondheidsomstandigheden en van volksverhuizingen, zonder aan een van deze factoren een exclusief belang toe te kennen." Ondanks deze bijzonder diplomatische bewoordingen wordt niets ontkend, wat de geloofwaardigheid van de tentoonstelling toch ten goede kwam.
De andere delen van de tentoonstelling ging in op de economische en agrarische rijkdommen, de beeldvorming en de cultuur van het land. Daarin werd ieders rol benadrukt. De Kerk heeft er, hoewel heel paternalistisch en bekeringsgezind, steeds voor gezorgd dat er onderwijs verstrekt werd. Zo was er een mooie foto van het nu vervallen seminarie van de Witte Paters. Schrijnend. Ook de in 1954 door de KUL-UCL gestichte universiteit Lovanium prijkte op een grote foto. Prachtige nieuwe gebouwen, maar nauwelijks door zwarte studenten bevolkt. Lovanium is nooit tot volle ontwikkeling gekomen. Om maar niet te spreken over de huidige toestand...
Het is erg om vast te stellen dat Congo op het einde van het 'wonderdecennium' (1950-1959) uiteindelijk zelfstandig werd, maar implodeerde. De Belgen waren dan wel weg, maar hiermee zakten ook alle maatschappelijke structuren in elkaar, aangezien die niet door 'inlanders' bevolkt werden. De rest is geschiedenis... Ook dat kwam in Tervuren aan bod, zij het misschien iets te summier. Op de Congo-crisis en de moord op Lumumba ging men niet bijzonder diep in, maar de kwestie is nog te 'vers' om er in dit kader grote uitspraken over te doen.
Mijns inziens was het een geslaagde tentoonstelling. Er werd op alle aspecten van de Congolese maatschappij ingegaan, evenals het 'zwarte' verleden van ons land, zij het in bedekte termen. De expositie blinkt uit in zijn volledigheid én bondigheid. Geen overbodige videowalls, inheemse dieren of toneeltjes, neen, enkel de essentie. Het is al bij al een grote prestatie om een kolossaal en omstreden onderwerp op die manier in beeld te brengen.
Nog een uitsmijter: De tentoonstelling leerde ook dat de Congolese muziek nauw verwant is met de Cubaanse. De Rumba heeft heel wat invloeden ondergaan van de Congolese Mambo en vice versa. Veel weet ik er niet van, maar het is opvallend dat er op dit vlak sterke banden zijn op een plaats waar je dat niet zou verwachten.

Meer info op http://www.congo2005.be/ Als u nog wil gaan zal u zich moeten spoeden: op 9 oktober gaan de deuren definitief dicht!

19:00 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-10-05

À Dieu Coco


[binnenland] "Allô, Coco ici. Comment ça va?" Dat zei Jean-Claude Van Cauwenberghe ooit eens tijdens een TV-reportage tegen iemand aan de andere kant van de lijn. Zo kwamen we meteen te weten wat zijn roepnaam (of is het troetelnaam?) was. Toen was hij nog dé man van de PS in de regionale regeringen. Sinds vrijdagnamiddag is dat niet meer het geval. Het corruptieschandaal in de PS-federatie van Charleroi deed hem de das om, want gesjoemel in de boekhouding van de plaatselijke sociale huisvestingsmaatschappij maakten zijn positie onhoudbaar. Van Cauwenberghe was immers de sterke man van Charleroi, de grootste Waalse stad, maar een sfeer van verdachtmaking was niet bevorderlijk voor het imago van zijn partij. Voorzitter Elio di Rupo doet er namelijk alles aan om af te rekenen met de kwalen van het verleden, meer bepaald de machtsdynastieën en het oneindige cliëntelisme.
Toch ben ik ervan overtuigd dat het voorval, mits het binnen de perken blijft, uiteindelijk lonend zal zijn voor di Rupo's strategie. Ten eerste kan hij hiervan profiteren om tabula rasa te maken met de kwalen en nefaste persoonlijkheden van de partij in Charleroi. Nieuwe mensen en nieuwe zeden kunnen de PS net voor de gemeenteraadsverkiezingen bijzonder ten goede komen. Als ze de boodschap goed verkopen, dan zal de grote schoonmaak bij de Carolo's electoraal lonend blijken én een voorbeeld zijn voor de andere federaties, die met dezelfde problemen als Charleroi te kampen hebben. Vervolgens komt het ook de positie van de nieuwe Dieu ten goede. Nu Van Cauwenberghe voorlopig geneutraliseerd is, kan di Rupo ook het grote Charleroi volledig inpalmen. Nu nog Luik veroveren en dan is gans Wallonië zijn privé-domein.
Begrijp me niet verkeerd, ik ga hier niet de PS verdedigen, maar vrees wel dat di Rupo twee vliegen in één klap aan het slaan is: én hij kan komaf maken met het verleden én hij kan ook bij de Carolo's de baas spelen. Een unieke kans. Ik ben ervan overtuigd dat de man met de eeuwige glimlach zich dat geen twee keer zal laten zeggen.
Voorlopig blijft het koffiedik kijken. Van Cauwenberghe is nu wel van het voorplan verdwenen, maar is hij ook definitief politiek dood? In België bestaat er zoiets als het lazarus-effect, dat, om Mark Eyskens te parafraseren, stelt dat "men pas politiek dood is als men tussen zes planken buitengedragen wordt". Een comeback is niet uit te sluiten en Coco (of 'Van Cau') zal achter de schermen zeer zeker invloed blijven uitoefenen. Di Rupo heeft zijn veldslag nog niet gewonnen. Hij zal zijn elitetroepen moeten inzetten om Charlerloi te veroveren.
Ik vond Van Cauwenberghe persoonlijk een ietwat dubbelzinnig figuur. Aan de ene kant was hij ervan overtuigd dat de regio's niet steeds op de federale overheid moesten wachten. Ze mochten niet bij de pakken blijven zitten, maar zouden zelf het heft in eigen handen nemen. Het recente Waalse Marshall-plan was hier een getuige van. Toch was hij ook, net zoals voorganger Robert Collignon, Nederlandsonkundig en stak zijn afkeer voor het noorden van het land niet onder stoelen of banken. Van Cauwenberghe kwam aan Vlaamse zijde soms arrogant over en dat bevorderde de dialoog tussen de gemeenschappen niet.
Afwachten wat het wordt. Voorlopig neemt een cdH'er de lopende zaken in de Waalse Gewestregering over. André Antoine zit de Ministerraad in Namen voor Dat is mooi meegenomen voor de coming man van de Franstalige Christen-Democraten, die met een nijpend gebrek aan topfiguren te kampen hebben.

01:16 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-05

Jamaïca aan de Moezel


[buitenland]Onze oosterburen weten nu ook eens wat het is. De verkiezingen hebben het slechtst mogelijk resultaat opgeleverd. Zowat alle partijen, behalve extreem-links, verloren. Christen-Democrate Angela Merkel kon haar favorietenrol niet waarmaken en bondskanselier Schroëder wil van geen wijken weten. Voorlopig doet niemand water in de (Moezel)wijn. Beide kopstukken eisen het kanselierschap op en dat zorgt voor een patsituatie. Bovendien willen de groten niet met elkaar samenwerken en partijen die dat wel willen, behalen onderling geen meerderheid. Noch rood en groen, noch Christen-Democraten en liberalen halen samen een meerderheid. Aangezien socialisten een grote coalitie uitsluiten en liberalen niet met socialisten in zee willen blijft maar één meerderheid theoretisch mogelijk: een Jamaïca-coalitie, hét nieuwe woord van de dag. Het betreft meer bepaald een samengaan van de CDU/CSU (zwart), de liberalen (geel) én de groenen van Joschka Fischer. Samen vormen ze de kleuren van de Jamaïcaanse vlag. Vandaar de naam, want na sepia (paars-groen) hebben we misschien wel Jamaïca. Voorlopig blijft het bij een theoretische mogelijkheid. Fischer en de zijnen vonden het geen redelijk voorstel en ik zie het eerlijk gezegd zelf nauwelijks zitten. De fundi's zouden dit nooit of te nimmer aanvaarden. Dat krijgt de minister van buitenlandse zaken nooit verkocht aan zijn achterban. Het blijft afwachten wat de komende dagen brengen.
Maar goed, tijdens de Wahltag was ik zowaar zelf in Duitsland, meer bepaald aan de Moezel. De lokale wijnen zijn ook hier bijzonder populair en ik moet zeggen, het is een gezellige streek. Nog nooit was ik verder in het land van de Duitscher doorgedrongen, maar het was echt wel genoeg om de couleur locale op te snuiven. We zaten nog maar enkele minuten aan de dis toen wat verder een horde 'dikke Duitsers', gewapend met Bratwurst mit Sauerkraut, schlagers te berde brachten. Typischer kon niet; ze deden niet de minste moeite om de clichés te ontkrachten. Zijn er dan toch nog zekerheden?

00:24 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-09-05

Peter en de Atlas


[cultuur] Niets is leuker dan rondsnuffelen in de bestofte rekken van De Slegte, de tweedehands- en fin-de-serie-boekhandel. Vanmiddag tussen soep en patatten snel een bezoekje gebracht aan dat Leuvens oord van verderf en jawel, een schat werd mijn deel.
Al heel mijn leven ben ik verzot op atlassen en andere kaartenboeken. Meer zelfs, via die dingen leerde ik lezen. We schrijven 1982 - ik was toen drie - en mijn ouders kregen een cadeau van de toenmalige BAC-bank (nu Bacob, of is dat alweer veranderd?), namelijk De wereld rondom ons. Land na land werd opgesomd, vergezeld met een kleurrijke vlag. Kleine Peter, toen al zo nieuwsgierig, deed dat boekje open en bleef er in bladeren. En bladeren. En bladeren. Kijken naar de foto's én kijken naar de kaarten. Vooral de kaarten. Langzamerhand begon ik zo de namen van de landen naast de vlaggetjes te lezen. Het werd erger: naarmate ik meer en meer kon lezen, begon ik zelfs de namen van de hoofdsteden van buiten te kennen, zodat ik terecht als een rariteit beschouwd werd. "Allez manneke" - ik was toen zes of zeven - "wat is de hoofdstad van Madagascar?" "Antananarivo" "En van Bulgarije?" "Sofia". Welk kind van die leeftijd houdt zich godbetert met idyllische oorden als N'Djamena of Addis Abeba bezig? Gelukkig dat Jambers toen niet bestond.
Na verloop van tijd schakelde ik over van landenatlassen naar wegenkaarten en wegenboeken. Met mijn kleine blauwe boekje, Lannoo's wegenatlas (editie 1988 of zo), kon ik als tienjarige aan iedereen vertellen hoe je het best van Mons naar Philippeville kon rijden via Beaumont. Meer nog: ik leerde onbewust de nummers van de wegen van buiten. Dat gaat er moeilijk uit. Zo is de N33 de weg van Oostende naar Torhout, de N36 gaat van Zarren over Roeselare naar de kanten van Kortrijk (Harelbeke?), de N31 is de weg van Brugge naar Blankenberge, de N369 verbindt Leffinge met Ieper, kortom, in het pre-GPS-tijdperk was ik steeds bereid mijn diensten aan te bieden. Je houdt het niet voor mogelijk.
Nadat de Michelins hun intrede deden (de grote atlas van Frankrijk uit 1995 heb ik verslonden) en mijn kamer volhing met kaarten uit National Geographic kocht ik in het begin van de 21ste eeuw de Topografische Atlas van België, hét magnum opus van het NGI (het Nationaal Geografisch Instituut, zo'n heerlijke instelling die nog niet gefederaliseerd is). In dit bekroond werk staan zowat alle objecten die het Belgisch landschap sieren. Om uren in te kijken. Na wat zoekwerk zie je ook minder evidente dingen staan, zoals oude spoorwegbermen, zodat je er ook de evolutie van het landschap en de ruimtelijke inrichting door kan vatten. Dus zocht ik onmiddellijk alle restanten van oude spoorlijnen op. Een paar jaar geleden heb ik hierover al iets geschreven op peterNET.
Als ik ergens op reis ga, dan moet ik een kaart of atlas van de streek kopen. Uit Parijs bracht ik een grote geplastificeerde Michelin mee. Ook Barcelona heeft lange tijd een paar vierkante meter van mijn kotmuur ingenomen. In de fnac van Lissabon tikte ik de Aeroguia Lisboa e área metropolitana op de kop, waardoor ik nu ook de mooie Portugese hoofdstad vanuit de lucht kan bekijken. Dat zag je ook vanuit het vliegtuig - het zicht op de Vasco da Gama-brug was adembenemend - maar een atlas geeft mij een blijvende herinnering aan zo'n mooie beelden.
Nog één groot werk mis ik: de grote atlas van National Geographic. Zoals ik reeds zei sieren de losse kaarten van dit gerenommeerde Amerikaans Instituut (jawel, zelfs de Verenigde Staten hebben zo'n organisaties!) mijn muren, maar alle kaarten zijn ook in boekvorm te verkrijgen. Het prijskaartje bedraagt een paar honderd euro. Bovendien wordt het ding vaak bijgewerkt - gelukkig maar - zodat je exemplaar snel veroudert. Money money money. Maar dat mag de pret niet drukken. Ooit koop ik dat ding.
Vandaag was het in De Slegte andere koek die onder mijn neus belandde. De Leuvense vestiging bood tegen een bijzonder aangename prijs een exemplaar van de Atlas de géographie moderne aan. Niets speciaals denkt u, ware het niet dat het exemplaar uit 1907 dateert! Ongelooflijk. De kaarten tonen de wereld zoals die er toen uitzag: het Europa van vóór het Verdrag van Versailles en het Afrika en Azië van vóór de dekolonisatie. Bovendien was Frankrijk nog steeds van Elzas en Lotharingen geamputeerd (dat ze in 1870 aan Duitsland verloren hadden). Dat viel bij de Fransen bijzonder zwaar. Nog steeds beschouwden ze het als een deel van hun rijk. De atlas uit 1907 is van Franse makelij (Librairie Hachette, Paris) en op elke kaart van Frankrijk tekende men er met een stippellijn de verloren departementen bij. Toen was dat nog wishful thinking, maar elf jaar later, na de Grote Oorlog, zouden de gebieden definitief bij L'Hexagone ingelijfd worden. Ook België staat niet in zijn geheel in mijn exemplaar. In die tijd was er immers nog geen sprake van de Oostkantons. Nee, Eupen en Malmédy waren toen nog eigendom van den Duitscher. Begint het bij u ook te watertanden? Pech, want die atlas is nu lekker van mij...

00:36 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-09-05

U loot we shoot


[buitenland] Het is weer zover: Amerika staat op z'n kop. Niet dat dat zo uitzonderlijk is, maar in alle ontreddering verliezen vele Amerikanen recht en rede. In de straten van het door een orkaan getroffen New Orleans geldt het recht van de sterkste. Omdat de stad zowat compleet verlaten is moet de resterende bevolking op zoek naar voedsel, drank en medicijnen. Soms zit er niets op dan de leegstaande winkels te plunderen. Op zich is dat zeker verkeerd, maar nood breekt in deze wet. Begrijp me niet verkeerd: ik moedig hier niet het stelen van goederen aan, maar wil enkel begrip opbrengen voor wat vele verstotenen in New Orleans dezer dagen ondergaan. Zo had een vrouw dringend insuline nodig. Geen levende apothekersziel in de buurt, dus wat gedaan? Een echte struggle for life in de rijkste Staat ter wereld, één waar de kloof tussen rijk en arm steeds groter wordt.
De reactie van de plaatselijke opinion leaders is echter traditioneel: u loot, we shoot! Hét middel bij uitstek, meneer vuurwapen, moet ook nu zijn effectiviteit bewijzen. De zin voor nuance is weer ver te zoeken. OK, het zijn uitzonderlijke en erge omstandigheden, maar dat de meest Franse stad van de Verenigde Staten nu wellicht meer wapens telt dan Bagdad is hallucinant. Als je op het oude continent woont kan je je dat moeilijk inbeelden. Dat belooft voor de toekomst van New Orleans, voor zover de stad er nog een heeft...
George B. kondigde in alle verwarring aan dat America strong enough is om de problemen de baas te kunnen. Het kwam nogal hooghartig, ja zelfs arrogant over, zodat hij na enkele uren schoorvoetend toegaf dat alle hulp welkom was. Spontaan bood Fidel Castro zijn diensten aan. Die zat...
Hoeveel ze nog blijven pochen dat ze de beste zijn en alles aankunnen, ook de Amerikanen kunnen er niet omheen dat hun macht niet onbeperkt is. 9/11 was een bewijs dat ook zij niet immuun zijn voor het internationale terrorisme - wat dat ook precies moge zijn - maar hun reactie was zoals altijd: shock and awe. Vier jaar later zorgt Moeder Natuur voor bijzonder onheil. Misschien toch eens aan Kyoto denken, meneer de president?

23:10 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-09-05

Gordelen ja goooordelen...


[cultuur?] Jaja, opnieuw nam ik aan een Vlaams-Nationalistische manifestatie deel, erg tegen mijn principes, maar mijn omgeving stond erop des zondags nog wat lichamelijke inspanningen te verrichten. De Gordel dus. Naast mij politieke terughoudendheid ten opzichte van het evenement moest ik daarbovenop nog de GP F1 van Italië op het supersnelle circuit van Monza missen. Het stemt een mens voor minder ongunstig gezind.
Het begon al met de reis er naar toe. Dat de trein altijd een beetje reizen is wisten we al, dat de NMBS je spontaan extra kilometers laat sporen is ook niet nieuw, maar wel ongemakkelijk. Nergens wist men van treinen naar of tussenstops in Zaventem. Geen enkele conducteur was op de hoogte, zodat we uiteindellijk vanuit Leuven via Brussel naar Zaventem moesten terugsporen. Eenmaal aangekomen stond niet aangeduid waar de start van de gezondheidswandeling plaatsvond. Uiteindelijk hebben we de beperkte meute gevolgd en konden we, na opnieuw wat zoeken, aan de 15km veldtocht beginnen. Tussendoor moesten we alle romantische Vlaamse symbolen trotseren, zoals de echte Vlaamse leeuwenvlag (de zwarte leeuw, niet die met rode klauwen en tong, want da's voor softies), Vlaamse stickers, BB-toestanden ("België Barst"), kortom, the usual ****.
Begrijp me niet verkeerd : ik vond het leuk dat we een stuk van de Vlaamse rand rond Brussel te zien kregen. Ik was daar nog nooit geweest en heb een aantal legendarische plaatsen met eigen ogen van dichtbij kunnen aanschouwen: het Viaduct van Vilvoorde (foto), de ex-fabrieken van Renault-Vilvoorde, ... Het is erg dat je favoriete merk zo'n sociaal drama heeft aangericht, maar ik ben blij het nu toch eens gezien te hebben. Verder was Grimbergen een ontdekking.
Voor de rest was de wandeling een ontgoocheling. Vaak kwamen we niet verder dan lange tochten door chiquere woonwijken. Je zou de indruk krijgen dat de mensen uit de rand absoluut niets te kort schieten (of zijn de villa's van Franstaligen en Eurocraten?). Ondanks de goede bewegwijzering - niet door de Franstalige vijand verwijderd! - kon het traject mijns inziens beter. Ik geef het een zes op tien, maar ben niet onbevooroordeeld dus is mijn quotering in deze eerder irrelevant. Overigens, 175 jaar België was super!

22:40 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-05

Ratzy @ home


[buitenland] Daar is hij weer, Ratzy! Hij is toch al enige tijd Italië niet meer buiten geweest en zie, op zijn eerste buitenlandse reis wordt hij warm ontvangen. Hij speelt dit keer een thuismatch, op de Wereldjongerendagen in Keulen. Achthonderdduizend (!) jonge menschen - althans volgens de organisatoren, niet de politie - kwamen vier dagen lang samen om te praten, te bidden en te verbroederen. Voorwaar, the Christ is back! Ik vind het mooi om te zien dat zelfs in deze bijzonder onspirituele tijden jonge mensen kunnen samenkomen om eens stil te staan bij de diepere zin van het leven. Chapeau. Je moet het er maar voor over hebben om als ijverige Argentijn of Mexicaan maandenlang te sparen voor een vliegtuigticket richting Duitsland om er met wildvreemden over het leven te praten. Geen kwaad woord over die vast en zeker moedige, slimme, enthousiaste en goedmenende mensen.
Maar toch. Aan de andere kant kan ik het moeilijk begrijpen dat honderdduizenden - dat zijn ze wel - jongeren naar de pijpen van een wereldvreemd instituut dansen. Er zullen wel veel mensen uit idealisme naar Keulen trekken, mét een gezonde dosis kritische zin, daar niet van, maar er is iets onlogisch aan. Delen zij nu de standpunten van Ratzy? Naar verluidt - althans dat beweren mensen die er iets van kennen - kiest de man resoluut voor een kleine, maar beginselvaste, ja zelfs dogmatisch Kerk. Hoeveel van de aanwezige WJD-gangers staan hier nog achter? Denken we maar aan de ethische standpunten of de directieven over contraceptie. Daar schort toch iets aan? Een Christelijke boodschap van vrede en solidariteit of de ontmoetingen tussen culturen zijn natuurlijk bijzonder waardevol, maar ze vinden plaats onder de koepel en in het kader van een weinig nuchter instituut. Het komt bij mij niet oprecht over en doet me denken aan de - sorry - naïeve love & peace toestanden uit de jaren zestig en zeventig. Dat was leuk, maar stond ver van de realiteit. Ik wil hiermee helemaal geen stenen werpen naar mensen die zich dagelijks inzetten voor een praktische, goedmenende Kerk, want dat is het gros van de actieve Christenen, maar zo'n georchestreerde promotiestunten als de WJD kan je toch weinig serieus noemen. De Kerk zendt een zeer waardevolle boodschap uit, maar de WJD lijken me toch niet echt geloofwaardig. Een brede, open en lokale Kerk is mijns inziens veel constructiever. Met de WJD wordt er een karikatuur van gemaakt. Kom nou, ik kan het me niet inbeelden om naar een voetbalstadion te gaan voor een mis met de paus. Dat doe ik voor een concert van U2, de Rolling Stones, ja zelfs een ordinaire Club Brugge-Anderlecht. Een toespraak van een missionaris die komt praten over zijn werk in Afrika of Latijns-Amerika is veel productiever. Zo'n concrete projecten wordt door veel meer mensen ondersteund omdat ze zo weten waar de middelen naartoe gaan. Niet naar een grootschalige promostunt.

12:39 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-08-05

175 jaar


[binnenland] België is dit jaar 175 jaar geworden en dat zullen we geweten hebben. Naar aanleiding van onze Nationale Feestdag op 21 juli is dat hevig gevierd. Niet enkel was er België danst en aanverwanten, maar ook in Brussel was er veel te beleven. Ik nam een kijkje. Naast het obligate défilé was er het gigantische volksfeest. Het was een prachtig zicht om Vlamingen en Walen met elkaar te zien verbroederen. Bovendien konden we toen replica's van de objecten uit de Kuifje-albums bewonderen. Mijn grote held was er zelf niet aanwezig, maar de raket, de duikboot en Loch Lomondwagon maakten veel goed. Kortom, berg uw leeuwenvlag maar op. De driekleur is zoveel waardevoller. Hier zijn de foto's van 21 juli...

17:21 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Klaar!


Eindelijk! De thesis is af! Vanaf nu krijgt peterNET weer frequente updates...

16:23 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Raar


[allerlei]Ons aller Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen slaagt er de voorbije jaren toch in om de treinen op tijd te laten rijden. We mogen niet klagen. Ondanks dit alles vraag ik me toch af wat de werknemers van het overheidsbedrijf bezielde toen ze de openingsuren van het station van Tielt bekend maakten op perron 2. Blijkbaar kan je op zaterdag al van middernacht tickets kopen! Dat terwijl de eerste trein pas om 7u16 in Tielt aankomt. Nog maar eens een bewijs dat West-Vlamingen ijverige mensen zijn!

16:20 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Summer Son


[cultuur]Het is al weer een tijdje geleden dat peterNET geupdated werd en daar schaam ik me terecht voor, maar thesisperikelen en verhuis zitten daar voor een groot deel tussen. Anyway, I try to do the best I can...
Vorige week dus Marktrock. De affiche voor de eerste dag was niet veelbelovend. Enkel Texas sprak me aan, maar de rest leek niet echt my cup of tea. Te beginnen met ene Estelle, een hip-hop-dame uit Groot-Brittannië. Tja, ze deed haar best en kon haar enthousiasme niet onder stoelen of banken steken, maar het pakte niet. Ik zette me neer tussen de massa, want haat dat type muziek. Weg ermee. Ik was blij dat ze eindelijk huiswaarts keerde.
Tweede groep van de dag was Human League, een legendarische protestgroep van begin jaren tachtig. Jaja, the eities are bek, en, eerlijk gezegd: tachtig was toch wel prachtig. De zanger kwam bijzonder cool opdraven, compleet met zwart pak en das. Hij liep constant rond, vergezeld van zijn twee zangeressen. Veel nummers kende ik niet, maar Don't you want me baby? klonk iedereen bekend in de oren. Toen ze na het spelen van dat nummer eventjes het podium verlieten, bleven de Leuvense fans het deuntje zingen.Vaya Con Dios mag dan wel een grote naam zijn, in Leuven bakten ze er niets van. Triestig concert. Dani Klein en co kregen op geen enkel moment de Oude Markt in beweging. Het kon moeilijk anders, want het ritme van hun songs was bij momenten even traag als de Minardi's in de Formule 1. Dit zijn groepen waarvoor je moet gaan zitten, in een theater, maar niet op Marktrock. Ik was blij dat dat gedaan was.
Toen de hoofdact, Texas, het podium beklom was het aan het druppelen. Spontaan deden de mensen hun paraplu open. Soms waren die zo groot dat de helft van de Leuvense bevolking eronder kon schuilen. Het was vooral verschrikkelijk vervelend voor de mensen die achter hen stonden en iets kleiner van gestalte waren. Men zou paraplu's op concerten moeten verbieden. In de stand van Studio Brussel waren gratis plastieken kostuums te krijgen. Die konden je tegen de regen beschermen. Maar nee, de regenschermen bleven open. Ik vond dat bijzonder asociaal en kleinburgerlijk, vooral omdat het maar druppelde. Een wolkbreuk kon je het niet noemen. Het vergalde voor mij deels het optreden van Texas, dat overigens bijzonder goed was. Zangeres Sharleen Spiteri had er zin in en met een onvervalst Schots accent kreeg ze de massa in beweging. Al hun hits passeerden de revue: I don't want a lover, Halo, Black eyed boy, When we are together, Inner Smile en de niet te vergeten Summer son, aangevuld met een aantal nog niet verschenen songs. De groep kon overtuigen. Het was een verademing na al wat hen vooraf ging. Bij het inzetten van het eerste nummer, I don't want a lover, dacht ik "nou, eindelijk muziek!". Kortom, behalve Texas en de Human League was de eerste dag van Marktrock 2005 niet veel soeps. De affiche voor de volgende twee dagen beloofde nog meer rubbish. DJ Bloempot als topact op zaterdag, maar dan toch niet voor het Marktrock-publiek.

16:19 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-05

Komkommer


[media] Komkommertijd heet dat. In de zomer staat zowat de helft van de wereld op non-actief: bouwverlof, zomerregeling bij de NMBS, bij de bibliotheken aan de KU Leuven, bij Ter Zake, kortom, er worden ons weer heel wat geneugten ontzegd. Ook peterNET doet het wat rustiger aan, maar dat is meer uit tijdsgebrek dan wat anders. Edoch vreest niet: I will be back.
Ik begrijp het wel: iedereen heeft recht op verlof in een periode waarin de zon zou moeten schijnen. Een riskante onderneming in Belgenland. We werden de voorbije echter niet gespaard van onheil. In West-Vlaanderen, meer bepaald in mijn eigenste Kortemark, richtte het onweer bijzonder veel schade aan. De mensen die dicht bij de lokale beek wonen kregen de volle laag. De rioleringen konden het vele water niet slikken en dan zocht het maar een nietsontziende uitweg richting huizen. Dit waren uitzonderlijke omstandigheden en we mogen niet onmiddellijk met stenen gooien naar de occasionele zwarte pieten.
Maar goed, ik had het over vakantie. Wat me zo irriteert is de low key-aanpak van de VRT. Tijdens juli en augustus krijgen we geen Ter Zake, tenzij erge dingen gebeuren, zoals bomaanslagen in de Londense metro. Voor de rest geen duiding bij het nieuws van de dag. De dagelijkse portie Phara of Siegfried wordt vervangen door een langere reportage over één of andere problematiek. Allemaal goed en wel, maar meestal zijn het deprimerende berichten met de eeuwige William Van Laeken. Ik neem aan dat hij haast niets anders doet dan reportages dubben. Geen kwaad woord over de man, hij is er een vakman in en kent de materie, maar zijn toontje is zo belerend en angstwekkend dat je je vragen stelt bij de opportuniteit ervan. De situatie is inderdaad én hopeloos én ernstig, maar het discours van William Van Laeken geeft de indruk dat we zelfs geen poging meer moeten ondernemen om de grote problemen aan te pakken. We zouden beter massaal atoomschuilkelders bouwen en onze dagen kaartspelend veertig meter onder de grond doorbrengen. Niet? Geef mij ook in de zomer maar Phara, Frieda of Alain. De openbare omroep is dit aan de inwoners verplicht indien ze haar maatschappelijke taak wenst te vervullen.

21:36 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-07-05

Vijfenzeventig


[KU Leuven] Vandaag heb ik, als alles meevalt, mijn laatste examen aan de KU Leuven gehad, met name Paleografie II. Inderdaad, II, want het is de opvolger van Paleografie I, een vak uit de tweede kandidatuur moderne geschiedenis. In dit vak met de leuke naam bestuderen we oude geschriften. De eerste cursus hield het op gewoon lezen van oude en minder oude handschriften, terwijl ik vandaag een overzicht van de de evolutie van het schrift voorgeschoteld kreeg. Heel wat types volgden elkaar op: het Sumerisch, Egyptisch, Kretenzisch, Fenicisch, Grieks, Etruskisch, Romeins, Rune, Futhark, Ogham, Merovingisch, Zwabisch, Visigotisch, Longobardisch, Raetisch, Beneventijns, Karolingisch, Gothisch en humanistisch schrift passeerden achtereenvolgens de revue. En dan mogen we de tien subtypes van het Romeins schrift (allemaal beginnend met "capitalis ..."), de vijf van het Karolingisch, het tiental Gotische en de zes Humanistische geschriften niet vergeten. Telkens werd een onderscheid gemaakt tussen minuskel, majuskel, cursieve en diplomatische schriften... Ook de kanselarij van het Vaticaan hadden ze een eigen schrift. En dan weet u nog niets over de schriftsituatie in de zestiende, zeventiende, achttiende, negentiende en twintigste eeuw! Kortom, we hebben veel bijgeleerd en ik ben blij dat ik het acht uur na het examen nog eens kan opsommen. Het werd niet voor niets gememoriseerd.
In mijn keuzevakken heb ik heel wat hulpwetenschappen gekozen: archivistiek, gegevensverwerking van het historisch-filologisch onderzoek, paleografie II en historische geografie en cartografie, waardoor je een inzicht krijgt in hoe men in bepaalde subdisciplines te werk gaat. Paleografie leert je oude geschriften lezen, cartografie oude kaarten, historische geografie toont aan hoe de landschapsindeling evolueerde, kortom, je steekt er heel wat bij op. U ziet het: ik hou van mijn studierichting en ben enorm blij de kans te hebben gekregen om na een studie politieke wetenschappen nog eens drie jaar geschiedenis bij te studeren. Het waren misschien wel de drie interessantste jaren van mijn leven. Okee, het is nog niet gedaan, aangezien mijn thesis nog niet af is, maar ook daar is het eind in zicht. Tijd om na het vermoedelijk laatste examen een balans op te maken. In mijn ganse Leuvense 'carrière' heb ik 75 vakken moeten blokken, het een met meer succes dan het ander. Over het algemeen waren de punten bescheiden, maar we zijn er, behalve het eerste jaar pol en soc, telkens doorgekomen. Dat bracht me na verloop van tijd in het reine met mijn geweten, want ik ben me er maar al te vaak van bewust wat voor privilege het is om zolang te mogen studeren, waarvoor ik mijn ouders eeuwig dankbaar ben.
Was geschiedenis interessanter dan politieke wetenschappen? Naar mijn bescheiden mening wel, maar dat berust op een puur persoonlijk aanvoelen. Ik heb er in die drie jaar een echte passie voor geschiedenis ontwikkeld, niet in het minst omdat een aantal proffen ons konden warm maken voor hun vak, net omdat ze er zelf zo gepassioneerd door waren. Ook mijn aangeboren extreme nieuwsgierigheid heeft daarmee te maken. Toch heeft ook de faculteit sociale wetenschappen van de KU Leuven een bijzondere waarde. Heel wat van haar (politiek-)sociologisch onderzoek is de maatschappij van nut. Ik blijf dus achter mijn studiekeuzes staan. Sommige mensen opperden dat ze niet specifiek op de arbeidsmarkt gericht zijn. Dat kan zijn, maar ik vind dat je ook met diploma's uit minder sexy of prestigieuze studierichtingen een kans maakt. Dé kracht van politieke wetenschappen en geschiedenis is het verruimen van je geest, het in een context plaatsen van maatschappelijke fenomenen. De eerste bekijkt de zaak vanuit een pragmatisch-actueel standpunt, terwijl de andere de historische wortels van diezelfde fenomenen als belangrijkste verklaringsfactor onderstreept. Beiden hebben hun eigen waarde en zijn mijns inziens complementair, hoewel ze vaak als een antagonisme worden voorgesteld. Voor historici hoort het niet om algemene wetten te formuleren zoals sociale wetenschappers dat doen. Daar ga ik niet mee akkoord. De sociale wetenschappen zijn een waardevolle hulpwetenschap om historisch onderzoek te staven. De redenering geldt ook andersom: maatschappelijke fenomenen kunnen niet verklaard worden indien we er de historische achtergrond niet van weten. In die zin is geschiedenis evenzeer een noodzakelijke hulpwetenschap van de sociale wetenschappen. Een integratie van beide disciplines is voor beiden meer dan verrijkend. Op die manier motiveer ik ook mijn keuze voor een studie geschiedenis na politieke wetenschappen, want velen stellen zich hier vragen bij.
Maar goed, moraal van het verhaal is het feit dat mijn studententijd hier eindigt. De overgang naar het professionele leven zal een aanpassing zijn, maar that's life en het zou arrogant zijn om hierover te zeuren. Het is mooi geweest, ik heb niets om over te klagen en heb bijzonder veel bijgeleerd. Wat moet een mens meer hebben om gelukkig te zijn?

00:17 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-06-05

Akkerdjie!


[cultuur] Ik behoor tot een generatie die van bij de geboorte TV kent: de kijkbuiskinderen. Mijn kindertijd speelde zich vooral tijdens de jaren tachtig af en ik ben dan ook in die periode met de kinderprogramma's opgegroeid. Toevallig kwam ik terecht op "Het jeugdsentiment Portaal" en ietwat melancholisch als ik ben, bleef ik kijken. En ja, het ganse arsenaal aan jeugdseries en tekenfilms kwam aan bod. Wie herinnert zich Merlina niet?

Bob Davidse stelt voor:
MERLINA
geschreven door Dick Durver
in een productie van Lambert van der Sype

Zo startte de begingeneriek die ons even vertrouwd in de oren klonk als de jingles van het nieuws anno 2005. Merlina was hét detectivebureau bij uitstek, waar we allemaal naar opkeken en in de klas over praatten. Marie-Anne Meerschaut, Pol 'Polycarpus' Tack, Ann de schrandere en natuurlijk Napoleon kwamen elke dag voor onze ogen. En dan hadden we het nog niet over Commissaris Stapel, archivaris Archibald, Sardonis, Renaat Vandenkapblok en alle andere schrandere figuren... Dat waren pas tijden. "Jeugdsentiment" laat ons weten dat er in 1983 uiteindelijk 95 episodes van Merlina gemaakt werden. Dan was het gedaan, maar niet voor lang. Merlina kreeg een waardige opvolger: Postbus X. De redactie van de Ravenburgse Post amuseerde zich in het oplossen van allerlei even dubieuze affaires. Ann, Marie-Anne en Napoleon verdwenen ten voordele van een aantal nieuwe figuren: Jessi Kumps, Felix Haantjens, Adèle Pluym en Ilse Hiks vervoegden Polycarpus Tack. Opnieuw maandenlang spanning in onze huiskamers. Eenmaal ook het Postbus X-verhaal afgelopen was, kwam de ploeg met Interflix op de proppen, maar dat is al van na mijn tijd. Maar toch: het was een succesformule en de toenmalige BRT gaf creatieve geesten de kans om goede TV te maken. Chapeau. Een aantal enthousiastelingen hebben over deze trilogie een website gemaakt, genaamd "De Ravenburgse Post".
Jeugdsentiment geeft ons ook informatie over andere reeksen: Mik, Mak en Mon, Jacobus & Corneel, Carolientje en Kapitein Snorrebaard en nog zovele andere. Een bezoekje waard! Inderdaad, tachtig was prachtig...

01:33 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-06-05

Ongerept


[regionaal] Het kan toch wel deugd doen. Na de vreselijke temperaturen van de voorbije dagen - voor mij is la canicule een echte marteling - eindelijk een frisse bries voelen is een waar genot. Dit keer vond het festijn plaats in De Haan. In dit huisgezin zijn de meningen over de gezelligheid van de oostkust verdeeld. Met de oostkust bedoelen we alles wat rechts van het magische centrum, Oostende, te vinden is. Van Bredene tot Knokke, over De Haan, Wenduine, Zeebrugge en Heist. Sommigen onder ons verafschuwen de koude wind aan 'de andere kant' van de Koningin der Badsteden. Oostkust=koude kust. de haanDat vind ik nu precies het gezelligst. De frisse - bij momenten inderdaad koude - bries is voor mij steeds een verademing. Als je tijdens de week in de droge Leuvense stadslucht verblijft is een weekendse dijkwandeling niet meer of minder dan een privilegie. Aan het jodium van de Belgische kust kan geen airco of Ice-Tea tippen. Enkel de zeelucht heeft bij mij een verfrissende werking. Ik zal het dan maar toegeven: ik ben en blijf gehecht aan onze kust.

De Haan is anders dan de rest. Voorlopig blijft het badplaatsje gespaard van die afgrijselijke hoogbouw en blijft ze haar origineel karakter behouden. Heel wat huizen doen je aan het Normandische Deauvillede haan of Trouville denken, de badplaatsen voor rijke Parisiens. De gebouwen zijn hoekiger, de villa's staan in de dorpskern, houten planken sieren de kalkwitte muren en het tramstationnetje lijkt nog hetzelfde van in de vorige eeuw. Wat dat betreft is De Haan een unicum aan onze kust. Natuurlijk is er hier en daar een gedrocht van een flatgebouw op te merken, maar ze bederven de pret niet. Ik vind het echt jammer dat de andere kuststeden of badplaatsen niet diezelfde sfeer kunnen evoceren. Indien men na de tweede wereldoorlog Oostende had vrijwaard van alle smakeloze apartementsgebouwen en alle Belle Epoque-huizen had gerenoveerd, dan was de stad nu een equivalent van Brugge, maar dan van een ander era. Het tijdperk rond de eeuwwisseling (19de-20ste eeuw) was dé bloeitijd van Oostende. Niet enkel had Leopold II de badstad groot gemaakt - inderdaad: met onkoosjere fondsen - maar ook het toerisme en de optimistische tijdsgeest maakten van de stad iets heel speciaals. Mooie liedjes duren echter niet lang. De eerste wereldoorlog ontwrichtte de maatschappij op zo'n ingrijpende wijze dat niets meer hetzelfde was. Het succes kon tijdens het interbellum, en zeker na de tweede wereldoorlog, niet herhaald worden. Belangstelling was er genoeg, maar het massatoerisme maakte de stad kapot. Ganse straten met mooie doch onaangepaste huizen werden vervangen door karakterloze bouwwerken. Hopelijk zal De Haan hier in de toekomst van gespaard blijven. Het heeft nog dat tikkeltje karakter dat elders te veel verdwenen is.

23:24 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De schurkenstaat


[buitenland] Het geheugen van de mensen, en vooral de journalisten, is blijkbaar aan de korte kant. Bij de recente Iraanse presidentsverkiezingen, gewonnen door een man van de harde lijn, stelde men de zaken in de pers verkeerd voor. Na de eerste ronde werden de zogenaamde 'hervormers' - lees: de goeien voor het Westen - uitgeschakeld. Jammer. Het duel van de tweede ronde ging tussen ex-president Rafsanjani (foto) en de oerconservatief Ahmadinejad. Plots werd Rafsanjani voorgesteld als de hervormer, dé man die we moesten hebben. Maar was het in 1997 niet die man die we weg wilden, toen de even zogenaamde reformistische Khatami aan de macht kwam? Khatami is een ontgoocheling gebleken. Toen er in 1997 hints werden gedropt dat men geen Islamitische staat van Iran wou maken, maakte iedereen van Khatami een witte raaf, een herademing na de conservatief Rafsanjani. De nieuwe president scheen echter niet bij machte om een en ander te veranderen, meer nog, de Amerikanen labelden Iran als "schurkenstaat". Dat was niet meteen stimulerend om dat land een democratischer cachet te geven. De conservatieven speelden de slachtofferrol en zie, ze hebben gewonnen. Hoe Rafsanjani zich plots opwierp als de man die we nodig hadden, in de tweede rond ging het tussen conservatief en oerconservatief. Dat laatste kamp heeft het gehaald: Ahmadinejad wordt de nieuwe Iraanse president.
Hij heeft al beloofd een strakkere koers te varen, door de staat Islamitischer te maken, maar bleef desalniettemin vaag. Over het atoomprogramma werd alvast niet meteen gerept, noch over de relaties met de Verenigde Staten. Voor zover ik het nu kan zien is het een man van oneliners. Over democratisering: "We hebben in Iran geen revolutie gehad om democratie in te voeren." Ook over internettoegang, die nog steeds beperkt wordt in Iran, had hij een - verrassende - mening: "We kunnen ons land niet afsluiten van de rest van de wereld. Mijn telefoonrekening is zo hoog omdat mijn kinderen steeds op internet zitten." Afwachten dus...

10:40 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-06-05

Het drama van Indianapolis


[autosport]Welke woorden bestaan er voor? De GP F1 van de Verenigde Staten ging met zes wagens van start: de Ferrari's, Jordans en Minardi's. Deze laatste twee komen niet boven de rol van figurant uit, waardoor het geheel een klucht geworden is. Enkel Schumacher en Barrichello speelden enige rol van betekenis, maar u weet, de Ferrari's racen niet tegen elkaar. De roden behaalden een dubbelslag en C-figuur Tiago Monteiro (alle respect voor de man, maar samen met zijn inferieure wagen speelt hij in normale omstandigheden geen rol van betekenis) stapte mee op het podium. Zowel Schumacher, Barrichello en Ferrari komen hierdoor terug in de race voor het kampioenschap. Monteiro beleefde, als eerste Portugees op een F1-podium, zijn jour de gloire en teamgenoot Narain Karthikeyan werd de eerste Indiër die punten scoorde. Ten slotte reden ook de Minardi's in de punten, waardoor ze volgend jaar hun reiskosten van de FIA terugbetaald krijgen. How come?
Het begon allemaal met Ralf Schumacher. Vorig jaar ontsnapte hij in de laatste banked curve ternauwernood aan volledige verlamming na een zware crash. Hij deed het vorige week nog eens allemaal over. Nu was het niet zijn fout, noch die van wagen Toyota, maar van bandenfabrikant Michelin. Hun banden bleken niet aangepast te zijn aan de banking noch aan het asfalt; in twaalf gevallen stelden ze mankementen vast. Michelin besloot dan ook onmiddellijk de teams te verbieden met deze banden op volle snelheid door die bewuste bocht te rijden, aangezien ze de veiligheid van de piloot niet konden garanderen. De Franse bandenfabrikant had geen andere bandensets in Indianapolis voor handen; de tijd was te kort om andere banden uit Clermont-Ferrand te laten overvliegen. Een bijzonder pijnlijke maar moedige beslissing van Michelin. Ze konden het zich in geen enkel, maar dan ook in geen enkel geval veroorloven om de piloten met gevaarlijk materiaal te laten racen. Dit zou de doodsteek geweest zijn voor een multinational die veiligheid als core business heeft. Liever een afgang in de Formule 1 dan in de rest van haar bedrijf.Daarmee was de kous niet af. De 7 teams die op Michelin-banden reden - Renault, McLaren, BAR, Sauber, Red Bull, Williams en Toyota - konden de baan niet meer op en dat was bijzonder vervelend voor de race. Een GP met zes wagens aan de start zou een fiasco zonder weerga zijn voor de sport, die vooral in de Verenigde Staten problemen heeft om voet aan de grond te krijgen. Hoewel heel wat Amerikanen in deze, laten we eerlijk zijn, Europees gefundeerde sport interesse hebben, gaat de voorkeur van het gros van haar fans naar de NASCAR, de Indy Racing League of de Champ Cars. De cultuurbarrière met het oude continent, dat hoogtechnologische wagens tegen elkaar laat rijden, blijft bijzonder groot. Toch blijft Circus Ecclestone inspanningen doen om de Formule 1 ook in Noord-Amerika te laten doorbreken. In Montreal, ter gelegenheid van de GP van Canada, is dat geen probleem. De Europesere Canadezen hebben steeds een boontje gehad voor de sport, maar bij de Amerikanen is het andere hamburger. Een race in Indianapolis, hét hart van de Amerikaanse autosport, moest daar verandering in brengen. Tot nu toe lukte dit behoorlijk, maar ook niet meer dan dat.
Ecclestone en co probeerden alsnog een compromis uit te werken. Er werd voorgesteld om een chicane - een vertragingsbocht - te installeren in die bewuste bocht. Daardoor werd de snelheid gevoelig verlaagd en in dat geval waren de banden, aldus Michelin, wel veilig. Men kon echter geen compromis vinden. Tot net voor de race is er 'diplomatiek' overleg geweest tussen Bernie Ecclestone, als promotor en houder van de commerciële rechten, Max Mosley, als hoofd van de organisator, de Internationale Automobielfederatie (FIA) en de teams. Het leverde niets op. De FIA wou geen chicane: regels zijn regels. Ferrari wimpelde het probleem af. In feite hadden zij er geen zakens mee. Ecclestone stond voor één keer machteloos toe te kijken.
Een uur voor de race was er nog geen oplossing. Ook om 13u plaatselijke tijd niet, toen de race van start moest gaan. Alle wagens stonden op de startgrid, aangevoerd door de Toyota van Jarno Trulli, die hiermee de eerste pole voor het Japanse merk liet optekenen. Na de opwarmronde bogen alle Michelin-teams af naar de pits en dat was het. Slechts de Ferrari's van Michael Schumacher (DUI) en Rubens Barrichello (BRA), de Jordans van Narain Karthikeyan (IND) en Tiago Monteiro (POR) en de Mindardi's van Christian Albers (NL) en Patrick Friesacher (OOS) begaven zich naar de startgrid voor de start. Het beeld was absurd: zes wagens namen de start voor een gezondheidswandeling rond de Indianapolis Motor Speedway. Prompt maakten de fans het typisch Amerikaanse "Thumbs down"-gebaar, gooiden bierblikjes op de piste of verlieten het "spektakel". ITV interviewde de boze fans, die massa's geld uitgegeven hebben aan verplaatsingskosten, overnachtingen en een toegangsticket. De commentaren waren, hoewel soms ongenuanceerd, weinig mals voor de F1, maar dat kon je hen niet kwalijk nemen. De fans zijn bedot en dat is een schande.
Wie is nu de schuldige? Alle partijen probeerden de zwarte piet naar elkaar door te schuiven, maar mijns inziens draagt iedereen verantwoordelijkheid:
* Michelin is de oorzaak van het hele gebeuren. Hun banden waren niet aangepast aan de piste. Ze maakten een professionele fout, gingen af als een gieter, maar behielden hun waardigheid door de blaam grotendeels op zich te nemen. Als multinational hadden ze echter geen andere keuze.
* De FIA hield voet bij stuk. Regels zijn regels, ook als het belang van de sport in een enorme markt op het spel staat. Hetzelfde voor hun eigen geloofwaardigheid. Werd er in Indianapolis een uitzondering gemaakt door een chicane te installeren, dan verloren ze ook op alle andere plaatsen hun gezag. De FIA maakte echter geen afweging. Hun blazoen was beter op te poetsen na een toegeving dan de populariteit van de Formule 1 in de Verenigde Staten bij een fiasco. Het was kiezen tussen de pest en de cholera, maar een tweede oplossing was minder rampzalig: door een chicane ging er ten minste een race geweest zijn.
* De Michelin-teams hadden eerder de handdoek in de ring moeten gooien. Ze moesten onmiddellijk eensgezind de chicane-oplossing, maar met gevolg dat ze geen punten zouden kunnen scoren, doorgedrukt hebben. Dit gebeurde niet. Beter overleg en minder calculeren van hun particuliere belangen gingen veel onheil voorkomen hebben.
* Ferrari was het meest hypocriet. Hun onverzettelijke houding bewees nog maar eens dat zij voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor schandalen in de Formule 1 de voorbije jaren. In plaats van onmiddellijk akkoord te gaan met de chicane-oplossing hielden ze zich afzijdig. Op papier hadden ze er inderdaad niets mee te maken, maar ze konden de sport met een lichte toegeving een enorme dienst bewezen hebben. Ze waren dit verplicht: al jaren gijzelen ze de fans door teamorders uit te vaardigen en wonderkind Michael Schumacher alles te geven wat hij wil. Hoe getalenteerd de Duitser ook moge zijn, dit zal altijd een smet op zijn blazoen blijven, waardoor hij mijns inziens nooit in de rij van de legendes Gilles Villeneuve, Ayrton Senna, Jim Clark, Stirling Moss, Juan Manuel Fangio, Ronnie Peterson, Alberto Ascari, Alain Prost of zelfs Nigel Mansell zal kunnen toetreden. Schumacher kreeg té veel cadeau om in een mausoleum der groten te worden opgebaard. Door voor één keer op het scherp van de snee te racen met Barrichello kon hij in Indianapolis nog één en ander gered hebben en zou hij eventueel aan de knieën van een Senna of Villeneuve kunnen tippen. Barrichello kon zo'n duel aan. Meteen konden ze ook hun putsch van Oostenrijk 2002, toen Barrichello in de laatste bocht afboog om Schumacher de overwinning te schenken, een beetje goed maken. De arrogantie van het team voorkwam dit, waardoor ze een verpletterende verantwoordelijkheid dragen in de afgang van de Formule 1, waar ook ter wereld.
* En wat met Bernie Ecclestone? Die stond erbij en keek er naar. Zaterdag was hij nog de Guy Verhofstadt van de Formule 1, door de kijkers van ITV te verzekeren dat er 20 wagens zouden deelnemen aan de race. Achteraf bleek dat een vergissing te zijn. Met zijn 75 zomers mag hij wel eens aan pensioen beginnen te denken.

Hoe moet het nu verder? Er is de voorbije tien jaar, vooral na het verongelukken van Ayrton Senna, constant gespeculeerd over de toekomst van de Formule 1. Er waren voortdurend wijzigingen in het reglement, in de specificatie van de wagens, kortom, onstabiliteit. Hier moet een einde aan komen, door een drastisch gewijzigd reglement vast te leggen voor een lange termijn. Een aantal voorstellen:
* Haal alle overbodige technologie van de wagens. Hoe waardevol die ook is, de Formule 1 is de mooiste sport van de wereld en moet een "sport" blijven. Dus: weg met de traction control, actieve ophanging, automatische versnellingsbak, software-communicatie tussen team en wagen, etc. Breng de grote banden uit de jaren '70 en '80 terug, waardoor de rijders constant moeten corrigeren en de snelheden automatisch verlaagd worden, wat de veiligheid bevordert.
* Voer een absoluut verbod van teamorders in en zet daar desnoods een bijzonder zware sanctie op. Bovendien moeten beide wagens dezelfde configuratie hebben.
* Laat alle teams voor het seizoen een "Akte van vertrouwen" tekenen, waardoor ze beloven om fair-play in acht te nemen. Zodoende zullen er niet steeds sanctioneringen moeten getroffen worden tijdens het seizoen.
* Schaf de luxe-hospitality af. Grote pagode's in de paddock zijn misschien wel leuk voor sponsors en VIP's, maar de fans hebben er niets aan, behalve het verhogen van ticketprijzen. Bovendien moet de promotie van de race en de commerciële rechten niet door een oligarch beheerd worden, maar door de organisator, de FIA. Druk de prijzen van de TV-rechten, zodat de sport in nog veel meer landen bekeken kan worden. Het komt de sport enkel ten goede.
* Dit alles zou een automatische reductie van de kosten impliceren, maar wegens een grotere populariteit en verspreiding toch een goeie zaak worden voor het aantrekken van constructeurs. Die mogen er gretig aan deelnemen, door het afschaffen van de toegangsfee. Twintig wagens op de grid is wat mij betreft veel te weinig. 26 of 28 zou al heel wat leuker zijn.
* Meer stratencircuits. Waarom niet teruggaan naar Long Beach? Naar het mooie Adelaïde? Die wedstrijden leverden altijd spektakel op, en dat is toch wat de fans willen. Stop het bouwen van karakterloze circuits à la Sakhir, Istanbul, Shanghai etc. De fans hebben er niets aan. Ga terug naar Argentinië, Mexico, Zuid-Afrika etc. Een kostenreductie maakt geld vrij voor meer races.
* Nog zoveel meer, maar het zou te veel worden om hierover uit te weiden...
Misschien zou het goed zijn mocht men hier eens over nadenken. De sport heeft het nodig. Het is niet toevallig dat de Indy Racing League, een Amerikaanse tegenhanger, zo populair is. De wagens kosten een fractie van de Formule 1-bolides, de fans worden nauwer betrokken bij het evenement en kunnen het beter betalen. Dit zou niet meteen het aureool van de Formule 1 als "summum" van de autosport teniet doen. Integendeel. Misschien kan de Formule 1 op die manier eindelijk voet aan de grond krijgen in de Verenigde Staten. Moge de farce van Indianapolis een waarschuwing zijn...

13:17 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-06-05

Fiasco @ Indy


[autosport] De GP F1 van de Verenigde Staten in Indianapolis was een fiasco. Zes wagens aan de start door het Michelin-incident. Op het eind van de week ga ik er mijn gedacht eens over zeggen, als de examendruk eventjes afneemt. De F1 staat voor belangrijke keuzes.

10:57 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-05

U2 Vertigo // 2005 live in Brussel: fabelachtig


[cultuur] Ik heb maar één woord over voor het concert van U2 vrijdagavond in het Koning Boudewijnstadion: fabelachtig. In tegenstelling tot de onterechte negatieve kritieken van God en klein pierke kan ik, als observator, ten stelligste beweren dat dit een bijzonder geslaagd concert was, meer zelfs, misschien wel één van de beste die de Ierse groep in België gespeeld heeft. Het geluid kwam inderdaad soms niet goed over, maar daar is de installatie en de makke akoestiek van ons nationaal stadion voor verantwoordelijk en niet de groep. Maar goed, genoeg woorden vuilgemaakt aan de kritieken van verwaande niet-fans, die er enkel waren om "er bij geweest te zijn". Hopelijk blijft u, eminente dames en heren, volgende keer weg en houdt u zo plaats over voor de echte fans, waarvan een groot deel geen kaartjes kon bemachtigen.
Unos, dos, tres, catorce! Op die manier schoot Bono het Belgische concert op gang. Het gelijknamige titelnummer van de Vertigo-tournee is een pur sang rocksong: loeiharde gitaren en een onvergetelijk refrein: hello hello, I'm at a place called Vertigo! Alle fans zongen het uit volle borst mee, want de sfeer was pico bello. Enkel jammer dat de duisternis niet wat eerder inviel, aangezien het tweede nummer, Until the end of the world, pas goed tot zijn recht komt in een donkere omgeving. De song is een verhaal uit de bijbel op muziek. Bono evoceert een dialoog tussen Jezus en Judas tijdens het laatste avondmaal: we ate the food, we drank the wine, everybody having a good time, except you, you were talking about the end of the world. Hoewel het een bijzonder zwartgallige, doodse tekst is, komt de song live pas echt tot leven. Ook The Electric Co., uit hun eerste album, Boy, werd in het begin van de set gespeeld. Het grote publiek kende het niet, maar de fans waren laaiend enthousiast. Het moet zowat twintig jaar geleden zijn dat dit nog op Belgische bodem uitgevoerd werd. Elevation veranderde het stadion in één woohoo-woohoohoo geblaat en zelfs drummer Larry Mullen Jr. zong een strofe mee, tot de fans luidkeels overnamen: El-e-va-tion!
Dan maar terug naar 1983 met New Years' Day. The Edge had er niets beter op gevonden dan de overbekende melodie gewoon op het keyboard te beginnen. Zijn solo maakte het publiek gek. Beautiful Day creëerde hetzelfde effect. Pas tijdens City of blinding lights, de nieuwe single, werd gebruikt gemaakt van het mega-scherm. Met quasi driedimensionele beelden zette Bono deze mooie song luister bij. City of blinding lights is misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, How to dismantle an atomic bomb. Het doet denken aan een geactualiseerde versie van Where the streets have no name: and I miss you when you're not around, I'm getting ready to leave the ground... Machtig nummer. Daarna schakelden we enkele versnellingen terug met Miracle Drug en Sometimes you can't make it on your own. In het eerste verwondert U2 zich over geneesmiddelen die levens redden, in het tweede mijmert Bono over de dood van zijn vader. Het beeldscherm illustreerde dit prachtig: curves tijdens Miracle Drug, die horizontaal worden in de overgang naar Sometimes: pa Hewson sterft. De man overleed in 2001, midden in de Elevation-Tour en het sloeg diepe wonden bij Bono.
Na dit rustige intermezzo werden alle registers opengetrokken voor de "War"-sequentie. Love and peace or else, een nieuw nummer, verraste iedereen. Dreigende geluiden kondigden een spectaculaire vredessong aan: all your daughters of Zion, all your Abrahams sons! Men weze gewaarschuwd. De fans werden gek toen Bono zelf gesticulerend begon te drummen, gewapend met een bandara met de boodschap COEXIST. De C was de halve maan, de X een davidsster en de T een kruis. Geniaal! Hopelijk dringt de boodschap door tot de dochters van Sion en de zonen van Abe. Dé verrassing van de avond. Bij Sunday Bloody Sunday, de song waarmee de groep groot werd, ontplofte het Koning Boudewijnstadion. Het werd me bijna eventjes te veel. Wat een sfeer. Het daaropvolgende dreigende Bullet the blue sky, een zwarte song over de gevolgen van de Amerikaanse wapenhandel, deed de massa zwijgen. Op die manier wees U2 in een kwartier tijd zowel Israël, het Verenigd Koninkrijk en de Verengide Staten met de vinger. Je moet het toch maar doen.
Toen werd het tijd voor vier klassiekers: Running to stand still, Pride (in the name of love), Where the streets have no name en One. Streets is mijn all-time favourite en werd ook nu weer spectaculair gebracht. Geen enkel nummer is live beter. Na de langgerekte intro ontplofte het stadion een tweede keer, toen Bono "I want to run, I want to hide, I want to tear down the walls that hold me inside". Dit moet je eenmaal in je leven meegemaakt hebben. Deze keer stond Streets in teken van Bono's Africa-campagne; tijdens One maande hij ons aan om een steun-sms te sturen. Waarop het stadion verlicht werd door duizenden gsm's. Adembenemend zicht.
Tijd voor een Achtung Baby-stukje. Deze plaat uit 1991 is mijns inziens nog altijd hun magnum opus. Achtereenvolgens werden het experimentele Zoo Station, The Fly en Mysterious Ways op ons losgelaten. Zoo Station was bijzonder krachtig, terwijl tijdens The Fly, mijn all-time nummer 2 na Streets, de "truisms" van Zoo TV - subliminale boodschappen - op het scherm getoond werden. Blij dat ik ook dat gezien heb.Met de rocker All because of you en het akoestische Yahweh, twee nummers uit How to dismantle..., sloot U2 af. Althans dat dachten we, tot Bono en de zijnen besloten Vertigo nog een tweede keer te brengen. Het is een verwijzing naar de Boy tour - hun eerste album en waarop How to dismantle... geïnspireerd is - toen de groep bij gebrek aan songs I will follow tweemaal speelden, zowel bij het begin als op het einde. Het krachtige Vertigo deed ons trillend het stadion verlaten. What a night! What a show! Wie hier niet van genoten heeft is ofwel doof ofwel van kwaaie wil. Er waren inderdaad technische mankementen, ook waar wij zaten, maar ik heb als fan van elke eurocent (het waren er 7000) genoten. Misschien ben ik niet onbevooroordeeld, maar dit afschieten is intellectueel oneerlijk. Vijfentwintig jaar na je debuut tijdens quasi de helft van je show nieuwe nummers brengen zegt genoeg. (Foto: Reuters)

00:53 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-06-05

Vertigo // 2005

Het is zover. Binnen een paar uur vertrek ik vanuit Leuven naar het Koning Boudewijnstadion voor het concert van U2. Het werd de voorbije dagen en weken tot in het extreme gehypet door alle media. Komt daarbij nog de onverwachtige soundcheck gisterenavond, waar ze de ganse show voor een leeg stadion speelden. Een vriend van me woont niet ver van het KBS en hij belde mij op. Ik hoorde op de achtergrond U2 live mijn favoriet Where the streets have no name spelen. Mijn avond was geslaagd (bedankt Bert!). Maar dat zal vanavond nog veel meer het geval zijn.
Hypen: ze kunnen er wat van. Niet toevallig misschien dat U2 voordat ze U2 heetten bekend stonden als "The Hype". Je kan geen krant openen noch website bekijken zonder dat Bono in vol ornaat op de frontpage verschijnt. Het is ongelooflijk wat die man bereikt heeft. Zijn strijd tegen aids, armoede en staatsschuld in Afrika laten hem toe in elk land als staatshoofd ontvangen te worden. Alle politici willen op de foto bij Bono, al waren het ordinaire fans. Zie je wel, wij doen ook iets voor de goede zaak...
Bono kon zelfs voormalige Amerikaans minister van Financiën Paul O'Neill overtuigen om met hem een rondreis door Afrika te maken, zodat de boeman aan den lijve kon ondervinden waarvoor de rockster streed. Helemaal hilarisch werd het toen Bono in een Afrikaans dorpje I still haven't found what I'm looking for zong. O'Neill stond er bij en keek er naar. De man maakte een afwezige indruk en je zag duidelijk dat hij geïrriteerd was door die omhooggevallen Ier. De Afrikanen kenden niet onmiddellijk de U2-catalogus, waarop een Amerikaans cartoonist in de huid van Paul O'Neill kroop: "At least I have one thing in common with the Africans: they don't know your music either". Bono's strijd is er één van lange adem, maar hij probeert het ten minste. Celebrity is cash is zijn redenering. Met een bekende kop kan je veel mensen beïnvloeden en daar luisteren de wereldleiders wel naar.
Maar laten we terugkeren naar de essentie. Het concert van de Vertigo // 2005-tournee zal spectaculair zijn. Er werd een immens videoscherm besteld bij ons aller Barco. Niet zo immens als tijdens de Popmart-tournee in 1997 en 1998, maar daar zal wel niemand meer aan kunnen toppen, laat staan het betalen. De setlist die ze gisterenavond uittesten was niet spectaculair, maar wel goed. Naast het reeds vermelde Streets speelden ze ook Until the end of the world, The fly, Elevation, Zoo Station en Bullet the blue sky, een bijzonder krachtig nummer dat een aanklacht vormt tegen de Amerikaanse wapenhandel. Bon, meer moet ik niet zeggen. Indien u er niet bent vanavond, pech, want u zal iets missen. Een verslag en eventueel foto's volgen!

11:55 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-05

Harry Potter (II)

[buitenland] Ik kan het niet laten om op de Harry Potter-controverse door te gaan. Vanmiddag haalde het incident zelfs de homepage van CNN. Een klik verder laat het volgende zien:

"BRUSSELS, Belgium (Reuters) -- Belgium is trying to work its magic to soothe the anger of the Dutch prime minister after the Belgian foreign minister compared him to Harry Potter, the boy wizard of children's literature.

Belgian Prime Minister Guy Verhofstadt apologized to Dutch leader Jan Peter Balkenende over the weekend for the remark made by his notoriously blunt foreign minister, Karel De Gucht."


Meer te lezen op de site van CNN.

15:35 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-05

Harry Potter


[buitenland] Je moet het toch maar weer doen. Karel De Gucht is er opnieuw in geslaagd om een diplomatieke rel te doen ontstaan. Dit keer zijn onze noorderburen de pineut. De Gucht beschreef premier Jan-Peter Balkenende in de kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws als "een mix van Harry Potter en brave stijfburgerlijkheid". Zo'n uitspraak over een regeringsleider kan tellen. Eerst minimaliseerde de liberaal het: "Mijn woorden werden verdraaid." Tot de journalist in kwestie een geluidsband van het interview liet horen, waarop De Gucht dit wel letterlijk zei. Een flagrante leugen als je het mij vraagt. In Verhofstadt II is men al voor minder moeten opstappen, vraag dat maar aan Anissa Temsamani. Wat later stelde de ontmaskerde De Gucht dat hij die omschrijving gebruikte om Balkenende van Pim Fortuyn te onderscheiden. Het kwaad was echter geschied, want onmiddellijk werd de Belgische ambassadeur op het matje geroepen.
We wisten al langer dat het hoofd van de Belgische diplomatie niet de meest diplomatische politicus van ons land is. Zo kwam hij al eerder in stokken met de Congolese leiders, toen hij hen in feite van onbekwaamheid beschuldigde. Ook in zijn partij, de VLD, verklaarde hij zijn mening ronduit. Dat is niet meteen een minpunt, maar wel bijzonder ambetant als je minister van Buitenlandse Zaken bent. Ook zijn voorganger, Louis Michel, was bij momenten in hetzelfde bedje ziek. Zo mochten we niet meer gaan skiën in Oostenrijk toen extreem-rechts er aan de macht kwam. Au fond gaf ik hem gelijk, maar in een internationale context was dat een bijzonder ongelukkige formulering.
Is de positie van De Gucht wel houdbaar? Mja, hiervoor ontslag nemen zou belachelijk overkomen, maar we mogen het incident niet minimaliseren. Voor het persoonlijk aanvallen van collega's zijn weinig excuses aanvaardbaar. Als we nog meer van datzelfde krijgen, dan moet Verhofstadt zich toch eens bezinnen over de vraag of het zo'n wel zo'n goed idee was om De Gucht minister van Buitenlandse Zaken te maken...

20:29 Gepost door peterNET | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |